woensdag 26 oktober 2016

'De negen kamers' – Peter-Paul Rauwerda


Genre: roman 
Uitgever: Lemniscaat 
ISBN: 9789047708391
Uitvoering: hardcover 
Aantal pagina’s: 200 
Uitgave: september 2016

Hartelijk dank aan Uitgeverij Lemniscaat voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Cover
De cover van ‘De negen kamers’ laat een sleutel zien, waarvan de ‘baard’ in de vorm van een huis is. De cover, in combinatie met de titel, heeft iets geheimzinnigs. De cover spreekt mij direct aan. Ik geef de cover een 10.

Samenvatting 
‘De negen kamers’ vertelt het verhaal over Jonas, die al maandenlang geplaagd wordt door hevige hoofdpijnen. Als hij alleen thuis is (ouders zijn op reis en zus is uit logeren), wordt hij op een ochtend wakker in een opgeruimd huis. Er lijkt te zijn ingebroken, maar er is niets weg. Sterker nog, er is iets gebracht, namelijk een groot, oud boek. Jonas kan slechts een paar pagina’s lezen, de rest lijkt vastgeplakt te zitten. Het boek gaat over een huis dat ineens ergens in de straat verschijnt en dat alleen gezien kan worden als er aan een reeks voorwaarden wordt voldaan. Nieuwsgierig geworden gaat Jonas op onderzoek uit en er is inderdaad ineens een huis verschenen bij hem in de straat, dat niemand verder kan zien. Vervolgens kan Jonas weer een paar bladzijden verder lezen in dat mysterieuze boek. Er staat een gedicht in over negen kamers, elk met hun eigen bijzondere eigenschap. Jonas laat zich meeslepen en besluit het huis binnen te gaan. Zodra hij over de drempel is gestapt, slaat de deur achter hem dicht. Jonas moet alle negen kamers zien te ‘overleven’ om ooit weer naar buiten te kunnen.

Conclusie 
Op de achterkant van ‘De negen kamers’ valt een passage van de volgende quote mij direct op: ‘In bloemrijke taal die doet denken aan de boeken van Zafón en Garcia Márquez schildert Rauwerda een wereld die nog lang na het dichtslaan van het boek blijft hangen.’ Eenieder die bekend is met het werk van Zafón en Garcia Márquez, zal direct een (behoorlijk) hoge verwachting koesteren ten opzichte van het verhaal. De vertelstijl van deze (naar mijn mening) grootheden, zoals in de verhalen over ‘Het kerkhof der vergeten boeken’ (Zafón) of het korte, maar meeslepende ‘Kroniek van een aangekondigde dood’ (Garcia Márquez), is niet minder dan magistraal en betoverend te noemen. Een dergelijke quote gebruiken is dan een gevalletje van ‘even de lat hoog neerleggen’. Voor een debuut is dat gedurfd. Heeft Peter-Paul Rauwerda de verwachting waar kunnen maken? Ik moet zeggen dat het appels met peren vergelijken is. ‘De negen kamers’ leest als een spannend kinder-/Young Adult-boek. Een avontuurlijk sprookje met een mooi verpakte boodschap over toekomstdromen, opgroeien en eigen keuzes maken. De vertelstijl van Peter-Paul Rauwerda is open, nieuwsgierig en illustrerend, maar op een onbevangen, directe wijze. De hoofdpersoon Jonas wordt naturel (bijna nonchalant) geportretteerd en daardoor zit je als lezer gelijk in het verhaal. Het voelt al snel vertrouwd. De schrijver weet ook een goed beeld te creëren van de omgeving waarin alle karakters zich bevinden, waardoor het verhaal levendig aanvoelt. De bijzondere figuren die Jonas tegenkomt tijdens zijn avontuur, worden in korte tijd (in totaal ‘slechts’ 200 pagina’s) volwaardig neergezet en maken het totale verhaal zeer kleurrijk. De (verborgen) levenslessen worden subtiel verweven in de verwikkelingen van Jonas en in de ‘terzijdes’ (verhalen binnen het verhaal) als ‘de waterdruppel en de zandkorrel’ en ‘vuur’, waardoor ‘De negen kamers’ scherpte en diepgang heeft. Meer dan alleen een sprookje. Het verhaal leest zeer prettig en snel.

Beoordeling
‘De negen kamers’ is een sterk debuut van Peter-Paul Rauwerda. Avontuurlijk, spannend en mooi. Bij vlagen ‘proefde’ ik sentimenten van bekende verhalen als ‘Harry Potter’ (hoofdstuk in de bibliotheek) en ‘What dreams may come’ (de negende kamer), maar het verhaal heeft duidelijk een eigen identiteit. ‘De negen kamers’ is zeker geen Zafón of Garcia Márquez, en die vergelijking zou ook niet eerlijk zijn, maar het is bij dezen absoluut een Rauwerda. Ik geef het boek 3,5

Chester Gerritse - recensent De Perfecte Buren

Geen opmerkingen: