dinsdag 23 augustus 2016

‘Rosie zegt ja’ – Dawn French


Genre: roman

Uitgever: The House of Books
ISBN: 978 90 443 5051 7
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 304
Verschijningsdatum: 24 juni 2016

Dank aan The House of Books uitgeverij voor de recensie-exemplaren.


Lezers: Leen Lodewyckx – Alize Drijver en Patrice van Trigt (Team DPB)

Groepsrecensie door Nancy De Brucker (DPB)

Over de auteur
Dawn French maakt al meer dan dertig jaar lang mensen aan het lachen - bewust! Ze is een toonaangevende Britse auteur, toneel-, film- en tv-actrice en was te zien in o.a.French and Saunders. Dit is haar derde roman.


Korte Inhoud
De superrijken van Manhattan hebben hun eigen strikte gedragsvoorschriften. In het kille appartement van de familie Wilder-Bingham aan Park Avenue bestuurt matriarch Glenn haar huishouden als een generaal. Wanneer de Engelse giga-optimiste Rosie hun huis binnen stuitert, heeft niemand in de gaten dat ze lak heeft aan reglementen. Rosie - achtendertig, excentriek, met een geheim verdriet en een hart zo groot als New York - begint hun levens draad voor draad te ontrafelen.


Cover

Leen; De cover geeft de speelsheid van het boek een beetje weer door de bolletjes en de paraplu die erop staat afgebeeld. Hoewel hij van mij met fellere kleuren en vrolijker mocht. Ik vind de titel ook een beetje verkeerd gekozen. De titel heeft voor mij niet veel met het verhaal zelf te maken. Ik geef de cover 3 sterren.

Alize; Het is uiterlijk ook een mooi boek, nodigt uit om het op te pakken. Ook de maat is fijn, ik houd van paperbacks, ligt lekker in je hand tijdens het zonnen of het lezen in bed. Het is een leuk vrolijke cover die ik 4,5 punten.

Patrice; net zoals haar vorige boek is de cover simpel maar opvallend. Less is more, zoveel is duidelijk. Een heldere stijl, duidelijk herkenbaar. Een dikke 7.


Samenvatting van het verhaal

Leen; Rosie verlaat het saaie Engeland om te gaan werken als Nanny bij een streng Amerikaans gezin. Algauw ziet ze dat elk lid van het gezin worstelt met zijn of haar eigen moeilijkheden en zorgen.

Alize; Rosie zit niet lekker in haar vel en voelt zich ongelukkig. Ze besluit om het roer om te gooien en verhuist van Cornwall naar New York, waar ze een baan heeft gevonden. Ze komt terecht in een advocatenfamilie waar oma Glen de touwtjes stevig in handen heeft.

Patrice; Het leven van de 38-jarige Rosie loopt niet helemaal zoals gewenst en in een vluchtpoging gooit ze het roer volledig om. Ze vertrekt uit haar vertrouwde omgeving om als Nanny aan het werk te gaan in New York. Ze komt te werken bij de rijke familie Wilder-Bingham.

Leen; Rosie zorgt voor de kinderen, maar is ook een lieve vriendin voor de anderen. Gaandeweg raken ze meer en meer op elkaar gesteld en beseft iedereen dat ze een geschenk uit de hemel is.

Alize; Rosie zorgt daar voor de zoontjes van Glens zoon, die in scheiding ligt. De jongetjes wonen bij hun grootouders, waar hun vader ook tijdelijk verblijft. Glen heeft van af het begin een hekel aan Rosie, wat niet bijdraagt aan een goede verstandhouding. De jongetjes zijn al snel verknocht aan Rosie. Ze is ook een sprankelende vrouw met heerlijke humor. Ze brengt weer plezier en liefde in deze huishouding, wat hun kalme geregelde bestaan totaal op de kop zet.

Patrice; De upper class van NY heeft alle denkbare luxe maar heeft ook zo haar problemen en al snel raakt Rosie betrokken bij het gezinsleven en hun uitdagingen. Intussen heeft ze de zorg over de achtjarige tweeling Tomas 'Rood' en Kemble 'Drie' op zich genomen en ze geniet van de jongens en hun ontdekkingsreis door het leven. Het is voor Rosie als juf een heerlijke afleiding van haar eigen zorgen.

Alize; De andere mannen van dit gezin beleven ook veel plezier aan haar, wat af en toe tot hilarische situatie leidt. Oma ziet haar macht langzaam tanen en probeert uit alle macht deze positie te handhaven. Ze voelt haar veilige wereld instorten wat leidt tot een mooi einde, als ze beseft dat ze nog kan en mag veranderen.


Patrice; Toch gaat niet alles over rozen. Zo is de vrouw des huizes, Glen Wilder-Bingham, een verhaal apart en merkt Rosie dat opa Thomas meer in z'n mars heeft dan hij op het eerste oog doet vermoeden. Rosie krijgt langzaamaan steeds meer inzicht en invloed op het gezin en dat gaat niet zonder gevolgen.


Conclusie
Leen; Je kan niet anders dan van Rosie houden. Ze is een wervelwind in de levens van dit Amerikaanse gezin. Ze is kleurig en fris, optimistisch en soms wel lawaaierig in elke betekenis van het woord.


Alize; Het is een heerlijk boek om te lezen. Vooral de vaart die erin zit, je wilt steeds maar doorlezen om te zien wat voor malle of ontroerende dingen ze nu weer heeft bedacht.

Patrice; Meteen al is het surrealistische van dit verhaal duidelijk. Op het ongeloofwaardige af maar oh zo leuk weet Rosie een plaats te verkrijgen in het gezin Wilder-Bingham maar ook bij jou als lezer. Deze vrouw is een wervelwind aan charme en daarbij ook nog eens hartveroverend. Ze rolt van de ene situatie in de andere en haar medepersonages rollen, al dan niet vrolijk, met haar mee. Rosie weet in no time de vastgeroeste familie te overdonderen met haar typisch Britse manier van doen en dat valt niet bij iedereen in goede aarde. Niet alles is dus even leuk, nee er zijn zeker hele serieuze voorvallen die tot nadenken stemmen. Zo is Glen Wilder-Bingham, de oma en vrouw des huizes, met zichzelf in een strijd geraakt waar ze maar niet uit lijkt te komen. Ze stuurt het gezin aan als een bedrijf, iedereen moet voldoen aan haar maatstaven. Dit heeft behoorlijk consequenties voor de andere gezinsleden. Haar man Thomas en zoon Kemble hebben daar indirect ook veel last van maar ook voor de drie kleinzoons is ze niet de meest knuffelige oma. Kemble heeft sowieso een moeilijke tijd, hij ligt in scheiding met de moeder van de drie jongens en moet daarbij voldoen aan de eisen van zijn perfectionistische moeder. De onderlinge familiebanden worden behoorlijk op de proef gesteld wanneer Rosie, goedbedoeld en vooral erg grappig, haar bijdrage levert aan dit gezin vanaf het moment dat ze haar voeten over de drempel zet. Iedereen heeft zo z'n geheimen en onuitgesproken gedachten en de manier waarop deze worden uitgesproken en samenkomen is geniaal te noemen. De scherpe blik van de huishoudster is fenomenaal en haar humor gortdroog. Ook zij komt tot bloei na de komst van Rosie. Toch gaat het gezin te maken krijgen met tegenslag en diverse uitdagingen die het uiterste vragen van ieders inzet en voorstellingsvermogen. Ook Rosie ontspringt die dans niet.


Leen; Je wil haar toejuichen, je wil haar zijn. Haar enthousiasme is aanstekelijk en dwingt je om verder te lezen want je wil weten hoe het verder met haar gaat.

Alize; Ze leeft zich echt in de wereld van 8-jarige jongens en bedenkt leuke uitjes. Ook het maken van hun tuin vond ik zo geweldig. Tijdens het lezen ga je gewoon van haar houden en leef je met haar mee. Het seksuele, erotische in dit verhaal is echt maf, maar je begrijpt haar wel waarom ze dit doet.


Patrice; Dawn French heeft met Rosie een hilarisch personage met serieuze kanten neergezet in een niet alledaags scenario. Het verhaal is het uiterste van fictie, niets gaat zo in het werkelijke leven. Maar wat is het leuk om op deze manier even te ontsnappen en met Rosie mee te lopen in een wereld met toch herkenbare karaktertrekjes en menselijke (on)hebbelijkheden. De vertaling uit het Engels lijkt goed te zijn gelukt want sommige uitdrukkingen zijn zó grappig en vooral typisch Brits dat je geregeld hardop lacht. Maar het verhaal is ook ontroerend en je sympathiseert ongetwijfeld met een of meerdere personages die de revue passeren. Ondanks dat alles bij lange na niet aannemelijk is, precies zoals Dawn ook op tv overkomt, is dit een geweldig boek. Diverse emoties komen aan bod en er zitten echt wel heel diepzinnige en mooie scènes in. Vriendschap, vertrouwen en liefde maar ook het ophouden van schone schijn en het verwerken van verdriet en teleurstellingen geven een mooie balans aan het geheel. Hoe overbrugt een familie een moeilijke periode die iedereen raakt? Je neemt in dit geval een Nanny genaamd Rosie in dienst.


Leen; Het verhaal deed me vaag denken aan The sound of music. De vrolijke, leuke gouvernante die de kinderen een wereld vol plezier aanbiedt, in het strenge milieu waar ze in opgroeien. Het verhaal is even meeslepend, vrolijk, soms een beetje droevig maar het laat je achter met een grote glimlach op je gezicht.

Slotsom
Leen; Ik ben normaal niet zo’n fan van dit genre, maar dit boek doet je verlangen naar meer! Het is luchtig en vlot geschreven en leest lekker weg. Ik raad het iedereen aan omdat het een positief en leuk boek is en je het steeds met een blij gevoel weglegt, met het verlangen om snel verder te kunnen lezen. Dan weet je dat een boek goed is! Ik geef dit boek 4 sterren


Alize; Het einde is zo mooi dat ik het jammer vond dat m’n boek uit was. Ik heb vaak zitten lachen tijdens het lezen, heerlijk. Een aanrader!!! Ik zal het zeker promoten bij vriendinnen, je moet het gewoon gaan lezen! Ik geef dit boek 5 sterren!

Patrice; De schrijfstijl van Dawn French laat zich het beste omschrijven als een mix van humor, romantiek, cynisme en optimisme maar dat allemaal met een vette knipoog. Heerlijk om te lezen en je op deze manier te verliezen in de levens van anderen. Wegleggen is geen optie want het boek leest vlot weg. De drang om te weten hoe het gaat aflopen is sterk en dus lees je door. Jammer genoeg is het dan ook snel uit. 4 sterren!













Geen opmerkingen: