dinsdag 27 september 2016

Auteurs bloggen.......Inge van der Krabben




Streven


In les één van de studie Verhalend proza die ik een aantal jaar geleden volgde bij Script plus, leerde docent Carolina Trujillo mij dat de held van het verhaal een enkel streven moet hebben dat hij wel of niet zal bereiken. Ook moeten er flink wat obstakels in de weg gezet worden door de schrijver, liefst oplopend, want er moet wel een beetje geploeterd worden. Gaat onze held het wel halen? Zo houd je de aandacht van de lezer erbij. Ik wilde een boek schrijven, maar wist niet hoe. En iets in die simpele uitleg van die rusteloze, chaotische, maar o zo bevlogen docent, die daar in een paar zinnen (en een tekening op het bord) de essentie van het schrijven van een boek weergaf, maakte dat ik geïnspireerd raakte. 

Het is moeilijk uit te leggen, maar het was een soort oergevoel van herkenning, een thuiskomen, een luik dat opening naar een bron die er altijd al was. Want is het niet zo dat wij, net als de helden in de boeken, iets willen nastreven in ons leven? Een doel willen hebben waar we ons op kunnen richten? En hoera, wij mogen, in tegenstelling tot de personages in boeken, meerdere doelen hebben. Dus wat deed ik? Ik maakte een plan en net als de held in het verhaal kwam ik in actie. 

Ik volgde trouw de lessen, ondanks fikse kritiek (obstakel) liet ik mij niet uit het veld slaan en bleef doorschrijven. Want, zo leerde ik, wie een boek wil schrijven moet meters maken en tegen kritiek kunnen. Ook bleef ik leren, zoog alle informatie op, sloeg er heel wat lesboeken over schrijven op na en ondanks de soms onnavolgbare aanwijzingen over die berg schrijftechnieken (obstakel), bleef ik doorschrijven. Ik werd mijn eigen personage, ik was de held en ik wilde dat boek schrijven. Toen ik de smaak eenmaal te pakken had bedacht ik dat ik veel meer boeken wilde schrijven, niet alleen schrijven, ook wilde ik uitgegeven worden. Hoe doe je dat nou weer? Daar had ik mijn volgende doel te pakken. Gelukkig waren er wederom docenten en schrijfcoaches die mij verder hielpen op mijn weg. Zonder hen was dit me nooit gelukt. 

Wat een mooi beroep eigenlijk, docent, bedacht ik toen mijn manuscript af was en ik na vele afwijzingen van uitgeverijen (obstakel) en doorzetten van mijn kant, uiteindelijk werd opgepikt en in de zomer van 2015 mocht debuteren bij Ambo|Anthos met mijn roman Tot waar we kijken kunnen. Ik wilde naast schrijver ook schrijfdocent worden. Mensen over schrijven leren en hen inspireren zoals ik eens werd geïnspireerd. Ik begon aan DOCS, de
docentenopleiding creatief schrijven van Script plus. Opnieuw oefende ik, maakte meters, leerde, raakte geïnspireerd. Soms knaagde het van binnen: wil ik niet teveel? kan ik dit wel? Ook zo met boek twee. Kan ik het nog een keer, een goed boek afleveren? Mijn kritische ik dreigt de intuïtieve ik te overstemmen. 

In de ‘echte’ literatuur zo las ik eens, slaat onze held flink door en gaat het liefst strijdend ten onder, maar…er is wat geleerd, er is ontwikkeling en daardoor groei, meestal onverwacht, wat het juist zo mooi maakt. Dus druk ik mijn innerlijke angst ferm de kop in, falen mag, dat maakt ons mens en streef door.

Geen opmerkingen: