donderdag 18 augustus 2016

'De weduwe' – Fiona Barton


Genre: thriller
Uitgever: The House of Books
ISBN: 9789044348224
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s:
Uitgave: mei 2016

Dank aan de uitgeverij The House of Books voor dit ongecorrigeerd recensie-exemplaar.

We weten allemaal wie hij is, de man die wordt verdacht van een verschrikkelijke misdaad. Het monster. Maar wie is de vrouw die zich aan hem vastklampt op de trappen van de rechtbank? Het leven van Jean Taylor was heerlijk gewoontjes. Mooi huis, prima baan, knappe echtgenoot. Totdat haar man Glen de man werd die van die misdaad werd verdacht. Maar nu is Glen dood en is ze vrij om háár verhaal te vertellen. Jean Taylor gaat ons alles wat ze weet vertellen...

Jean Taylor heeft vroeger veel meegemaakt. Op haar zeventiende woonde ze bij haar controlerende moeder toen ze Glen ontmoette. Glen nam de touwtjes van moeder over en hield dat jarenlang in stand, tot zijn dood toe.  Hij was perfectionistisch, een controlefreak en voorheen werkzaam bij de bank waar hij zich onmisbaar dacht. Jean daarentegen was slordig, naïef en volgzaam. Ze was jarenlang werkzaam als kapster. Jean was het gewend om ondergeschikt te zijn aan anderen, zo was ze nu eenmaal. Ze was gedwee en gehoorzaam en Glen had zijn droomvrouw gevonden. Eentje die niet te veel haar eigen mening opdrong en deed wat van haar werd verwacht. Jean was een muurbloempje dat niet begreep wat Glen in haar zag. Ondanks haar houding had ze wel door dat de onderlinge verstandhoudingen niet helemaal in orde waren. Maar zoals het vaak gaat in relaties kabbelde het leven aan hen voorbij. Glen moet tegen zijn zin genoegen nemen met ‘een mindere baan’ en gaat pakketten bezorgen. Wanneer op zijn route de tweejarige Bella Elliot verdwijnt staat al snel de politie op de stoep. Bob Sparkes voelt intuïtief aan dat de verklaringen van het echtpaar niet kloppen maar kan geen bewijs vinden. De pers ruikt al snel bloed en dringt zich in het leven van Jean en Glen.

Het verhaal begint op 9 juni 2010. Vanuit de perspectieven van ‘De weduwe’ Jean, ‘De verslaggeefster’ Kate Waters, ‘de rechercheur’ Bob Sparkes ga je in eerste instantie mee in het verhaal. Tijdvakken verspringen en vullen elkaar. Jean vertelt jou, de lezer, hoe haar leven met Glen was. Dat er kleine barstjes in het huwelijk kwamen door het gedrag van Glen. Dat zij zich bewust afzijdig hield om geen ruzie te ontlokken. Sinds het overlijden van Glen is ze eenzaam, hij is ook pas drie weken dood, het is wennen om het huis voor zichzelf te hebben. Jean krijgt geregeld veel journalisten aan de deur met vragen rondom de dood van Glen. Ze ruiken bloed en willen antwoorden. Voordat Glen overleed stonden ze ook aan de deur maar om heel andere redenen. Die reden wordt pas laat in het verhaal duidelijk. Er zijn wel wat summiere aanwijzingen maar echt concreet wordt het pas later. Doordat de auteur gebruikt maakt van flashbacks vallen langzaamaan de puzzelstukjes op hun plaats. Echt verrassend is het niet al is het uiteindelijke antwoord op de meest prangende vraag ‘Waarom?’ best schrijnend. De enige journalist die uiteindelijk weet door te dringen en een verhaal kan halen is Kate Waters, werkzaam bij de Daily Post. Op een heel slinkse manier weet ze op Jeans onzekerheden in te spelen. Ze weet hoe ze iemand moet bewerken om informatie te krijgen waar anderen het niet lukt. Kate heeft zo haar tactieken.  Ze hebben nooit met de pers gesproken maar zich teruggetrokken in de veiligheid van hun eigen huis. Wat hadden de twee te verbergen? Nu Kate zich zo over Jean lijkt te ontfermen zakt de weerstand van Jean als sneeuw voor de zon. Ze gaat met Kate mee en begint te praten.

“Geen gekkigheid meer”

Het boek is apart. Op een positieve manier, dat wel. Het intrigeert op de een of andere manier omdat het wazig en mysterieus is. Je weet lange tijd niet waar het naartoe gaat maar je hebt zo je vermoeden. Wat je leest is dat de obsessieve rechercheur Bob Sparkes zijn werk niet kan loslaten en er emotioneel te zwaar onder gebukt gaat. Journalist Kate Waters die zich op haar manier vastbijt in deze zaak. Van de ene kant moet ze wel want haar baas hijgt in haar nek om te presteren maar aan de andere kant wil ze ook weten wat er speelt en zet ze alles op alles om erachter te komen. In dit boek is een ongewoon grote rol voor de pers en media weggelegd.

De schrijfstijl van Fiona Barton is prettig en het boek leest op zich vlot weg. Maar eerlijk is eerlijk, het verhaal kabbelt een beetje voort, net als de relatie tussen Glen en Jean, het wordt niet echt spannend. Je blijft het lezen omdat Barton wel weet te fascineren, het niet weten is hier de bindende factor. Het snel wisselen van perspectieven zorgt voor een prettig leestempo. Heden en verleden vullen elkaar naadloos aan en geven steeds meer zich op wat er is gebeurd. Steeds meer werkt de auteur naar de plot toe die best voorspelbaar is (vanaf ongeveer de helft van het boek) maar toch, die tergende, langzame benadering naar het eind boeit toch. Over Glen kom je niet zo gek veel te weten en Jean is het hoofdpersonage in het verhaal. De aanvullingen vanuit de journaliste en de rechercheur, en later nog een aantal personen, zijn meer dan welkom omdat het verhaal inhoudelijk niet weet te knallen.

Bij dit soort verhalen is de fascinatie van het niet weten de reden om het uit te lezen. Toch mist het verhaal een echte knal, echte spanning. De aankondigingen rondom dit boek hebben een verwachtingspatroon gecreëerd dat niet volledig wordt waargemaakt. Het is een lekker geschreven en zeker geen onaardig boek maar de uiteindelijke knal blijft uit.
Drie sterren

Patrice – Team De Perfecte Buren

Geen opmerkingen: