vrijdag 30 september 2016

'Verkeerd Verbonden' – Rainbow Rowell


Genre: chicklit
Uitgever: Uitgeverij Q
ISBN: 9789021402949
Uitvoering: e-book
Aantal pagina’s: 320
Uitgave: juli 2016

Met dank aan Uitgeverij Q voor dit recensie-exemplaar.

Over de auteur
Rainbow Rowell (1973) werkt als journalist en columnist voor een krant in Nebraska, VS, waar ze woont met haar echtgenoot en twee zoons. Ze begon haar carrière in 2011 met de chicklitroman Postvak uit. Hiermee veroverde ze menig vrouwenhart. Daarna schreef ze een aantal Young Adult-boeken, waarmee ze vele prijzen won. Na het succesvolle op Harry Potter geïnspireerde Fangirl (2013), schreef Rowell dit boek voor volwassenen: Verkeerd verbonden.

Achterflap
Georgie McCool weet dat het niet goed gaat met haar huwelijk. Vlak voordat ze moet vertrekken naar het vliegveld om Kerstmis te vieren bij haar schoonfamilie, vertelt Georgie dat ze niet meer mee kan. Er is een grote kans opgedoken op haar werk, als ze die wil grijpen kan ze nu echt niet weg uit Los Angeles. Als haar man Neal en de kinderen vertrokken zijn naar de luchthaven, vraagt Georgie zich af of het nu over is. Of ze nu echt alles verpest heeft. Die nacht ontdekt ze een manier waarop ze kan communiceren met Neal in het verleden. Het voelt alsof ze een kans heeft om haar huwelijk te redden nog voordat het begonnen is. Moet ze haar huwelijk redden? Of zouden Georgie en Neal beter af zijn als ze nooit waren getrouwd?

De cover
Een achtergrond in baby-blauw, een vrouwenhoofd, een gele telefoon, meer valt er niet te zien op de cover. Het is een typische chicklit cover. Het is jammer dat de gele telefoon niet prominenter aanwezig is, want de basis van de plot is tenslotte toch de oude, gele telefoon met draaischijf. Ook de titel past niet 100% bij het verhaal, ‘wie heb ik aan de lijn’ was misschien al beter geweest. 
Ik geef de cover een 6.

Samenvatting:
Georgie McCool heeft schijnbaar een perfect leventje, de ideale man Neal en twee schatten van kinderen. Ook haar carrière loopt op wieltjes. Samen met haar beste vriend Seth schrijft ze al jaar en dag aan de comedyserie Jef'd Up. Samen dromen ze ook om eens een volledig eigengemaakte en zelfverzonnen serie te kunnen uitbrengen.

Vlak voor kerst lijkt de grote droom van Georgie en Seth waarheid te worden. Ze krijgen de kans om hun eigen serie uit te werken. Dit impliceert wel dat Georgie de kerstdagen niet samen met haar man en kinderen zal kunnen doorbrengen, bij Neals moeder in Ohama.

Georgie blijft thuis om haar droom te verwezenlijken. Maar ze krijgt Neal niet uit haar hoofd gezet. Had ze toch niet beter meegegaan naar Ohama? Liep hun relatie nog wel zo lekker? Zal het ooit nog wel terug worden zoals het vroeger was tussen haar en Neal? ‘s Avonds probeert ze Neal te bellen vanop haar vroegere meisjeskamer. Maar wat doet Neal vreemd, het lijkt wel Neal van voor hun huwelijk, en hoort ze daar nu plots haar overleden schoonvader?

Conclusie
De plot en achterflap intrigeerden mij onmiddellijk. Hoe zou deze toch wel bijzondere plot uitgewerkt worden.
Maar jammer genoeg ben ik heel het boek lang op mijn honger blijven zitten.
Het boek blijft in alle opzichten zeer oppervlakkig. Beetje bij beetje kom je wel meer te weten over het leven van Georgie, haar man Neal, haar twee kinderen en haar boezenvriend en collega Seth. Maar nooit vormt het verhaal een echt geheel. Het lijken wel allemaal losse, op zichzelf staande feiten, die per toeval over dezelfde mensen gaan en hier en daar een link hebben.

Enerzijds gaat het boek over het heden en anderzijds dwalen Georgies gedachten regelmatig af naar het verleden. Hierbij komt dan ook nog de telefoonlijn naar het verleden en Georgie haar eigen bedenkingen en overpeinzingen daarbij. Toch blijf je als lezer steeds mooi het overzicht houden, je krijgt gelukkig nooit het gevoel dat je het spoor bijster raakt.

Wat de telefoonlijn naar het verleden betreft, had het allemaal wat meer uitgediept mogen worden. Het had allemaal wat mysterieuzer, specialer en vooral ingrijpender moeten zijn. Want zo normaal is het toch niet, wanneer je ineens met het verleden in contact kan komen. Rowell had beter deze verhaallijn veel dieper en verder uitgewerkt en de onnodige zijsprongetjes zoals de bevalling van de hond of de aanschaf van een nieuwe BH, achterwege gelaten. 

Natuurlijk wil je graag weten of het nog terug goed komt tussen Georgie en Neal. Maar zelfs het einde is niet echt spannend. 
Verkeerd verbonden heeft zijn verwachtingen niet waargemaakt. Een leuk tussendoortje dat snel vergeten zal worden.
Ik geef het boek 2 sterren.

Peggy Van Aert - recensente De Perfecte Buren



donderdag 29 september 2016

'Het krasse breindieet' - Preston Estep


Genre: Gezondheid & Life-style
Uitgever: Maven Publishing
ISBN 9789492493002
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 360 pagina’s
Uitgave: september 2016

Ik wil graag Maven Publishing bedanken voor mijn gewonnen exemplaar van “Het krasse breindieet”


Cover
Op de cover prijkt een doorgesneden rode kool met bestek ernaast. De tekst ”Verklein je kans op Alzheimer, beperk geheugenverlies en houd je brein langer gezond”. Dit dekt de lading waarover het boek gaat. Inclusief tips en recepten om messcherp oud te worden.

Samenvatting
Harvard-geneticus en voedingsexpert Preston Estep komt met een baanbrekend nieuw wetenschappelijk perspectief op eten en het ouder wordende brein. In Het krasse breindieet legt Estep uit hoe je je brein na je veertigste in topconditie houdt en zo de kans op dementie, Parkinson en andere vormen van hersenafbraak verkleint.

Het boek bestaan uit 4 delen. Het begint met “de basisprincipes”. Dan een deel over “de leiding nemen” en het belang van een juist voedingspatroon gevolgd door “alles onder controle houden” en natuurlijk de recepten.

Het gaat er in het leven niet alleen om dat je zo lang mogelijk leeft, het gaat ook om maximale mindspan. Dit boek is de handleiding voor hoe je dit enorm belangrijke doel kunt bereiken. In dit boek wordt het belang van goede voeding beschreven en de keuzes die je kunt maken om je geheugen zo lang mogelijk intact te kunnen houden en zelfs het ouderdomsproces te vertragen. Er is veel vastgelegd in de genen maar daarnaast kun je hier zelf invloed op uitoefenen.

Conclusie
De ouderwordende geest, het proces en hoe kun je dit zien in de genen en het DNA? Wat is gezonde voeding en wat juist niet? Het belang van genen en omgeving. Waar ter wereld worden de mensen het oudst en met een goede geestelijke gezondheid (mindspan)? 

Het eerste deel is best wel heel technisch omschreven waardoor het meer een studieboek is. Het leest dus niet heel makkelijk weg, je moet je erin verdiepen om het te kunnen begrijpen. Er worden ook flink wat diëten van tegenwoordig aan de kaak gesteld. Dit boek is dan ook niet om af te vallen maar om de geest jong en gezond te houden. Diëten van tegenwoordig zijn voornamelijk gericht op jonge mensen en sporters. Dit dieet is voor 40+-ers. In dit dieet worden bewerkte koolhydraten geprezen en ijzer verdoemd. Rood vlees en te veel suiker is uit den boze, maar drink gerust thee, koffie en een glas wijn bij de maaltijd.

Minpuntje is dat er veel stelligheid zit in de beweringen waar ik wel moeite mee heb. Het komt soms wat belerend over. Ik heb dit boek als e-book gelezen. Ik ben erg fan van papieren versies en vooral met een boek als dit is het fijn om heen en weer te bladeren. Het is best ingewikkelde materie en als je dan even terug kunt kijken is dat prettig. Ook voor de recepten is het fijner om heen en weer te kunnen bladeren maar dat is puur mijn mening.

Al met al een interessant boek waar ik zeker tips uit heb gehaald. Ook in mijn werk als verpleegkundige bij mensen met dementie kan ik zeker bepaalde richtlijnen en tips gebruiken. Maar ik weet voor mezelf dat ik niet het hele eetpatroon overneem omdat het op bepaalde punten te veel afwijkt van mijn eetpatroon.
Ik geef het boek 3 *** sterren.

Brigitta Dielman-Bleeker – gastrecensente De Perfecte Buren



De top tien van de Bestseller 60: week 39


  • 1

    Michel van Egmond

    De wereld volgens Gijp

    In het voorjaar van 2016 begon het nieuwe leven van René van der Gijp. Zijn zoon kwam bij hem in huis. Het vervolg op 'Gijp'.

    2e week - vorige week op 1 - Voetbal Inside - € 19,99 - ISBN 9789048834143

  • 2

    Geert Mak

    De levens van Jan Six

    Zijn portret – door vriend Rembrandt – hangt nog in het familiehuis te Amsterdam. Wie was patriciër Jan Six en wie waren alle volgende Jan Sixen?

    5e week - vorige week op 3 - Atlas Contact - € 24,99 - ISBN 9789045031842

  • 3

    Dick Swaab

    Ons creatieve brein

    Hoe wordt ieder brein anders? Wat is creativiteit? Waarom vinden sommigen atonale muziek mooi? Waarom kan kunst therapeutisch werken? Nog veel meer vragen. En de antwoorden.

    1e week - vorige week niet in de lijst - Atlas Contact - € 29,99 - ISBN 9789045030579

  • 4

    Saskia Noort

    Huidpijn

    Iedereen heeft een duistere kant. Zelfs Anne, Nederlands meest geliefde tv-presentatrice en journaliste. Thriller.

    12e week - vorige week op 5 - Ambo l Anthos - € 19,99 - ISBN 9789026331398

  • 5

    Fajah Lourens

    Killerbody dieet

    Een killerbody voor wie dat maar wil. Een plan voor 12 weken.

    23e week - vorige week op 4 - Kosmos - € 20,00 - ISBN 9789021562681

  • 6

    Maurits Martijn & Dimitri Tokmetzis

    Je hebt wél iets te verbergen

    Privacy: het meest bedreigde mensenrecht. Twee onderzoeksjournalisten laten zien wat je weggeeft en aan wie. En wat de gevolgen zijn.

    2e week - vorige week op 2 - De Correspondent - € 18,00 - ISBN 9789082520323

  • 7

    Griet Op de Beeck

    Kom hier dat ik u kus

    Psychologische roman over Mona. Als kind, als 24-jarige, als 35-jarige. En over de liefde.

    104e week - vorige week op 8 - Prometheus - € 19,95 - ISBN 9789044623109

  • 8

    Thomas Olde Heuvelt

    HEX

    Een klein dorp raakt in de greep van een 17-de eeuwse heks. Wanneer een groep jongeren gaat kijken, vervallen de dorpelingen tot middeleeuwse praktijken.

    2e week - vorige week op 13 - Luitingh-Sijthoff - € 9,99 -ISBN 9789024573349

     

  • 9

    Griet Op de Beeck

    Vele hemels boven de zevende

    Vijf zeer verschillende, met elkaar verbonden mensen en hun belachelijk mooie en geweldig lastige bestaan. Roman.

    77e week - vorige week op 7 - Prometheus - € 12,50 - ISBN 9789044627695

  • 10

    Sander Donkers

    Hay

    Leadzanger van de Golden Earring Barry Hay was volgens hemzelf een onuitstaanbaar prinsje. Maar dat veranderde. Biografie.

    4e week - vorige week op 6 - Lebowski - € 19,99 - ISBN 9789048831586

  • Kijk voor de volledige top 60 van deze week op de site van De Bestseller 60 via deze link.
  • (bron: Bestseller60.nl)

woensdag 28 september 2016

'Galveston' – Nic Pizzolatto


Genre: thriller
Uitgever: Uitgeverij Q
ISBN: 9789021458625
Uitvoering: e-book
Aantal pagina’s: 220
Uitgave: september 2015

Met dank aan Uitgeverij Q voor dit recensie-exemplaar.

Over de auteur
Nic Pizzolatto (1975) schreef korte verhalen en debuteerde in 2010 met Galveston, waarvan de Nederlandse vertaling in 2015 verscheen. Hij brak door als schrijver en bedenker van de tv-serie True Detective. De laatste aflevering van het eerste seizoen werd zoveel bekeken dat de streamingdienst van zender HBO vastliep. True Detective werd overal juichend ontvangen.

Achterflap
Op de dag dat hij te horen heeft gekregen dat hij longkanker heeft, wordt maffiaknecht Roy Cady er door zijn baas op uit gestuurd om een van diens zakenpartners mores te leren. Wanneer hij het huis binnenkomt, blijkt de opdracht een valstrik waaraan Roy ternauwernood ontsnapt. Hij slaat op de vlucht met Rocky, een jong hoertje dat niet helemaal toevallig ook in het huis aanwezig was. Roy wil haar zo snel mogelijk dumpen, maar omdat hij toch niets meer te verliezen heeft, besluit hij haar en haar kleine zusje bij zich te houden. Uiteindelijk komen ze terecht in het stadje Galveston, waaraan Roy goede, maar misplaatste herinneringen heeft. Ondanks zichzelf raakt hij steeds meer gehecht aan Rocky. Ze bouwen langzaam maar zeker een band op totdat…

De cover
Al vanaf de eerst aanblik doet de cover mij denken aan een affiche van een film. Er spat dreiging vanaf, broeierige warmte, spanning. De cover plaatst je onmiddellijk in de Zuidelijke Staten. Bij het bekijken van de cover voel je je onmiddellijk deel van het verhaal, en wordt je nieuwsgierigheid gewekt naar de silhouetten, het wapen, het motel. De cover is als het ware een uitnodiging om direct in het boek en het verhaal te duiken. Hij deed me watertanden. Ik geef de cover daarom ook graag een 8.


Samenvatting
Op een dag staat het leven van maffiaknecht Roy Cady helemaal op zijn kop. Hij heeft net vernomen dat hij longkanker heeft. En juist op die dag wordt hij door zijn baas naar een nieuwe klus gestuurd. Een speciale klus volgens die baas. En dat klopt ook, want het ultieme doel blijkt het uit de weg ruimen van Roy zelf. Gelukkig weet hij, samen met de jonge prostituee Rocky, te ontsnappen Roy neemt Rocky mee naar Galveston, maar op hun vluchtweg wil Rocky nog even een omweggetje maken. Ze heeft nog geld tegoed van iemand en dat wil ze graag gaan ophalen. Ze zoude dit wel eens goed kunnen gebruiken. Wanneer Rocky terug bij de auto komt, blijkt ze het jonge meisje Tiffany bij te hebben. Haar zusje?
Aangekomen in Galveston, wil Roy zo snel mogelijk van Rocky en Tiffany af geraken. Maar de omgang met de meisjes maakt gevoelens bij Roy los. Hij raakt ook meer en meer gehecht aan Rocky. En Tiffany zou hij graag een mooie, zorgeloze toekomst bieden. Gaat dit hem lukken en gaat het hen samen lukken om uit de handen van de vijand te blijven?

Conclusie
In eerste instantie lijkt ‘Galveston’ meer een film dan een boek. Het boek is zeer geschikt voor mensen die van beeldende verhalen en een beeldend, poëtisch taalgebruik houden.

‘Oude hoop blafte in mijn hoofd als de geest van een hond’

De schrijver hanteert een zeer unieke en specifieke schrijfstijl. Een stijl die niet iedereen zal weten te waarderen. Hierdoor kan je het boek ook moeilijk als echt spannend bestempelen. Het verhaal leest niet als een trein, het kabbelt eerder als een klein beekje. Met zeer veel gedetailleerde beschrijvingen en dialogen.

Niet alleen door het beeldend taalgebruik, met uitvoerige beschrijvingen, maar ook door het soms niet altijd even duidelijke heen en weer gaan in de tijd, is het een boek dat je volledige aandacht vergt.

Aanvankelijk was het voor mij echt worstelen om door het boek te geraken. Ik heb het boek in eerste instantie ook een tijdje aan de kant gelegd. Maar gelukkig was er ergens iets in mijn hoofd blijven hangen, waardoor ik het boek toch opnieuw ter handen heb genomen. Met als resultaat dat ik blij ben het volledige verhaal gelezen te hebben.

Roy Cady is een sympathieke, stoere, misschien zelfs aantrekkelijke kerel, maar hij zal zeker niet terugdeinzen indien er iemand uit de weg geruimd moet worden.

Pizzolatto weet zijn personages mooi te typeren. Het lijkt bij momenten wel alsof je ze persoonlijk kent. Alsof ze tot je kennissenkring behoren. Het zijn mensen waar je stap voor stap meer van komt te weten.

Van het boek zelf had ik meer verwacht. Het verhaal heeft niet de al overheersende, zinderende spanning die de cover laat uitschijnen. Het behandelt wel zeer mooi en diepgaand verschillende thematieken, liefde, wraak, doodgaan. Het blijft nazinderen, maar er had wat meer actie en vaart in mogen zitten.

Ik geef het boek dan ook graag 3 sterren.

Peggy Van Aert - recensente De Perfecte Buren

Lize Spit wint de Hebban Debuutprijs 2016


‘Het smelt’ van de Vlaamse schrijfster Lize Spit is door de vijftienkoppige jury, bestaande uit de Hebban-redactie, recensenten en boekverkopers, overtuigend verkozen tot winnaar van de Hebban Debuutprijs 2016. Spit kreeg de award gisteravond uitgereikt in een bomvolle Buiksloterkerk tijdens het lezersevent Hebban Live!
In Het smelt is Eva het middelste kind in een disfunctioneel gezin van vijf. In het Vlaamse Bovenmeer worden in 1988 maar drie kinderen geboren, waaronder zijzelf. Met de andere twee, Pim en Laurens, is ze zolang ze zich kan herinneren bevriend. Aan het begin van de zomer in 2002 overlijdt de oudere broer van Pim. Eva wordt die zomer veertien jaar oud. Alle verhoudingen komen op scherp te staan. De vriendschap tussen haar en de jongens eindigt op afschuwelijke wijze en Eva wordt voor de rest van haar leven beschadigd.  
De Vlaamse Lize Spit verovert vanuit het niets in één keer de harten van ontelbare lezers. Ze wist in haar thuisland al de nodige aandacht te vergaren met dit debuut, waarna het virus oversloeg naar de Nederlandse lezers. Met een potentiële verfilming in het verschiet, lag de lat voor deze debutante hoog bij de juryleden. Een intelligent en ingenieus boek, dat de start van een heel interessant oeuvre inluidt.  
‘Het smelt lezen is voortdurende klappen in je gezicht krijgen en aan het eind met een stomp tegen je neus knock-out geslagen worden.’  
Het smelt was de dikste roman die de juryleden van de Hebban Debuutprijs in handen kregen. Spit laat in 480 pagina’s zien hoe omgeving en levensgebeurtenissen vormgeven aan de identiteit van een jonge vrouw. Soms nuchter en onderkoeld, af en toe lekkere plaagstootjes uitdelend waardoor de schrijfstijl smeuïg wordt. De plot wordt op een snelheid van een smeltend ijsblok uitgesponnen en hoofdpersonage Eva reikt de lezer langzaam maar zeker de puzzelstukjes van haar leven aan, die als tactisch opgeworpen hints een mysterieuze sfeer oproepen. Het moge duidelijk zijn: Spit laat de lezer letterlijk in haar roman ‘spitten’ om de waarheid achter de vele gebeurtenissen te achterhalen.  
En als de waarheid eenmaal aan de lezer is geopenbaard, is er geen weg meer terug. Het smelt lezen is voortdurend klappen in je gezicht krijgen en aan het eind met een stomp tegen je neus knock-out geslagen worden.  
Een droomdebuut dat soms letterlijk aanvoelt als een ijskoud bad. Lize Spit is een zegen voor het literaire landschap.
Het Smelt van Lize Spit verscheen begin dit jaar bij de jonge uitgeverij Das Mag.    
De Hebban Debuutprijs werd voor het eerst uitgereikt. De andere genomineerden waren Kim van Kooten (Lieveling), Sandra Bernart (Ik zag Menno), Inge van der Krabben (Tot waar we kijken kunnen) en Eric Rozing (De psychiater en het meisje). De nominaties kwamen tot stand door een publieksverkiezing. 

(bron: Hebban)

Namens de Perfecte Buren van harte proficiat aan Lize!
Lees hier de recensie van onze recensent Peggy over 'Het smelt'

dinsdag 27 september 2016

Auteurs bloggen.......Inge van der Krabben




Streven


In les één van de studie Verhalend proza die ik een aantal jaar geleden volgde bij Script plus, leerde docent Carolina Trujillo mij dat de held van het verhaal een enkel streven moet hebben dat hij wel of niet zal bereiken. Ook moeten er flink wat obstakels in de weg gezet worden door de schrijver, liefst oplopend, want er moet wel een beetje geploeterd worden. Gaat onze held het wel halen? Zo houd je de aandacht van de lezer erbij. Ik wilde een boek schrijven, maar wist niet hoe. En iets in die simpele uitleg van die rusteloze, chaotische, maar o zo bevlogen docent, die daar in een paar zinnen (en een tekening op het bord) de essentie van het schrijven van een boek weergaf, maakte dat ik geïnspireerd raakte. 

Het is moeilijk uit te leggen, maar het was een soort oergevoel van herkenning, een thuiskomen, een luik dat opening naar een bron die er altijd al was. Want is het niet zo dat wij, net als de helden in de boeken, iets willen nastreven in ons leven? Een doel willen hebben waar we ons op kunnen richten? En hoera, wij mogen, in tegenstelling tot de personages in boeken, meerdere doelen hebben. Dus wat deed ik? Ik maakte een plan en net als de held in het verhaal kwam ik in actie. 

Ik volgde trouw de lessen, ondanks fikse kritiek (obstakel) liet ik mij niet uit het veld slaan en bleef doorschrijven. Want, zo leerde ik, wie een boek wil schrijven moet meters maken en tegen kritiek kunnen. Ook bleef ik leren, zoog alle informatie op, sloeg er heel wat lesboeken over schrijven op na en ondanks de soms onnavolgbare aanwijzingen over die berg schrijftechnieken (obstakel), bleef ik doorschrijven. Ik werd mijn eigen personage, ik was de held en ik wilde dat boek schrijven. Toen ik de smaak eenmaal te pakken had bedacht ik dat ik veel meer boeken wilde schrijven, niet alleen schrijven, ook wilde ik uitgegeven worden. Hoe doe je dat nou weer? Daar had ik mijn volgende doel te pakken. Gelukkig waren er wederom docenten en schrijfcoaches die mij verder hielpen op mijn weg. Zonder hen was dit me nooit gelukt. 

Wat een mooi beroep eigenlijk, docent, bedacht ik toen mijn manuscript af was en ik na vele afwijzingen van uitgeverijen (obstakel) en doorzetten van mijn kant, uiteindelijk werd opgepikt en in de zomer van 2015 mocht debuteren bij Ambo|Anthos met mijn roman Tot waar we kijken kunnen. Ik wilde naast schrijver ook schrijfdocent worden. Mensen over schrijven leren en hen inspireren zoals ik eens werd geïnspireerd. Ik begon aan DOCS, de
docentenopleiding creatief schrijven van Script plus. Opnieuw oefende ik, maakte meters, leerde, raakte geïnspireerd. Soms knaagde het van binnen: wil ik niet teveel? kan ik dit wel? Ook zo met boek twee. Kan ik het nog een keer, een goed boek afleveren? Mijn kritische ik dreigt de intuïtieve ik te overstemmen. 

In de ‘echte’ literatuur zo las ik eens, slaat onze held flink door en gaat het liefst strijdend ten onder, maar…er is wat geleerd, er is ontwikkeling en daardoor groei, meestal onverwacht, wat het juist zo mooi maakt. Dus druk ik mijn innerlijke angst ferm de kop in, falen mag, dat maakt ons mens en streef door.

maandag 26 september 2016

'De Remedie' (The Program-serie nr. 3) – Suzanne Young

 
Genre: YA
Uitgever: Karakter Uitgevers B.V.
ISBN: 9789045209920
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 400
Uitgave: oktober 2015

Met dank aan Karakter Uitgevers B.V. voor het recensie-exemplaar.


Cover
Je ziet een lijst hangen in een kamer met daarop de afbeelding van een jong meisje. In eerste instantie dacht ik dat het een foto of schilderij moest voorstellen, maar gedurende het verhaal blijkt dat dit het hoofdpersonage Quinlan is, die in een spiegel kijkt. Op de cover staat de titel met grote, felgele letters onder de spiegel, samen met de naam van de schrijfster. Bovenaan de cover staat dat het boek onderdeel uitmaakt van The Program-serie en dat het deel 3 is. Volgens Goodreads 5 sterren. Dit heb ik opgezocht op Goodreads en het blijken er in het echt 4,3 te zijn. Ik geef de cover vanwege de intrigerende uitstraling ondanks het feit dat de 5 sterren niet kloppen een 8.


Verhaal
Quinlan is een zogenaamde sluiter. Ze is een remedie voor ouders die hun dochter hebben verloren. Deze nabestaanden, ook wel cliënten genoemd, vertonen symptomen van gecompliceerde rouw en Quinlan helpt hen met het verwerkingsproces met behulp van een extreme vorm van rollenspeltherapie. 

Quinlan neemt gedurende enkele dagen de persoonlijkheid en het uiterlijk van de overleden persoon over. Ze zorgt er op deze manier voor dat de cliënten het overlijden van een dierbare goed kunnen afsluiten. Quinn vindt het steeds lastiger om te onthouden welk leven nou dat van haar zelf is en welk leven is nagespeeld. Na elke opdracht mogen de sluiters pas naar huis als ze hun eigen verdriet verwerkt hebben en hun verhaal hebben gedaan bij een eigen therapeut. Ze hebben namelijk kans dat ze de last van de cliënten overnemen en om te zorgen dat dit hun werk en volgende opdracht niet beïnvloedt worden ze door een adviseur ondervraagd voordat ze terug mogen keren naar hun gewone, eigen leven.

Quinlan krijgt een nieuwe opdracht: een meisje met de naam Catalina is overleden. De opdracht is anders dan normaal, in plaats van een aantal dagen zal deze opdracht twee weken gaan duren. Verder krijgt Quinlan er voor het eerst mee te maken dat dit meisje een relatie had. Ze is overrompeld als ze het vriendje van Catalina, Isaac, tijdens de eerste kennismaking met de ouders van Catalina ontmoet. Ze voelt hoeveel hij van Catalina heeft gehouden en dat is een gevoel dat Quinlan zelf zo graag persoonlijk zou willen ervaren. Ze heeft als sluiter nog nooit een normale, langdurige relatie gehad en valt dan ook zelf voor de charmes van Isaac. 

Quinlan komt er tijdens de sluiting achter dat de dood van Catalina geheimen bevat en zij gaat op onderzoek uit. Het oplossen van raadsels die de overledenen hebben achtergelaten, behoort niet tot haar takenpakket, maar als Quinlan deze zaak tot een goed einde wil brengen, heeft ze die informatie nodig. Quinlan komt erachter dat er iets onheilspellends aan de hand is met de dood van Catalina. En niet alleen met háár dood. Er zijn ook andere sterfgevallen. Het lijkt alsof er een vreemde epidemie aan het uitbreken is.


Conclusie
Toen ik aan dit derde deel van The Program-serie begon, verwachtte ik dat het verhaal verder zou gaan waar deel twee “De behandeling” was gestopt, aangezien er op de cover staat dat dit om het derde deel in The Program-serie gaat. Ik wilde graag meer weten over de personages Sloane en James uit de vorige delen. Dit boek is echter een prequel. Je leest de geschiedenis vooraf aan de delen “Het programma” en “De behandeling”. Dit viel me in het begin even tegen, omdat je dit niet verwacht als een boek deel drie wordt genoemd. De Engelse titel “The Remedy (The Program 0.5)” is wat dat betreft een stuk duidelijker. Los van deze teleurstelling moet ik zeggen dat dit deel wederom net zoals de andere boeken van Suzanne Young zeer goed en spannend is. Het doet niet onder voor de andere twee delen.

Tijdens dit verhaal krijgt het hoofdpersonage Quinlan een nieuwe opdracht als sluiter. Daar waar Quinlan voorheen altijd een aantal dagen rust kreeg om volledig tot zichzelf te komen, moet ze nu volledig onverwacht een volgende opdracht aannemen, die van de dood van Catalina Barnes. Normaal gesproken geldt een contract als sluiter voor drie jaar. Veel sluiters tekenen echter bij voor een tweede termijn. Zeer zelden voor een derde, dit wordt echter niet aangeraden omdat je door de stress tal van risico's loopt zoals jezelf kwijtraken. Quinlan is ondertussen al bezig met haar vierde contract en de scheidslijnen tussen haar herinneringen en de herinneringen van de overledenen beginnen te vervagen. Vanaf het begin is het duidelijk dat deze vierde termijn te veel vraagt van Quinlan. Ze heeft onvoldoende rust gehad om tot zichzelf te komen na haar vorige opdracht. Dokter Arthur Pritchard (die in deel twee “De behandeling” ook voorkomt), dringt echter aan dat Quinlan deze opdracht aanneemt. Tijdens het voorbereiden valt het Quinlan op dat deze zaak anders is. Het dossier van Catalina is niet compleet. Zo mist ze de overlijdensakte. Ook krijgt Quinlan maar een paar kopieën van een deel van het dagboek van Catalina in plaats van het gehele dagboek zoals het normaalgesproken het geval is. Eenmaal thuis bij Catalina krijgt Quinlan toch het echte dagboek te zien, echter ontbreken de laatste paar pagina's; ze zijn eruit gescheurd. Je bent als lezer vreselijk benieuwd waarom deze zaak zo anders is.

Je voelt al van te voren dat er iets heel erg mis zal gaan met deze opdracht. Er wordt meerdere malen benadrukt dat deze nieuwe zaak bizar en eigenlijk te zwaar is voor Quinlan. Het maakt het verhaal behoorlijk spannend. Je wilt graag weten wat er gaat gebeuren.

Suzanne Young weet uitstekend weer te geven hoe Quinlan zichzelf steeds meer verliest. Ze heeft zoveel levens na moeten spelen dat ze op een gegeven moment haar grip op de realiteit begint te verliezen. Want welke realiteit is die van haar, van Quinlan?

Suzanne Young heeft naar mijn mening met "De remedie" het beste en meest intrigerende deel van de serie geschreven. Het einde is buitengewoon goed en onverwacht. Het boek is weliswaar de prequel van het volledige serie, maar na het lezen van dit boek snap ik goed waarom de uitgever heeft besloten dit deel als het derde deel uit te geven. Ik geef "De remedie" ondanks mijn eerste bedenkingen dan ook van harte 5 sterren.

Jeanine Feunekes-Both – Recensente De Perfecte Buren






In gesprek met......Marnix Peeters



Wie is deze sympathieke Vlaming?

Marnix Peeters begon zijn carrière als muzieksamensteller bij Studio Brussel, maar ontdekte al snel dat hij vooral een mens van letters is..... In onderstaand interview ontdek je dit en nog veel meer! 

‘Kijk niet zo, konijntje’ is onlangs verschenen bij Prometheus en was in september ons ‘Boek van de maand’.





Onderaan het interview staat het antwoord op de vraag; Wie of wat is ‘Konijntje’?
We hebben een eerlijke hand laten graaien in de juiste antwoorden die bij ons binnen kwamen. Ben jij een van de gelukkige die een exemplaar gewonnen heeft? Stuur je adresgegevens naar perfecteburen@gmail.com en het boek komt zo spoedig mogelijk jouw richting uit.

Wie is Marnix Peeters?
Een schrijver van verhalen. Een jong veulen dat naar vrijheid hunkert, en daarom pas laat in het leven trouwde en op een berg in de Oostkantons ging wonen. Broer van Annemie. (Annemie Peeters is een Belgische radio- en tv-presentatrice)


Je begon je carrière bij Studio Brussel als muzieksamensteller. Kun je ons daar iets meer over vertellen. Ik heb geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen.
Het was de tijd toen muziekprogramma’s op de radio nog niet door computers werden samengesteld maar door mensen — ik maakte het avondprogramma Update, een nogal experimenteel uurtje met de toenmalige Chantal Pattyn, die erg veel van harde gitaren hield. 


Daarna werd je 'interviewer'/journalist bij HUMO en Het Laatste Nieuws. Wanneer kwamen de kriebels om een boek te schrijven?  
Het waren geen kriebels om een boek te schrijven — het waren veeleer kriebels om een verhaal te vertellen, om het ‘schrijven voor het plezier’ opnieuw een kans te geven, nadat het jarenlang ‘schrijven om den brode’ was geweest; dat was natuurlijk geweldig, dat je met schrijven je geld kunt verdienen, maar het werd allengs een zenuwachtiger bedoening, journalist zijn — met kortere deadlines en zwaardere vrachten — en dus besloot ik te gaan freelancen; de vrijgekomen uren werden vanzelf ingevuld met ‘plezierschrijven’, zoals ik dat jaren geleden altijd al had gedaan, maar de intentie van een boek kwam er pas toen die verzinsels werden opgepikt door mensen uit het uitgeefbedrijf in Amsterdam, die me aanspoorden om in boekvorm te beginnen denken. Daaruit is ‘De dag dat we Andy zijn arm afzaagden’ uit voortgekomen.

Hoe begin je aan een verhaal/boek. Komt het idee ineens of ben je er al een tijdje mee bezig?  
Het is een heerlijk proces dat heel veel tijd in beslag neemt, maar dat bijzonder verkwikkend en aangenaam is: ik zit graag in de natuur, die in de Oostkantons royaal voorradig is, en omdat je in de natuur niet veel meer kan doen dan ademen, rondkijken en verzinnen is dat wat ik vooral doe: personages dienen zich vanzelf aan. In een latere fase sta ik elke dag heel vroeg op — rond half vijf — en schrijf ik geconcentreerd drie à vier uur lang. 

'God in Vlaanderen' was je eerste boek (als ik goed geïnformeerd ben) Een boek over het leeglopen van onze kerken en het geloof. Wat was de trigger om hierover te schrijven?
Die wortels zitten nog in mijn journalistieke leven — ik had verslag gemaakt van de heiligverklaring van Pater Damiaan in Rome, en had in ongeveer dezelfde periode een grote reportagereeks over Lourdes gemaakt — telkens samen met dezelfde fotograaf, Rudi Van Beek. Het onderwerp — volksdevotie — boeide ons dermate  — en de verhalen liggen werkelijk voor het oprapen — dat we beslisten om er dieper op in te gaan. 

Je debuut roman 'De dag dat we Andy zijn arm afzaagden' is vertaald in het Italiaans. Waarom in het Italiaans, wat deed het met je en was het in Italië ook zo'n succes?
De Romeinse uitgever Castelvecchio had interesse in het boek — grote uitgevers houden de internationale markten schijnbaar nauwgezet in het oog — en kocht vrij snel de vertaalrechten. ‘Il giorno che segammo il braccio a Andy’ verscheen een jaar na de Nederlandse uitgave, en heeft het zeer goed gedaan op de grote Italiaanse markt — ik krijg tot op de dag van vandaag mails en reacties vanuit dat land, wat heel plezierig is. Ik spreek zelf geen Italiaans, maar ik heb één boek dat ik van voor tot achter kan lezen. Het klinkt ook zo fantastisch! 




     
Je schrijfstijl is op zijn zachtst uitgedrukt 'bijzonder en expliciet' te noemen. Hoe omschrijf je die zelf? 
Euh… Ik neem geen blad voor de mond. Waarom zou je ook — er worden al meer dan genoeg bladen voor de mond genomen, en literatuur is de uitdrukkingsvorm bij uitstek om je eens lekker te laten gaan. Neem Oscar in ‘Kijk niet zo, konijntje’: je kunt zo’n man heerlijk laten zeggen wat je zelf nooit hardop zou durven zeggen, en dat is een ontzettend mooie uitlaatklep — het is één groot plezier om met zo’n figuur aan de slag te gaan. 

Ook de covers springen in het oog. Die van 'Niemand hield van Billie Vuist' is best pakkend. Bepaal je zelf (mee) wat er uiteindelijk op de cover komt?
Ik laat de vormgever in eerste instantie vrijuit zijn gang gaan — Kris Demey maakt de meeste van mijn omslagen. Hij komt met een aantal voorstellen op de proppen, waarbij hij telkens op een andere manier de inhoud van het boek een rol laat spelen. Hij leest het boek ook zeer aandachtig — en het is plezierig om zijn interpretaties te zien: neem ‘Natte dozen’, het omslag met de bokaal met worsten: het verwijst naar de dichtgeschroefde, beteugelde (seksuele) hunkeringen van het hoofdpersonage. Dat vond ik bijzonder goed gevonden. 



Op de cover van 'Kijk niet zo, konijntje' staat een poes die aan een ijsje likt. Je zou eigenlijk een konijn verwachten. Vanwaar die keuze?
Het is een zwarte poes die aan iets lekkers likt. Daar kun je meerdere kanten mee uit, letterlijk of figuurlijk. En natuurlijk is het ook spannend om met die bizarre tegenstelling te werken —konijn versus poes… Ik merkte in elk geval dat iedereen aan wie ik het omslag liet zien, voor het boek er was, in de lach schoot en het een bijzonder aantrekkelijk beeld vond. 



In 'Kijk niet zo, konijntje', komt Oscar van Beuseghem (Natte Dozen) weer ten tonele. Was dit de bedoeling of .......?
Oscar drong zichzelf op. Mijn vrouw zei geregeld: verdorie, was Oscar er nog maar, als we dingen zagen gebeuren op straat of op televisie. Oscar met zijn ongezouten maar weelderig verwoorde commentaren, die toch telkens een iets pittiger invalshoek bedenkt bij actuele problemen en tendensen. Ik besloot om hem nog eens een kans te geven, en na enkele dagen wist ik het zeker: ik moet het werk aan mijn (toenmalige) boek even opschorten, en Oscar weer de wildernis in sturen. 

Je hebt de gave om humor en ontroering samen met hedendaagse actualiteit in één boek te 'proppen'. Is humor een manier (voor jou) om hiermee om te gaan?
Absoluut. Humor is mijn medicijn voor àlles. Ik kan onmogelijk leven zonder te lachen — niet dat ik alles zo maar weglach, maar het is toch een onmisbaar onderdeel van mijn bestaan. Ook als ik ernstige onderwerpen behandel — zoals mensenhandel en kinderprostitutie in ‘Niemand hield van Billie Vuist’ — kan ik dat niet zonder de humor erbij te betrekken. Het is wellicht een afwijking. 

Stel ik ken je boeken niet. Waarom zou ik ze 'moeten' lezen?
Zoals het op de T-shirts staat: Moet Just Niks. Maar als je je graag amuseert, en je graag lacht, en graag wordt meegesleept in een goed verhaal, zonder allerlei pretenties of kapsones, dan ben je bij mij aan het juiste adres. Adrenaline! Plezier! Verrassingen! 



Zitten er biografische momenten in je boeken?
Ik hoop van niet — het zou veel over mijn leven zeggen — maar uiteraard sluipt er wel eens een naam of een persoon of een flard van een waar vertelsel het verhaal binnen. 

Waarom kies je, als Vlaming, voor een Nederlandse uitgever?
Eigenlijk heeft de uitgever mij gekozen — in het begin De Bezige Bij, nu Prometheus. Het is gewoon een feit dat de grote uitgeefhuizen nog altijd in Amsterdam staan — en bij Prometheus voel ik me prima omringd, met Vlamingen als Brusselmans, Lanoye en Saskia de Coster. 

Hoe ga je om met complimenten of juist met kritiek na bijvoorbeeld een 'negatieve' recensie?
Ik vind alle soorten opmerkingen zeer interessant en leerrijk — niet dat ik er per se rekening mee houd, maar gewoon om te beseffen: iedereen heeft zijn eigen smaak, en daar hoef je niets méér bij te denken of te voelen. Er zijn lezers die totaal de humor van mijn boeken niet inzien, wel, ik versta dat. Sommige mensen vinden Hans Teeuwen het einde, anderen gaan naar Geert Hoste kijken — die twee liggen lichtjaren uit elkaar, ook al brengen ze allebei mensen aan het lachen. Niks aan te doen.

Je lijkt me een mens die 'fysieke contacten' hoog in het vaandel draagt. Wat betekent in dit geval 'sociale media' voor jou? 
Sociale media zijn een essentieel onderdeel geworden van onze communicatie — het belang van de klassieke, oude media wordt almaar dunner. Het is niet gemakkelijk om er je weg in te vinden, vind ik, maar wel heel plezierig. 

Je bent nog altijd (freelance)journalist. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, zegt men. Geldt dat in dit geval bij jou?
Journalistiek wordt hoe langer hoe meer bijzaak — ik schrijf momenteel elke zaterdag een column over het leven in de Oostkantons voor De Morgen, en dat kun je eigenlijk al niet meer echt ‘journalistiek’ noemen. Ik wil het wel blijven doen — het blijft een van de mooiste vakken op aarde — er gaat weinig boven interessante mensen interviewen, vind ik. 

Waar kan je absoluut niet tegen?
Ik hou niet van rijke mensen. Raar hè? Rijke mensen zijn zelden plezierige mensen — in hoofdzaak doordat ze vaak ongelukkige mensen zijn, en dat komt dan weer doordat ze zich te veel zorgen maken om alles wat ze hebben — als je veel hebt, kun je veel verliezen. 


Lees je zelf en wat lees je dan zoal?
Vooral Angelsaksische literatuur en non-fictie — ik lees meeste drie of vier boeken tegelijk, uit verschillende genres — momenteel is dat de nieuwe Geert Mak, een boek over de abdij van Westvleteren, en een roman van een nieuw Amerikaans talent, Chad Dundas, getiteld ‘Champion of the world’. Over boksers in de jaren twintig. 


Als je maar aan een project zou mogen werken het komend jaar, welk project zou dit dan zijn?
Mijn volgende boek — de roman die is moeten wijken voor Oscar Van Beuseghem. 

Waar kan iemand je midden in de nacht voor wakker maken?
Om een goed verhaal te vertellen. Mijn vrouw en ik doen dat geregeld, in het echt.  

Tot slot: wat zou je nog graag afvinken op je bucket-list?
Eerlijk? Ik kan niets bedenken, ook al doe ik nog zo mijn best. Ik ben, om het simpel te zeggen, een zeer gelukkig mens. Als ik het gevoel had dat ik iets te kort kwam of iets miste in mijn leven, zou ik al volop bezig zijn met er werk van te maken. 

Marnix, bedankt voor je spontane medewerking en fijn dat we bij de boekpresentatie van ‘Kijk niet zo, konijntje’ aanwezig mochten zijn.

Succes bij alles wat je nog van plan bent te doen en blijf genieten op je berg in de Oostkantons!



Karin - team De Perfecte Buren

Het antwoord op de vragen: Welk personage speelde eerder een hoofdrol in een vorige roman van Marnix en wat was de titel van deze roman? zijn: Oscar Van Beuseghem en 'Natte dozen' 

De gelukkige winnaars zijn: Sarra Mahieu (winnaar winactie van Het lijkt me straf, maar wie weet (al) over welk boek het gaat? van 22 augustus) - Joyce Van Sint Feijth - Sammy Verbruggen - Werner van Gink en Els de Backer.