donderdag 13 oktober 2016

Bookflash 'De voyeur' - Aloka Liefrink














RICHARD
Maandag
13 Juni 2016
23.45u

Het eerste feit dat ik heb gepleegd was op een zaterdag, nadat moeder uit een tent voor zwakzinnigen werd ontslagen. Ik ben er nooit naartoe geweest want daar wilde ik me niet vertonen.
Die zaterdag, in het eerste weekend van haar thuiskomst, kwam ik op bezoek uit ‘belangstelling’.
Ze had niet eens oog voor de heliumballonnen in hartvorm die ik netjes bij de voordeur en in de hal had gehangen.
Het weerzien met moeder in dat kille huis vol marmer en chaotische, zielloze schilderijen verafschuwde me.
Van die waanzinnige omgeving, waarin ik mijn verrotte jeugd heb doorgebracht, krijg ik nog steeds ongetemde woederillingen. Soit. Ik had besloten dat ik dat vrouwmens voor de laatste keer onder ogen wilde zien.
Wat Talisker Single Malt - die ik in de zakflacon van mijn kostuumvest droeg - en een aangepaste dosis Lexotan- brachten me tot de uitvoer van het draaiboek dat al lang in mijn hoofd speelde.
De combinatie van de whisky en het kalmeermiddel maakte me bedachtzaam.
Daardoor leek het een 'ongelukje'.
De ouwe wilde de baarmoeder gaan opzoeken en gleed zelf onderuit.
So be it.



LISA
Donderdag
21 juli 2016
19.OOu

Richard diept de fles uit de ijsemmer en schenkt onze glazen vol. ‘Op de flat.’ Ik knik.
We proosten en nemen tegelijkertijd een eerste slok. Er valt een aangename zwijgzaamheid waarbij hij met een integere oogopslag blijft aankijken.
De diepe achtertuin is zuinig verlicht met spots en in het
Midden staat een met hout overdekte pergola met een teakhouten tuinset. In de verte zie ik trapjes die naar een vijvertje leiden. Nu hij zo tegenover me zit, in een huiselijke sfeer, komt onze romance terug.
Ik was niet zomaar verliefd, maar ook diep gefascineerd door zijn rustige kijk op het leven.
‘Hoe is het verder met jou verlopen?’ vraag ik.
‘Op zich goed maar ik heb een serieuze knauw gehad toen mijn ouders plots stierven.’
‘Daar heb je me destijds nog wat over verteld.’ zeg ik dunnetjes.
‘Hoe kwamen ook ze alweer om?’
‘Een auto-ongeluk een paar jaar geleden.’
‘En heb je dat intussen verwerkt?’
Hij antwoordt niet, kijkt me aan en gaat, vanuit het verandagdeelte, hoofdschuddend de keuken in.
Ik had het moeten weten. Een psychotherapeut wordt zelf niet graag onder het vergrootglas gelegd.


Nieuwsgierig? Volgende week maak je hier op ons blog kans om dit boek te winnen! Blijf dus bij ons!

Geen opmerkingen: