maandag 31 oktober 2016

Michael Berg in gesprek met Astrid Harrewijn



Afgelopen zaterdag zijn Bianca en ikzelf zomaar last minute in Maastricht beland. Al diverse malen was een ontmoeting met Michael Berg niet doorgegaan en nu moest het er maar eens van komen! Pas op vrijdag hoorde ik dat Michael in de buurt was en een collega zou gaan interviewen. Dat dat met Astrid Harrewijn was wist ik toen nog niet! Toevallig had ik de dag ervoor haar twee laatste nieuwe boeken aangeschaft, bestaat toeval eigenlijk wel? Hoe dan ook, oppas kan ineens heel snel geregeld zijn! 

Het was iets meer dan een half uur rijden en de auto was zo geparkeerd midden in de stad. En dat op een zaterdagmiddag! Ikzelf ben nogal van het gewoon doorrijden en we zien wel (wat vaak de meest bijzondere plekjes op m'n pad brengt). Het was dan ook niet echt verrassend dat het Vrijthof ineens voor ons opdoemde, bingo! Meer centrum Maastricht kon niet. Maar dan nog, die kerk annex boekenwinkel Dominicanen hadden we nog niet gespot. Hilarisch was dan ook dat we bij het eerste hoekje meteen goed zaten. Tadaaaaa, daar was ie dan. Dat was wel even een lachmoment.


Dat lachen verging ons snel genoeg toen we naar binnen gingen.........wauw! (meer kwam er niet uit) Wát een prachtige boekwinkel is dat zeg. En al die boeken, én druk! Onze ogen werden met de seconde groter, al dat lekkers voor de neus is echt geen doen natuurlijk. Dus liepen we door, op zoek naar de locatie waar het interview zou plaatsvinden. Intussen watertanden en de hand op de knip........geen overbodige luxe als je daar rondloopt.

Helemaal achterin de kerk is een koffiecorner en wie zaten daar relaxed aan een bakkie? Juist, Michael en Astrid. Uiteraard even hallo gaan zeggen en zelf een bak heerlijke koffie genomen. Nog even wachten want we waren wat te vroeg.

Om vier uur ging het interview van start en meteen was al duidelijk dat Michael helemaal in zijn nopjes was. Hij stak niet onder stoelen of banken een groot liefhebber te zijn van de boeken van Astrid en er altijd goede zin van te krijgen. Haar schrijfstijl met humoristische noot weet hem telkens weer te vermaken. Zijn vragen waren dan ook goed bedacht en het was duidelijk dat hij de boeken goed kent. Astrid beantwoorde alle vragen en gevraagd las ze zelfs passages voor uit haar boek 'Daar heb je vrienden voor'. De komische noot was voelbaar aanwezig. Leuk is dat. Ze leest voor op een manier dat je kan blijven luisteren.






Het interview ging verder over de overstap van uitgeverij die Astrid heeft gemaakt, over het effect van genres en de boekenwereld op zich. Maar ook over inspiratie, haar gewaagde keuze om kunst in haar boeken te verwerken (haar personages werken in de kunstwereld) en de stempel 'chicklit' en de betekenis daarvan. Astrid wil vooral de humor met wat suspense en romantiek op een manier brengen die haar boeken voor iedereen interessant maken. Meer het 'feelgood' effect zeg maar. De zeer diverse vragen van Michael en zijn oprechte belangstelling maakte dat het interview zo voorbij was. Jammer toch altijd, vooral als het interessant is. Over het boek van Michael 'Het meisje op de weg' werd eigenlijk niet veel gezegd, dat zou ook zeker een interview waard zijn geweest. Misschien een volgende keer?

Daarna hebben we onze boeken laten signeren en wat gekletst. Uiteraard voor het blog een speciale pose ;-) en zoals beloofd staat ie dus hier ter bewondering. Na het gesprek hebben we ons, als echte verslaafden, lopen vergapen aan al het moois. Wat een ervaring is deze winkel zeg! Een aanrader voor boekliefhebbers, echt een bezienswaardigheid op zich.

Het was vooral een gezellig interview waarin we hebben kennisgemaakt met Astrid en haar boeken en wat meteen ook een leuk weerzien was met Michael. Beide bedankt voor de gezelligheid en tot een volgende keer!  

Bianca en Patrice

In gesprek met Aloka Liefrink


Wie is Aloka?
De eerste negen maanden verbleef Aloka in een weeshuis in Kerala.Daarna werd ze geadopteerd door een Belgisch Nederlands echtpaar en groeide grotendeels op in de Kempen. Ze kreeg de passie voor het schrijven  mee via ‘de adoptiegenen’ van haar vader. Die was naast redacteur – vertaler- ook jeugdboekenauteur bij Standaard uitgeverij. Ze ‘beloofde’ haar vader om ook te gaan schrijven. En daar ging ze voor. Pas toen ze 26 was – en ver na het pijnlijke verlies van haar adoptievader – schreef Aloka haar levensverhaal neer, en kwam tot de ontdekking dat het niet bij enkele A4tjes bleef. Om het boek iets minder persoonlijk te maken, kleurde Aloka het verhaal nauwkeurig in met een fictief randje.
‘Verweesd’ (2010) werd haar sterk autobiografisch getinte debuutroman.
‘Fotomodel gezocht’ (2011) Young adultthriller over de schaduwzijden van social media.
‘De passiecoach’ (2012) ging in 3de druk met als thema: ‘hoe ver ga jij voor je kicks?’
‘Avondmasker’ (2013)Onderhuids’ (2014)  Deflo & Liefrink mei 2014 en nu 'De voyeur'


Weet je nog op welke leeftijd je jezelf betrapte op het schrijven? En weet je ook nog wat dat was?
Ik was zes en zat tegenover mijn vader aan de grote ronde glazen tafel. De cadans van de typemachine had altijd al iets magisch voor me. En dus vroeg ik er ook eentje. Op die vale muntkleurige typemachine startte ik mijn eerste verhaaltjes en nam mezelf voor ooit ‘schrijfster’ te worden.

Je bent geboren in Kerala (India). Wat heb je nog met dit land waar toch je ‘roots’ liggen?
Niet zo veel op dit moment omdat ik zo druk ben met andere dingen. Er is een reden waarom ik hier ben, en daar heb ik wat uit te leren. Ooit, wanneer de tijd rijp is, zal ik het land misschien wel bezoeken om de geuren en de kleuren op te snuiven. Mijn biologische familie terugzoeken is geen optie, want ik ben te vondeling gelegd. En wát als ik bijvoorbeeld mijn moeder wél zou terugvinden, en ik zou een buitenechtelijk kind zijn geweest? Wat zijn dan de gevolgen voor haar in India? Steniging? Verlies van haar nieuwe gezin etc…? Daar staan weinigen bij stil. Ik wel want mijn biologische moeder heeft ongetwijfeld een hartverscheurende keuze gemaakt en voor mij het beste gewild.

Het is bekend dat je de eerste negen maanden na je geboorte in een weeshuis werd verzorgd en daarna door je ouders uit België werd geadopteerd. Hoe was het om op te groeien in België? Hebben je ouders je cultuur vanuit je geboorteland meegenomen in je opvoeding?
Niet echt. Mijn vader was een wandelende encyclopedie (lacht), en vertelde me veel over het land en waarom het moeilijk voor me was om daar als meisje te leven. Voor de rest ben ik héél westers opgevoed. Al merk ik wel dat ik me goed kan vinden in een Indiase filosofie: het boeddhisme. Ik praktiseer niet, maar vind het een fijne levensinstelling.




‘Verweesd’ was je debuutroman met een hoog autobiografisch gehalte. Waarom schreef je dit boek?
In die tijd vond ik enkel handleidingen voor adoptanten en zag ik geen enkel verhaal van een geadopteerde. Het fascineerde me want misschien kon ik door mijn eigen verhaal wel ‘taboe-overschrijdend’ zijn? Waar was het verhaal van de adoptiejongere in deze maatschappij? Het lukte me om geadopteerden bij elkaar te brengen. Een lezer van ‘Verweesd’ startte de Facebookgroep ‘omdat adoptie een gevoel is’. Prachtinitiatief! Verweesd is sterk autobiografisch, al dan niet bewust -hier en daar-gefictionaliseerd. Een toenmalige vriendin van me motiveerde me om het voor te leggen bij een uitgever. En zo begon het (lacht).

Hoe lang heeft het geduurd eer je het verhaal op papier had precies zoals je wilde?
Ik ben op mijn 16e begonnen en op mijn 26e startte ik met de eindfase (knipoogt).

Heeft het proces en de publicatie rondom 'Verweesd' jou anders naar het leven doen kijken?
Mijn adoptievader zaliger overleed toen ik zestien was, en met mijn adoptiemoeder heb ik -zéér bewust- geen contact meer. De publicatie ervan was een mijlpaal in mijn leven. Niet zozeer omdat het mijn eerste boek was, maar ook het spreken in het openbaar -over mezelf- was best een pittige uitdaging.

Samen met Luc Deflo schreef je ‘Onderhuids’. Hoe verloopt zo’n samenwerking en hoe kwam je bij Deflo terecht?
Hij zocht een ‘debutant’ met wie hij een serie kon schrijven. Dat leek me een commercieel en leuk idee! Zo’n samenwerking vlot pas echt mits vastomlijnde afspraken. De uitgever wilde dat ik de vrouwenrollen en de psychologie voor mijn rekening nam. Luc de politionele en de mannenrollen.

Met wie zou je ook eens graag een boek schrijven?
Het lijkt me heel leuk om met Saskia Noort ooit een boek te kunnen schrijven (lacht). Ik heb erg veel bewondering voor haar verhalende kwaliteiten en haar schrijfstijl. Ook vind ik dat ze zeer no nonsense overkomt in haar interviews. Down to earth en daar hou ik van.

Inmiddels ben je een gevestigd auteur. Hoe voelt dat? Heb je nog wensen?
‘Gevestigd’ (lacht verlegen). Geruststellender dan vijf jaar geleden. Na ‘Verweesd’ kon het net zo goed afgelopen zijn. Ik wílde wel thrillers schrijven, maar ik was heel onzeker over de keuze die ik had gemaakt nadat mijn eerste thriller af was. Mijn toenmalige uitgever gaf nog geen thrillers uit. Zou een andere uitgever mijn verhaal lusten? Daarvan heb ik vaak wakker gelegen. Ik heb zeer zeker nog wensen! Ik hoop dat ‘De voyeur’ opnieuw een bestseller wordt. En als dat niet zo is, ga ik lekker door met schrijven (lacht). Een vertaling de wereld in? Een verfilming? Zou allemaal leuk zijn!

Wellicht een strikvraag, maar heb je een favoriet boek tussen je eigen boeken? En waarom dat boek?
Het laatste. ‘De voyeur’ heb ik met een heel andere bagage geschreven dan ‘Fotomodel gezocht’. Ik probeer telkens weer te leren van waardevolle (!) feedback van lezers en neem die graag mee in mijn volgende werken. Dit boek heb ik ook in een ‘pittige tijd’ geschreven en kreeg een go bij een wel zéér toonaangevende uitgeverij. Toen ik de samenwerking met Deflo – en dus met diens uitgever -stopzette ben ik met het ‘nothing to win, nothing to lose’ idee over De Boekenbeurs gelopen en sprak VBK aan. Zij zagen ‘licht’ in mijn concept. Ik had nauwelijks wat uitgewerkt materiaal en vier à vijf maanden later lagen er 300 A4tjes. (Ik functioneer graag onder deadlines.) Dit in een zéér wrange periode in mijn leven, en schrijven werd mijn overlevingsdrive! Dit project moést gewoon slagen! Ik dreunde het vaak op als een soort mantra.




Is er een bepaald onderwerp waarover je graag een boek zou schrijven maar het eigenlijk niet doet omdat het wellicht té controversieel is?
Ja, en misschien verwerk ik het tóch nog wel. Daar vertel ik verder niets over in dit interview (lacht).

Je bent ook schrijfcoach. Waarom die drang om, naast het auteur zijn, ook dit te doen?
Ik kreeg vaak de vraag ‘wil je me helpen bij het schrijven van mijn verhaal?’ Dat vond ik een hele eer! En ik doe het graag. Ik hou ervan om mensen blij te maken, en wat is er nu fijner dan je eerste verhaal uitgewerkt op papier te zien?

Kun je je voorstellen dat je totaal iets anders zou doen qua carrière? En wat zou dat dan zijn?
Schrijven zal nu nog een onderdeel blijven van mijn carrière. Wie weet wat er nog allemaal op mijn pad komt? (knipoogt)

'De voyeur', je laatste boek is net uit. Opgelucht of juist niet? Is er sprake van een leegte nu of ben je al volop met iets anders bezig?
Dat is zeer zeker een opluchting! Het besef dat ik vorig jaar nog niets had en dat het nu in de winkelrekken ligt, zorgt voor een voldaan gevoel. En ja, zelfs tijdens deze promoperiode, ben ik volop met iets anders bezig. Wat precies vertel ik nog niet.


Voor degenen die 'De voyeur' (nog) niet kennen, waarom zou je ze aanraden dit te gaan lezen? En kun je in het kort iets over het boek vertellen?
Natuurlijk raad ik het aan! Haha! Waarom? Zoals ik eerder aangaf, ‘groei’ ik na elk boek en ik denk dat ‘De voyeur’ een volwassen versie is van alles wat ik daarvoor publiceerde. Gevoelens en (gevaarlijke) situaties schreef ik dit keer ‘doorleefder’ neer, denk ik. Ook heb ik -meer dan ooit- beroep gedaan op professionals die me hielpen bij de research van het boek zelf.




Zou dit boek zich lenen voor verfilming denk je? Wie zou je dan in de cast willen zien?
Misschien wel door de verhaal- en vertelstructuur, omdat ik elk (belangrijk) personage aan het woord laat. Je kunt ook ‘de slechterik’ (antagonist) volgen, ook als je zijn gedachtegang en gedrag niet kunt volgen (lacht). Het boek is ook zó opgebouwd dat je per datum mee kunt volgen, en dat is ook wel handig bij het verfilmen van een boek. Maar goed: ik blijf met de voetjes op de grond, hoor.

Omschrijf jezelf eens alsof jij je beste vriendin bent?
Dit vind ik een moeilijke ;).

Is er iets wat je per se gedaan wilt hebben voor je 50e?
Een vertaling of een verfilming zouden natuurlijk het summum zijn. Maar een prijs winnen lijkt me ook supertof! Dan weet je dat je werk écht gewaardeerd wordt.

Stel dat je iemand mag/kan ontmoeten uit het heden of verleden. Wie zou dat zijn en waar zou je het graag over willen hebben?
Mijn adoptievader. Met hem zou ik het nog over honderd en een dingen willen hebben.

Je bent actief op Social media. Wat is voor jou de grootste kracht en de
grootste valkuil daarvan?
De kracht ervan is dat je heel erg betrokken bent bij je lezers. En dat is tof en leerrijk. Soms denk ik wel eens dat een week zonder ook wel z’n charmes zou hebben. Maar of ik dat zou kunnen? (knipoogt) Lezers motiveren me tijdens het schrijfproces. Een valkuil is dat ik niet altijd ‘kaf van het koren’ kan scheiden. Sommige volgers zijn geen lezers, maar op andere dingen uit. Signeersessies geef ik -bij deze – dus niet privé! (lacht)


Hierdoor krijg je ook sneller contact met je lezers. Vertel eens hoe dat gaat?
Vaak heel aangenaam en interactief.

Hoe kijk je aan tegen recensies? Kun je goed tegen (opbouwende) kritiek?
Opbouwende en nuttige kritiek vind ik meer dan de moeite waard! Alleen zo leer ik.

Je boek 'De voyeur' is deze maand 'Boek van de maand' bij ons. Hoe vind je dat soort initiatieven?
Geweldig! Het is ook een hele eer om bij jullie ‘het boek van de maand’ te mogen zijn!


Binnenkort de Boekenbeurs Antwerpen. Verheug je je daarop? Vind je dat een meerwaarde als auteur?
Jazeker! Dat is hét moment waarop je alle lezers -met wie je virtueel contact had- ook live ziet en een beetje tijd voor ze kunt maken. Echte lezers ben ik ook zeer dankbaar. Het Boekenbeursmoment vind ik ontspannend en spannend tegelijkertijd. Wie ontmoet je? Wat vindt men echt van je boeken? De sfeer op De Boekenbeurs vind ik ook uniek. Van achter je signeertafel zie je veel.




Wat is de meest originele/domme/lachwekkende/moeilijke vraag die je ooit is gesteld in een interview?
Ik kan er niet één specifieke uit halen. Ik heb wel vaak pittige vragen gehad, zeker tijdens mijn debuut. Ik heb eerder te maken gehad met rare vragen/ opmerkingen van lezers. Zo herinner ik me een lezer die bij mijn signeertafel stond, en me vertelde dat hij de cover van Verweesd zo leuk vond dat het boek mee onder de lakens ging (schaterlacht).


Tot slot: Welke leeftijd tot nu toe zou je nog eens over willen doen? En waarom?
Geen enkele. Elke leeftijd heeft me tot hiertoe wijzer gemaakt (of zou toch moeten).


Dank je wel Aloka voor je enthousiaste medewerking en je unieke prijs die je beschikbaar hebt gesteld voor de winnaar. 
In het leesfragment was de vraag: Wat is het merk en de soort sterke drank dat Richard bij zich draagt? en het juiste antwoord daarop was Talisker Single Malt.

Degene die de digitale schrijfworkshop van Aloka én een gesigneerd exemplaar heeft gewonnen is Joris Veroeveren......van harte! Het boek komt zsm jouw kant uit!


Verder wensen we Aloka heel veel succes met alles dat op haar pad gaat komen!


Patrice - team De Perfecte Buren

zondag 30 oktober 2016

Twitter @DPBDPB05


Bestseller top tien week 43



  •   
  • 1

    Johan Cruijff

    Johan Cruijff. Mijn verhaal.

    Iedereen heeft zijn 'eigen' Johan, maar nu is de voetbalmeester zelf aan het woord. Zijn visie op voetbal en het leven. Paperback-editie.

    3e week - vorige week op 1 - Nieuw Amsterdam - € 19,99 - ISBN 9789046821152

  • 2

    Geert Mak

    De levens van Jan Six

    Zijn portret – door vriend Rembrandt – hangt nog in het familiehuis te Amsterdam. Wie was patriciër Jan Six en wie waren alle volgende Jan Sixen?

    9e week - vorige week op 6 - Atlas Contact - € 24,99 - ISBN 9789045031842 

  • 3

    Michel van Egmond

    De wereld volgens Gijp

    In het voorjaar van 2016 begon het nieuwe leven van René van der Gijp. Zijn zoon kwam bij hem in huis. Het vervolg op 'Gijp'.

    6e week - vorige week op 5 - Voetbal Inside - € 19,99 - ISBN 9789048834143 

  • 4

    Johan Cruijff

    Johan Cruijff. Mijn verhaal.

    Iedereen heeft zijn 'eigen' Johan, maar nu is de voetbalmeester zelf aan het woord. Zijn visie op voetbal en het leven. Hardback-editie.

    3e week - vorige week op 2 - Nieuw Amsterdam - € 24,99 - ISBN 9789046821244

  • 5

    Simone van der Vlugt

    Toen het donker werd

    Een gewoon gezin belandt in een criminele wereld nadat de puberzoon gokschulden heeft gemaakt. Thriller.

    4e week - vorige week op 7 - Ambo l Anthos - € 19,99 - ISBN 9789026332081 

  • 6

    Martine Bijl

    Hindergroen

    Columns van Martine Bijl die eerder in 'Zin' verschenen. Met daarnaast aandacht voor het leven voor en na haar hersenbloeding.

    4e week - vorige week op 8 - Atlas Contact - € 14,99 - ISBN 9789025447014 

  • 7

    Geronimo Stilton

    Fantasia XI

    De Ridder zonder Vrees of Blaam gaat in gevecht met een mega-mysterieuze magiër die de macht over Fantasia wil overnemen.

    1e week - vorige week niet in de lijst - De Wakkere Muis - € 25,95 - ISBN 9789085923671 

  • 8

    Rachel Renée Russel

    Dagboek van een muts 10. Puppy love.

    Blunderkoningin Nikki gaat op de puppy's van Brandon passen. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Deel 10 uit de serie.

    4e week - vorige week op 4 - De Fontein - € 14,99 - ISBN 9789026141102

  • 9

    Elena Ferrante

    De geniale vriendin

    Twee meisjes uit een volkswijk in Napels blijven levenslang bevriend, ondanks een zeer verschillend leven. Eerste deel van 4-delige serie.

    16e week - vorige week op 21 - Wereldbibliotheek - € 22,99 - ISBN 9789028425088 

  • 10

    Fajah Lourens

    Killerbody dieet

    Een killerbody voor wie dat maar wil. Een plan voor 12 weken.

    27e week - vorige week op 33 - Kosmos - € 20,00 - ISBN 9789021562681  


U wilt contact met ons?


Dat kan! Zowel auteurs, bloggers, uitgevers en lezers kunnen altijd contact met ons opnemen via de mail.
Wij doen altijd ons uiterste best om binnen uiterlijk 2 werkdagen (vaak eerder) te reageren.

Wilt u een boek ter recensie aanbieden?

Heeft u een boek dat u wilt aanmelden als 'Boek van de maand'?
Of organiseert u een blogtour en wilt u dat wij daar aan meewerken?
Wilt u als auteur een (kort) verhaal of column insturen?
Wilt u De Perfecte Buren uitnodigen om bij een boekpresentatie aanwezig te zijn? 
Of wellicht wilt u met ons gaan samenwerken?
Wilt u als blogger uw blog presenteren?
Heeft u een nieuwsbrief die interessant voor ons is?

Alles kan en mag! Neem vrijblijvend contact met ons op en u hoort ons snel!

perfecteburen@gmail.com


Met vriendelijke leesgroet,


Nancy, Karin en Patrice

zaterdag 29 oktober 2016

Pseudo-intellectueel




In elitaire en intellectuele kringen werd het jaren als chic beschouwd wanneer je riep dat je geen tv keek. De intellectueel vergaarde zijn nieuws en andere benodigde informatie exclusief uit kwaliteitskranten en ingewikkelde opiniebladen. Televisie stond gelijk aan pulp, en pulp was voorbehouden aan het gewone volk.

Tegenwoordig zie je steeds vaker hetzelfde gebeuren met Facebook. Het is buitengewoon interessant als je kunt roepen dat je geen Facebook-account hebt. Ik ben niet elitair, en al helemaal niet intellectueel, dus ben ik bijna dagelijks actief op Facebook en daar schaam ik me geenszins voor. Naast de kranten die ik lees is Facebook voor mij een welkome aanvulling op het nieuws. Het is een makkelijke manier om vriendschappelijke banden te onderhouden met kennissen die je anders een stuk minder zou spreken en het biedt mij als schrijver natuurlijk de mogelijkheid om in contact te komen met mijn lezers.
Toch moet ik helaas bekennen dat ik de elite en intellectuelen zonder Facebook-account zo nu en dan wel begrijp. Facebook is een prachtige uitvinding, een verrijking voor het gewone volk, maar het wordt voor mij ook een steeds grotere bron van ergernis. Ik heb al eens iets gezegd over de enorme hoeveelheid non-informatie die dagelijks als een niet te stoppen lawine van woorden op ons af dendert, ik heb stelletjes die er een gezamenlijke Facebook-account op na houden door de mangel gehaald en ik heb het bemoeizuchtige en opdringerige karakter van Facebook al eens eerder onder de loep genomen, maar er zijn nog veel meer redenen waarom het platform me soms mateloos irriteert. Vage statussen bijvoorbeeld. Ik krijg spontaan jeuk van al die aandachtstrekkers. Wat dacht je van ‘Ik heb het zwaar vandaag, maar ik ga niet uitleggen waarom.’ Ik moet me meestal inhouden om niet te reageren met ‘Prima, fijn weekend hè!’ Ja zeg, post dan niets!
Toch staan er onder zo’n cryptische klaagzang meestal reacties van mensen die het blijkbaar wél snappen. ‘Hou vol’ en ‘Je bent een kanjer!’ zijn veelgelezen reacties onder dit soort berichten. Vaak worden de troostende woorden ook nog opgesierd met afbeeldingen van kussende kuikentjes of knuffelende konijntjes. Sommigen uiten hun medeleven door depressieve songteksten te plaatsen, anderen strooien met huilende smileys die worden vergezeld van teksten als ‘This is how I feel’ of ‘Better times will come, I promise’.

Waar ik ook slecht tegen kan zijn aandachtsgeile dames die gemiddeld zes selfies per dag op hun tijdlijn plaatsen. Vissende vrouwen die met hun beste foto’s naar complimentjes hengelen en met alle valse bescheidenheid die in ze schuilt hun tekortkomingen als aas gaan inzetten. Ughhh, wat ben ik lelijk, moet je die onderkin eens zien.’ Uiteraard worden alle Facebook-vrienden geacht het negatieve zelfbeeld van de aandachtsjunk te ontkrachten. Het is een even doorzichtige als meelijwekkende poging tot zelfverheerlijking waar ik niet aan meewerk, maar er zijn er altijd wel een paar die reacties plaatsen als ‘Gekkerd, je bent een schoonheid, echt prachtig’, of ‘Doe niet zo mal, knapperd, ik zou zo met je ruilen’. Meestal hou ik me in, maar ik zou de nagemaakte zelfkritiek en het geveinsde minderwaardigheidscomplex het liefst keihard willen afstraffen met woorden als ‘Nou, inderdaad, dit kan écht niet, maar hulde voor je zelfkennis’.

Maar het kan nóg erger. Naast een zorgwekkend gebrek aan gevoel voor interpunctie en het snelgroeiend aantal gebruikers dat hun toetsenbord standaard in capslock heeft staan, erger ik me vooral groen en geel aan de grote hoeveelheid ‘Deel dit als je een hart hebt’-berichten. ‘Deel dit bericht als je tegen kanker bent’ of ‘Like dit bericht als je ook tegen dierenmishandeling bent’, meestal opgeleukt met de gruwelijkste foto’s. Misschien ligt het aan mij, maar ik heb nog nooit iemand ontmoet die vóór kanker en dierenmishandeling is. Je gaat je serieus afvragen hoe laagbegaafd sommige Facebook-gebruikers zijn. Het zijn vaak dezelfde personen die in een krampachtige poging tot interessantdoenerij hun tijdlijn volkalken met levensbeschouwende tegelwijsheden en quasidiepzinnige poëzie die ze meestal zelf niet begrijpen. Doorgaans staan de teksten vol met stuitende taal- en stijlfouten, waardoor ze zichzelf bij mij in één klap volslagen belachelijk maken.

Er zijn helaas nog veel meer Facebook-gebruikers waar ik zo mijn bedenkingen bij heb. Ik noem de notoire plaatjesverspreiders met een bedenkelijk Hyves-verleden, de spelletjesfanaten die je dagelijks uitnodigen om de nieuwste Candy Crush-app te downloaden of – erger nog – tachtig keer per dag de levels die ze hebben bereikt op hun tijdlijn delen, de eenzamen die het platform gebruiken om dagelijks hun hart te luchten, mensen die alles wat ze eten fotograferen en delen, narcisten die vol trots hun eigen foto’s en statussen liken, mensen die werkelijk álles liken (hoeveel kan een mens leuk vinden op één dag?), de alom gevreesde klaagmuren (‘Pfff, nog vier dagen dan is het weer weekend’, ‘Pfff, morgen alwéér werken’, ‘Pfff, het regent’), de ziekelijken die je de godganse dag op de hoogte houden van al hun pijntjes en kwalen (wat moet ik met al die verhalen over bulten, uitslag en dunne poep?), mensen die inchecken in hun eigen woning, Facebook-patiënten die lijden aan chronische woordmenstruatie, de zwijgende alleslezers, dames van de kattenclub, smileyverslaafden, meelopers in de kijk-ons-eens-een-leuk-en-interessant-leven-hebben-parade, mensen met een kort lontje en natuurlijk de groep moddergooiende socialmediaschavuiten die altijd over alles en iedereen iets te zeiken heeft.

O, wacht effe, tot die laatste groep behoor ik zelf. Misschien wordt het tijd dat ik me iets elitairder ga gedragen. Nee, dat staat me niet en niemand zou me nog geloven. Ik kan natuurlijk wel gewoon de pseudo-intellectueel gaan uithangen, dat doen immers wel meer schrijvers. Het interessante brilletje en de lelijke kop heb ik al. Ja, dat wordt ’m, de pseudo-intellectueel. Mét een Facebook-account, dat dan weer wel.

Copyright © 2016 Jeroen Guliker | Credo Uitgevers
Deze column komt uit de bundel ‘Niet voor tere zieltjes’ - deel 2

DPB recensenten stellen zich voor: Lisette


Ik ben Lisette en ik ben 45 jaar geworden in januari. Sinds januari 1996 samen met mijn man Richard en sinds april 2003 moeder van een dochter. We hebben vier poezen. Borretje van circa 15 is onze oude dame. Ze was de poes van mijn overleden schoonmoeder. Verder hebben we Kikiboo van 4, Ieniemienie van 2,5 en Bonus van 2. Daarnaast hebben we sinds 13 september 2015 een zwerfhondje uit Hongarije geadopteerd. Sasa (uitspraak Sjasja), wat prinses in het Hongaars betekent. Zij is nu geschat bijna 2,5 jaar. Je kunt wel stellen dat ik een kattenliefhebber ben, maar honden vind ik ook heel leuk. Naast onze poezenbende hebben we ook nog een Vlaamse reus, Pluis, van 5 jaar oud.

Ik ben eerlijk, open, intelligent, kan niet tegen onrecht en onrechtvaardigheid, was heel sportief, maar door een aangeboren aandoening helaas niet meer in staat om echt te sporten. Ik heb gevoetbald, gehandbald, getennist en eigenlijk op school alle balsporten wel gedaan. Sinds 2010 ben ik, zoals dat tegenwoordig heet, duurzaam arbeidsongeschikt. Dat was aan de ene kant fijn, maar aan de andere kant heel erg wennen. Ik besteed mijn tijd aan lezen, sinds september 2015 aan recenseren voor De Perfecte Buren, contacten onderhouden via Facebook, onze dochter aanmoedigen bij het voetballen en schaken. Ik geniet van series zoals The big bang theory, Castle, Person of Interest, Criminal Minds, Rizzoli and Isles, Broadchurch en nog meer. Ik ga graag naar de bioscoop. Tegenwoordig veel met onze dochter. Ik heb nu alle superhelden films wel zo’n beetje bekeken en ervan genoten. Verder vind ik het heerlijk om te leren. Het liefst via de Universiteit van Nederland, Open Courseware (zoals coursera, FutureLearn).

Lezen doe ik al sinds mijn vierde en met heel veel plezier. Ik lees gemiddeld zo’n drie a vier boeken per week. Afhankelijk van het genre en de dikte. Ik vind veel genres leuk. Thrillergenre lees ik het meest, maar ik lees ook graag romans, historische romans, young adult, fantasy, chicklit bij tijd en wijle, autobiografieën, waargebeurde verhalen, en informatieboeken.

Ik heb een hoop favoriete schrijvers en dankzij het recenseren zijn er ook veel bij gekomen. Zo ben ik o.a. fan van Henning Mankell, Almudena Grandes, Karin Slaughter, Tess Gerritsen, Ken Follet, Linda Jansma, Bronja Hoffschlag, John Boyne, Jonathan en Faye Kellerman, Sara Paretsky, John (T.) Lescroart, Sue Grafton, J.R.R. Tolkien, Brandon Sanderson, Voltaire, Kafka, Leon Uris en nog veel meer. Ik kan dan ook niet echt een favoriet boek aangeven, maar onderstaand een greep uit mijn favorieten om een idee te krijgen wat ik mooi en goed vind;


a) Candide, Voltaire
b) IJzig hart van Almudena Grandes.
c) De Kathedraal en de brug naar de hemel van Ken Follet
d) De century trilogie van Ken Follet
e) Matterhorn van Karl Marlantes
f) Haar naam was Sara van Tatjana de Rosnay
g) De theeroos van Jennifer Donnely
h) Trinity van Leon Uris
i) In de ban van de ring trilogie, J.R.R. Tolkien
j) Project X boeken, Bronja Hoffschlag
k) De verandering, Kafka

Hopelijk hebben jullie nu een beetje een idee van mij, de Lisette achter de recensent zeg maar ;)

vrijdag 28 oktober 2016

Leuke tweets!


Saskia Noort tekent bij The House of Books

Saskia Noort publiceert twee nieuwe titels bij Overamstel uitgevers

Saskia Noort zal twee nieuwe boeken publiceren bij Overamstel Uitgevers. The House of Books zal van Noort, die momenteel succes heeft met Huidpijn, een nieuwe thriller uitgeven. Bij Lebowski Publishers verschijnt eerst een roman van haar hand. De afgelopen tijd gaf Noort een aantal openhartige interviews en ontpopte ze zich tot een sterke stem in het feministische debat, een thema dat ook terugkeert in Huidpijn.
(bron: OverAmstel)

'Later als ik dood ben' – Ilse Ruijters


Genre: thriller
Uitgever: The House of Books
ISBN: 9789044348132
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 272
Uitgave: 29 september 2016

Dank aan Uitgeverij The House of Books (imprint van OverAmstel) voor het beschikbaar gestelde recensie-exemplaar.

Elin denkt alles te hebben. Een leuke vent, fijne ouders, een vaste baan. Maar dan ontdekt ze dat haar verleden één grote kluwen leugens is. Wie zijn haar echte ouders? En wie is zijzelf eigenlijk? Er is maar één plek waar ze deze antwoorden kan vinden: in het criminele circuit. Ze zegt haar vertrouwde leven op, accepteert een baan in een tbs-kliniek en ontdekt veel te snel dat aan elk antwoord een prijskaartje hangt.

Ze heeft er maanden naar uit gekeken, haar eerste werkdag in de tbs-kliniek. Elin gaat daar aan de slag als sociotherapeut maar de keuze voor deze baan is niet zomaar genomen. Elin denkt namelijk antwoorden te kunnen vinden op een aantal cruciale vragen. Ze is op een aantal zaken gestuit die haar helemaal uit balans hebben gebracht maar waarop ze geen enkel antwoord krijgt. Vooral haar ouders laten zwaar verstek gaan wanneer ze hun om hulp vraagt deze antwoorden te geven. Elin ziet geen andere mogelijkheid om te varen op de paar aanwijzingen die ze heeft gekregen. En die komen niet van de meest stabiele persoon in haar omgeving. Toch lijken deze aanwijzingen haar in de goede richting te sturen. Tegelijk kan ze dan ook de conclusie trekken dat ze tot nu toe in een web van leugens heeft geleefd. Het vertrouwen is weg maar de honger naar antwoorden onverzadigbaar. Dat laatste vertroebelt haar blik behoorlijk en dat is in de kliniek niet zonder gevaar.

Ilse Ruijters heeft met ‘Later als ik dood ben’ een indrukwekkende en originele psychologische thriller geschreven. Het perspectief van Elin is behoorlijk verstoord en intrigerend tegelijk. Haar zoektocht naar antwoorden is volledig te begrijpen, het vangnet van zekerheid komt te vervallen op het moment dat ze informatie krijgt die klaarblijkelijk niet voor haar bestemd was. Eenmaal haar plan op orde en de route uitgestippeld gaat ze te werk in de kliniek. Ze weet zeker dat ze hier haar antwoorden zal vinden. Maar ze vindt zoveel meer, ook ongevraagd. Vooral verwarring en nog meer vragen, alsof ze die niet genoeg had. Haar aanpak lijkt inmiddels verre van doordacht en al snel heeft ze in de gaten dat waar ze mee bezig is haar pet te boven gaat. Maar dan is het te laat en komt ze in een neerwaartse spiraal terecht. Er komen bijzondere mensen op haar pad die niet altijd zuiver op de graat zijn en oprechte intenties hebben. Elin kan het niet altijd filteren en haar objectiviteit wordt op de proef gesteld wat zorgt voor verwarring en chaos, zowel in de praktijk als in haar hoofd. De emoties lopen dan ook enorm hoog op, dusdanig dat er vervolgens gevaarlijke situaties ontstaan. Ze werkt tenslotte niet in een vakantieoord.

Opvallend en voelbaar is de eenzaamheid van Elin. Iets in haar verleden heeft haar doen besluiten deze stappen te ondernemen en ze voelt zich helemaal alleen wanneer ze geen steun ontvangt van het thuisfront. Daar staan ze niet achter haar plannen en ook haar relatie heeft daar onder te lijden. De informatiebron van Elin wordt afgeschilderd als onbetrouwbaar en labiel. Maar iets in haar zegt dat er meer schuilt achter deze loze manier van wegwuiven. Ondanks dat is ze volhardend in het behalen van haar doel: antwoorden op haar vragen. Haar vragen zijn voor haar dusdanig belangrijk dat ze ze niet kan negeren, dat is in deze fase van haar leven ondenkbaar. Al snel merkt Elin dat deze echter niet zo gemakkelijk te verkrijgen zijn en dat het werken in de kliniek onrust en een overloop aan emoties oplevert en niet alleen bij haar. Onverwacht wordt ze geconfronteerd met zaken waar ze voorheen niet eens aan had gedacht. Ze heeft tijd nodig om haar gedachten en bevindingen op een rijtje te zetten maar die tijd is er niet. Wanneer ze een casus in handen krijgt en kennis maakt met de indrukwekkende verschijning Rem raakt ze volledig de grip op haar balans kwijt. Toch krijgt ze meer verantwoordelijkheden op haar werk, vooral ook vanwege bezettingstekort, en dat is het begin van het einde. Elin maakt vervolgens beslissingen die ze waarschijnlijk onder normale omstandigheden niet zou nemen. Maar omdat iedereen volhardend blijft zwijgen en daarmee de antwoorden onbereikbaar blijven, ziet ze geen andere opties.

Wat een absoluut sterk punt is van dit boek is de keiharde en realistische kijk op de wereld van tbs. Er is duidelijk met zorgvuldigheid omgegaan met de informatie die de research heeft opgeleverd. Het boek is absoluut spannend te noemen. Er is een continue sluimering die steeds verder wordt uitgebouwd. Een wereld van manipulatie, risico’s, onvoorspelbare factoren en groot gevaar biedt veel mogelijkheden voor een auteur natuurlijk. Deze elementen zorgen voor de nodige beklemmende momenten en zijn oneindig toe te passen. Gelukkig heeft Ruijters maat gehouden wat de geloofwaardigheid heeft versterkt. De plot is minstens verrassend te noemen. De gedachte was er wel maar nee, dat zal toch niet? De shock was dan ook behoorlijk toen de laatste pagina’s zich aankondigden. Heel knap gedaan en goed uiteengezet. Een mooie, volwaardige afronding van een origineel verhaal.

In haar vorige boek gebruikte Ruijters behoorlijk wat beeldspraak. De nieuwsgierigheid was dan ook of dat nu weer zo veelvuldig aanwezig zou zijn. Eerlijk is eerlijk, het is er wel maar vele malen minder. En wanneer ze de beeldspraak gebruikt is die vaak ook beter afgestemd op de situatie en stukken minder nadrukkelijk aanwezig. Hierdoor is het niet storend en van mooie, toegevoegde waarde. Daarbij heeft Ruijters een hele mooie schrijfstijl met mooie zinnen, helder taalgebruik en duidelijk herkenbaar als haar schrijfstijl. En dat is op zich knap daar het pas haar tweede boek is, ze heeft nu al een eigen en herkenbare stijl.

Door middel van flashbacks ontstaan er mooie overgangen van het nu naar toen. Deze manier van schrijven zorgt vaak voor vragen, momenten dat je zucht omdat je nét het antwoord weer niet hebt gevonden. Je moet dan weer even wachten en doorlezen. Met vlagen is het verhaal rauw, puur en soms haast niet voor te stellen. Het verhaal houdt je wel bezig want tbs is natuurlijk iets wat tot de verbeelding spreekt. En omdat Elin zich steeds meer gaat identificeren met wat er om haar heen gebeurt wordt dat alleen maar aangemoedigd. Haar nieuwe omgeving beïnvloedt haar hele doen en laten en dat is heel realistisch neergezet. De lezer wordt getriggerd maar ook geregeld op de proef gesteld. Dat komt ook door het gebruik van verschillende tijdvakken. Het was alleen niet altijd helemaal duidelijk wat nu ‘later’ was wanneer dat opnieuw door een aanduiding ‘later’ werd opgevolgd. Dat zorgde soms even voor terugbladeren en schakelen. Uiteindelijk vallen toch langzaam de puzzelstukjes op hun plek en de meest prangende vraag blijft lang onbeantwoord. Voor de lezer én voor Elin.

‘Later als ik dood ben’ is een bijzonder verhaal dat in een spannende setting is verteld. Dit boek is totaal anders dan ‘De onderkant van sneeuw’ en het is duidelijk dat Ruijters een voorliefde heeft voor de psychologische kant van de mens en maatschappij. Niets is zo veelzijdig en intrigerend als de mens en de bijbehorende psychologische aspecten. Daar kunnen we vast nog veel moois van gaan verwachten!

4 dikke sterren!

Patrice – Team De Perfecte Buren



donderdag 27 oktober 2016

"Niets is wat het lijkt"


"NIETS IS WAT HET LIJKT"; EEN ONUITROEIBAAR CLICHÉ ?

En ja hoor, daar is het weer. Dat vreselijke zinnetje dat ooit door de bedenker ervan als een fraaie vondst is gelanceerd en tegenwoordig te pas en te onpas wordt gebruikt in recensies, columns, boeken, essays en op achterflappen en covers van boeken.
Het is een terreur aan het worden! 


Achteloos wordt het steeds weer opnieuw uitgespuugd alsof het de mooiste uitdrukking van de eeuw is. Velen lezen er gewoon overheen, maar bij anderen wordt de irritatiegraad op de proef gesteld. Tientallen keren zie je het voorbijkomen, en dan vraag je je ten minste twee dingen af.

Ten eerste: waarom bedenkt de schrijver ervan niet eindelijk eens een keer iets nieuws? Niets is gemakkelijker dan een cliché te gebruiken. Daar hoef je niet over na te denken, de luiheid wint. Maar denk ook eens aan het incasseringsvermogen van de lezer van de pennenvrucht. Onze taal is rijk en biedt talloze mogelijkheden om de kennelijke bedoeling van het gewraakte zinnetje op een meer originele manier te verwoorden. Maar dat kost natuurlijk wel enige geestelijke inspanning....
Ten tweede: vrijwel niemand denkt meer na over de betekenis van het zinnetje "Niets is wat het lijkt". Bij nadere beschouwing lijkt het complete onzin te zijn. Is wel mogelijk wat er in het zinnetje wordt beweerd? Moet het in dit kader niet vervangen worden door "Veel is niet wat het lijkt"?
Volop stof voor een filosofische overpeinzing.

Charles Kuijpers

‘Muse Academy en het geheim van Helikon’ – Morgan Blade

 
Genre: YA fantasy
Uitgever: Kabook Publishing
ISBN: 9789082415285
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 296 pagina’s
Uitgave: 31 oktober 2016

Met dank aan Kabook Publishing voor het recensie-exemplaar.

Over de auteur
Meaghann Baeken (1993) woont in Bunsbeek, België, waar ze al op jonge leeftijd de smaak van het schrijven te pakken kreeg. Ze koos voor het pseudoniem Morgan Blade om haar onzekerheid de baas te zijn, maar behield wel haar initialen. De inspiratie voor haar debuut vloeide voort uit haar interesse voor Griekse mythologie en de droom van een plek waar creatieve zielen zichzelf kunnen zijn.

Cover
De afbeelding van de cover springt direct in het oog door de cirkel van de vlammen rondom een doorzichtige bol. Alle details die je op de afbeelding ziet hebben een link naar het verhaal. De titel Muse Academy is door de samenvoeging van de letters M en A prachtig om te zien. De subtitel “Het geheim van de Helikon” is, net als de naam van de schijfster Morgan Blade, in duidelijke witte letters weergegeven. In het klein staat onder aan dat het fantasy is en de naam van de uitgever: Kabook. Ik vind het jammer dat nergens op het boek is aangegeven dat het een YA betreft, er staat alleen ‘fantasy’. De cover krijgt van mij vanwege het opvallende karakter en de vele details die te maken hebben met het verhaal een 8.

Samenvatting van het verhaal
Imogen Parker, net geslaagd voor het eindexamen van de middelbare school, ontvangt in de zomervakantie een mysterieuze brief gericht aan haarzelf in plaats van aan haar ouders. De brief bevat een felicitatie met de toelating tot Muse Academy, een kunstschool gelegen op een Grieks eiland genaamd Helikon, samen met vliegtickets. Deze uitnodiging is een mysterie voor Imogen, net als de school zelf, ze heeft zich er niet voor aangemeld. Een zoektocht op Google helpt haar ook niet verder. De uitnodiging blijkt echter dermate interessant te zijn voor Imogen dat ze besluit om er op in te gaan en naar het Griekse eiland Helikon te vliegen om te beginnen aan de opleiding. In de wachtruimte van het vliegveld maakt Imogen al kennis met enkele van de vele andere leerlingen van de Muse Academy: de Japanse Kaida Fuyu en de Britse tweeling Aeon en Milo.

Bij aankomst op het eiland Helikon blijkt dat er zo’n tachtig tieners een uitnodiging hebben gehad en zij worden bij de academie ontvangen door hun mentor van het eerste jaar. Zij vertelt dat de leerlingen de brief hebben ontvangen omdat elk van hen een specifiek talent heeft dat moet worden ontwikkeld en getraind, met het doel om anderen te inspireren. De school zelf is gebaseerd op de legende van de negen muzen die via de Griekse mythologie mensen inspireerden. De leerlingen worden om die reden dan ook in negen groepen verdeeld, elke groep is gewijd aan een van de muzen. Deze groepen worden inspiratielijnen genoemd. Door middel van een test komen de leerlingen erachter tot welke inspiratielijn zij behoren. Imogen en de andere tieners van het vliegveld sluiten al gauw vriendschap met nog een aantal leerlingen, waardoor de vriendengroep uiteindelijk uit negen personen bestaat. De groep vrienden raakt gedurende de eerstvolgende weken gewend aan het schoolleven. 

Er is één les die zij alle negen samen volgen: zangles. Tijdens een van deze lessen horen zij oorverdovend gekrijs en het blijkt dat de school wordt aangevallen door vogelachtige wezens met een vrouwenhoofd: sirenen. Deze wraakzuchtige sirenen vormen een bedreiging voor het voortbestaan van de Muse Academy. Imogen en haar vrienden besluiten de leerlingen die buiten worden aangevallen te helpen. Dit blijkt niet gemakkelijk te zijn aangezien de sirenen al diverse leerlingen hebben gehypnotiseerd. Tijdens het gevecht tegen de sirenen blijkt dat de vrienden over speciale vaardigheden beschikken en zij weten de sirenen gelukkig te verslaan en te verjagen. Ze weten dat de sirenen niet zullen opgeven en de vriendengroep zal de unieke vaardigheden die elk van hen bezit hard nodig hebben als ze de sirenen definitief willen verslaan en Helikon en kunstschool willen redden.

Conclusie
Vanaf het eerste hoofdstuk is het verhaal pakkend vanwege de mysterieuze brief die Imogen ontvangt en de humorvolle en vlotte manier van schrijven. De schrijfster laat vanaf het eerste moment zien dat ze zich zich goed in kan leven in het leven van 16- jarige tieners. De personages zijn sterk en geloofwaardig neergezet. Naast Imogen heb ik erg genoten van de tweeling, die op een leuke, plagende manier met elkaar omgaat. Cera was mijn minst favoriete personage, ik vond deze modeliefhebster net iets te overdreven. Mijn favoriete personage is Aeon, een van de tweeling. Zij heeft een heerlijk open karakter en is een behoorlijk temperamentvolle meid. Haar onderlinge grapjes met haar broer Milo zijn ook een genot om te lezen. De diverse romances die ontstaan in de groep zijn leuk en vooral lief om over te lezen. Ik denk dat elke lezer zich kan herkennen in deze beginnende verliefdheden.

Morgan Blade schrijft op een manier dat je een goed beeld kunt vormen van de personages en hun omgeving. Vooral de onderlinge conversaties zijn een genot om te volgen vanwege de humor en af en toe sarcastische ondertoon. Wat ik jammer vind, is dat deze gesprekken vooral binnen de groep van de negen vrienden en enkele andere karakters binnen het verhaal blijven. Er is weinig tot geen interactie met de andere (nieuwe) leerlingen. Zij komen alleen terloops aan bod tijdens het verhaal, zoals gedurende de strijd tegen de sirenen.

Morgan Blade heeft op een indrukwekkende wijze heel natuurlijk de Griekse mythologie verwerkt in deze YA. Het is vernieuwend en door deze insteek verrassend om te lezen. Naast dat het een spannend verhaal is, steek je al spelenderwijs zaken op uit de Griekse mythologie, zonder dat het belerend overkomt.

In het begin maak je kennis met veel personages, waardoor je even je hoofd erbij moet houden. Als alle personages geïntroduceerd zijn, bestaat de uiteindelijke groep uit negen leerlingen, net zoveel als dat er muzen zijn en elk verbonden aan één van de negen muzen. Ik begrijp dat negen vrienden een logische keus is, door de verbintenis aan de negen muzen, maar desondanks moest ik af en toe even goed nadenken wie ook alweer welke vaardigheden had en bij welke muze hoorde. Om zich goed voor te bereiden tegen een eventuele nieuwe aanval van de sirenen, krijgen de negen leerlingen de mogelijkheid om elk hun eigen specifieke vaardigheid te trainen. Het is voor de lezer, naast dat dit spannende avonturen zijn om te lezen, ook een mooie gelegenheid de personages goed te leren kennen. De schrijfster heeft elk van hen een duidelijk eigen karakter gegeven en dat gecombineerd met het feit dat elk personage een speciale specifieke vaardigheid heeft, maakt dat je elk groepslid goed leert kennen. Dit vergroot de herkenbaarheid en na verloop van tijd schrikt het grote aantal personages je niet meer af.

Ik vond het einde helaas wat teleurstellend. Eerlijk gezegd had ik het einde eerlijk gezegd wat spectaculairder verwacht en meer betrokkenheid van de negen personages zelf aangezien deze negen tijdens het gehele verhaal zo'n belangrijke rol spelen. Aan het einde van het boek wordt aangegeven dat dit niet de enige strijd was en dat de negen nog meer avonturen zullen gaan beleven en dat er nieuwe uitdagingen zullen gaan komen. Deze uitdagingen wil ik graag lezen, want het boek “Het geheim van de Helikon” is ondanks het vreemde einde zeker de moeite waard om te lezen.

Muse Academy en het geheim van Helikon krijgt van mij 3 sterren.

Jeanine Feunekes-Both - Recensente De Perfecte Buren