donderdag 1 september 2016

'Ik zal je altijd vinden' – John Ajvide Lindqvist

 
Genre: literaire thriller
Uitgever: Signatuur
ISBN: 9789056725648
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 320
Uitgave: augustus 2016

Met dank aan Uitgeverij Signatuur voor het recensie-exemplaar

Over de auteur
John Ajvide Lindqvist (1968) groeide op in Blackeberg, een voorstad van Stockholm. Hij rondde een studie literatuurwetenschap af, werd illusionist en vervolgens stand-upcomedian. Lindqvist schreef ook diverse toneel- en tv-scripts.

Cover
Als eerste valt de titel op door de grote, witte letters. Ook het bad, waar je de helft van ziet, is nadrukkelijk aanwezig. De ruimte waarin het bad staat doet oud aan en door de groene nevel die er schijnt te hangen, krijg je het gevoel dat er iets vreemds aan de hand is met die badkamer. Bovenaan de cover staat de naam van de schrijver. Verder staat er onder de titel de zin: “Een plek waar je mag zijn wie je wil zijn. Het kan. Maar tegen welke prijs?”. De cover krijgt van mij een 8.

Verhaal
Als John 19 jaar is besluit hij om naar Stockholm te verhuizen om als goochelaar zijn kost te gaan verdienen. Hij neemt zijn intrek in een achterhuis in het centrum en oefent met passie. Tijdens het oefenen voor een nieuw optreden wordt John door iemand gebeld die op zoek is naar Sigge. John kent de persoon die gezocht wordt niet. Volgens de beller kent iedereen Sigge en ze praten kort met elkaar. De beller stelt daarna een vreemde vraag: "Wat wil je bereiken?". John is even van slag van deze vraag. John heeft namelijk als kind een nare ervaring meegemaakt in een bos waardoor John voor zijn gevoel los is komen te staan van de reguliere werkelijkheid. Hij kan hierdoor moeilijk andere mensen vertrouwen. Door over deze jeugdervaring in het bos te schrijven en zichzelf “de jongen” te noemen in het verhaal, lukt het hem om er meer afstand van te nemen en verliest de herinnering zijn directe dreiging.

John is van plan om mee te doen aan de Scandinavische kampioenschappen goochelen. Hij komt erachter dat hij buiten zijn goochelkostuum en -benodigdheden geen schone kleren heeft en besluit deze vanwege geldgebrek te stelen. Hij wordt echter betrapt en moet een nacht doorbrengen op het politiebureau. Hierdoor mist John de kampioenschappen en zo ook het enige sociale contact dat John heeft: de goochelaarswereld.

Als hij weer thuis komt merkt John al in het trappenhuis op dat er iets veranderd is. John besluit naar het algemene washok van zijn flat te gaan om zijn was te doen. Het blijkt dat de doucheruimte vanwege werkzaamheden voor onbepaalde tijd gesloten. John voelt echter een zuigende kracht uit die ruimte komen die hij nauwelijks kan weerstaan en durft de deur niet meer te naderen. Als hij er een tweede keer naar toe gaat, voelt hij een stille, afwachtende aanwezigheid die iets van hem wil. In de badkamer is iets geheimzinnigs aan de hand, iets dat in relatie blijkt te staan met zijn ervaringen als kind in het bos. John weet zijn angst te overwinnen en betreedt de doucheruimte. John ontdekt dat hij zich via het bad in de doucheruimte kan verplaatsen naar een andere plaats, een andere wereld. De prijs om daar te komen is het geven van een beetje bloed. Het gaan naar 'De tweede plaats' voelt magisch. Het voelt nog beter dan goochelen. John voelt zich intens gelukkig op die plek. Hij weet echter nog niets van de prijs die hij uiteindelijk zal moeten betalen voor dat geluk.

Conclusie
Wat ik zo bijzonder vind aan dit verhaal, is dat het leest alsof de schrijver de gebeurtenissen daadwerkelijk zelf heeft meegemaakt. Het feit dat de naam van de schrijver en het hoofdpersonage hetzelfde is en dat ze beiden ook nog dezelfde leeftijd hebben, draagt daaraan bij. De schrijver John A. Lindqvist is zowel de ik-personage als verteller van het verhaal.
In de eerste paragraaf geeft de schrijver een korte uitleg over de rest van het boek in de vorm van alwetende verteller en wel op zo'n manier dat je benieuwd wordt naar de rest van het boek.

"Wat er gebeurde in de ruim zes maanden dat ik in het achterhuis woonde, zou mijn leven overhoopgooien en er uiteindelijk toe leiden dat ik horrorverhalen ging schrijven. Daar komen we nog op".

De schrijver geeft soms kleine hints naar het verloop van het verhaal door gebruik te maken van zinnen als:

"Voorlopig is dat genoeg" en "Het zou nog een half jaar duren...".

John Lindqvist weet op een subtiele manier beangstigende situaties weer te geven, je nekharen gaan tijdens het lezen langzamerhand steeds verder omhoog staan. Door in eerste instantie heel subtiel te blijven in zijn woordkeus weet de schrijver de spanning goed op te bouwen. De gebeurtenissen die het personage John meemaakt worden steeds vreemder. De bewoners van zijn flat gaan zich steeds extremer gedragen. Je weet niet precies wat er gaat gebeuren, maar je voelt aan alles dat je leest dat er iets staat te gebeuren dat heel erg gruwelijk en bizar zal gaan zijn. De schrijver stelt de lezer daarin niet teleur. Naast dat het een zeer spannend en bizar boek is, heeft het ook diepere lagen: de zoektocht naar wie je bent en waarom je bestaat. Bestaat er verbondenheid tussen mensen of staat de mens als individu alleen in het leven?

Eén deel van het verhaal trok direct mijn aandacht: John Lindqvist schrijft in dit boek dat hij geen reden ziet om de flat in de Ibsengatan in Blackeberg waar hij is opgegroeid te beschrijven, aangezien hij dat al in "Laat de ware binnen komen" uitgebreid beschreven heeft. Die titel kwam mij erg bekend voor en na het op Google te hebben opgezocht, blijkt dit de titel van ander boek van de schrijver John Lindqvist te zijn. Dat boek is verfilmd als "Let the Right One in" (De Zweedse en originele versie) in 2008. En laat ik die film nu toevalligerwijs gezien hebben. Die film had toen een behoorlijke indruk op mij gemaakt vanwege de subtiele horror die ineens gruwelijk wordt, precies zoals het in dit verhaal boek ook verloopt.

Er staat dat het boek een literaire thriller is, maar “literaire horror” zou beter bij het boek passen.

Ik ben blij dat ik via Uitgeverij Signatuur de kans heb gekregen om kennis te maken met deze schrijver. Ik ga zeker nog meer lezen van J.A. Lindqvist.

“Ik zal je altijd vinden” krijgt van mij vanwege het hoge niveau en originele schrijfstijl 5 sterren. Het is een prachtig, maar ook bizar boek.

Jeanine Feunekes-Both - Recensente De Perfecte Buren



Geen opmerkingen: