dinsdag 16 augustus 2016

'Mottenballen voor de ziel' - James Worthy


Genre: literatuur: essays, columns en interviews
Uitgever: Lebowski
ISBN: 9789048832248 
Uitvoering e-book
Aantal pagina’s: 432
Uitgave: mei 2016

Cover 
De cover is strak met oranje en witte gekleurde cirkels. De titel staat er prominent voorop in dikke zwarte en witte letters. De naam en de uitgeverij staan er in wit/zwart bovenaan. Er is een extra opmerking bij gezet: Zijn beste columns over het leven, de dood en alles daartussenin.
Ik geef deze cover een 7.


Dit boek van James Worthy is een verzamelwerk van zijn columns van de laatste vijf jaar. James Pugh, bekend onder het pseudoniem James Worthy, is een Nederlands schrijver, journalist en blogger.

De inhoud is niet in het kort samen te vatten omdat het geen standaard begin-midden-eindeboek is. Elke column staat op zich en vertelt weer een nieuw verhaal, opinie of opmerkingen. Er zit dus geen volgorde in en heel af en toe wordt er naar een eerdere column verwezen. Er zijn zeker wel herkenbare en actuele situaties. Hij noemt bijvoorbeeld de krant een lijfblad voor ramptoeristen en het achtuurjournaal is een reclameblok voor kwaad. Een actuele column is die over Wordfeud. Via dit spel heeft hij zijn vriendin leren kennen. Maar vooral ook die over kindercocaïne…..de bekende blikjes met energiedrank. Hij heeft over veel dingen en situaties een duidelijke mening. 

Wat ik bijvoorbeeld leuk vond was het woord emogreren.  Hij bedoelt daarmee mensen die zich voor Holland schamen om hun kleinzieligheid en daardoor om emotionele redenen weggaan. Echt goed gevonden. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat iemand zich schaamt voor Nederland. Het komt voor dat ik ook wel denk: “dit is weer Holland op zijn smalst”, daarmee bedoel ik: zeer domme acties waar bekrompen denken aan ten grondslag ligt. Maar dat zijn incidenten en geen norm. 

In de column Een Tros Pruimen staat een stukje dat ik iets te grof vind. Het gaat om het gesprekje met de twee jongens op de bromscooter. En ook de column met de naam Balkansletjes geeft me een naar gevoel nog zonder het gelezen te hebben. Zowel het onderwerp als het taalgebruik vind ik grof.

De schrijfstijl is absoluut goed, het zijn vlot leesbare columns met goed gevonden woorden. Bijvoorbeeld het woord emogreren. Soms zelfs heel bijzonder maar ook wel eens grof en respectloos. Heel bijzonder is bijvoorbeeld de zin: Ik breek, en met mijn tranen tatoeëer ik een oneven aantal druppels op de ziekenhuis vloer.

Omdat ik dit boek als recensieboek achter elkaar las kwam er na ongeveer 50 stuks een soort verzadiging. Dit is geen boek dat je aaneengesloten moet lezen. Ik begrijp dat zijn columns geliefd zijn maar één per week is voldoende. Het is veel van hetzelfde qua sfeer, vertelling en ik bespeurde daarin weinig vernieuwing. Er spreekt onvrede en soms zelfs angst uit en dat wordt regelmatig herhaald. Op de site van de uitgever kwam ik geen speciale reden tegen om dit boek uit te geven. Alleen misschien dat het een verzameling is van de laatste vijf jaar.

Zelf denk ik ook dat het meer de humor voor mannen is dan voor vrouwen maar dat is uit een vrouwelijk oogpunt bekeken. 

Als je zo af en toe een column wil lezen is dit zeker de moeite waard en heb je voorlopig genoeg want er staan ongeveer 200 stuks in.

ik geef dit boek 3 sterren

Marjolein van der Molen - recensente De Perfecte Buren


Geen opmerkingen: