dinsdag 11 oktober 2016

Groepsrecensie 'KLEM' - Tupla M. en WIN !


Genre: thriller
Uitgever: De Crime Compagnie
ISBN: 978 94 6109 204 5
Uitvoering: e-book
Aantal pagina’s: 492
Uitgave: 2016


Met dank aan De Crime Compagnie voor deze recensie-exemplaren.


Lezers: Silke Wimme, Suzan van de Vendel en Karin Teirlynck voor DPB
Groepsrecensie Karin Teirlynck


Over de auteur

Tupla M. is de auteursnaam van het schrijfduo Atie Vogelenzang en Wendela de Vos.
Hun debuut, de literaire thriller Vrouwelijk naakt, verscheen in mei 2005. Het boek stond op de longlist van de Gouden Strop 2005 en de Diamanten Kogel en ontving de Schaduwprijs 2006 voor beste thrillerdebuut. In 2013 verscheen hun zesde boek: ‘Val’. Inmiddels verscheen het vervolg daarop, ‘Klem’.

Atie Vogelenzang schreef voor toneel, een scenario voor televisie en een reeks korte verhalen. Atie was vele jaren verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Sinds een paar jaar werkt zij bij de Amsterdam University Press.

Wendela de Vos werkte als actrice en theatermaker. In 1992 rondde zij een studie Nederlands Recht af om na drie jaar werken als jurist met heimwee terug te keren naar het theater. Daar werkte zij meer dan tien jaar als productieleider. Sinds 2012 is zij voorzitter van het bestuur van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs. Daarnaast is zij juryvoorzitter van de Schaduwprijs.


Cover

Suzan: Een vrouw die een beetje vertwijfeld staat te kijken aan het water met daarbij de beschrijving ‘Ze kende de slachtoffers geen van allen, waarom hadden ze dan toch haar visitekaartje bij zich’. Dit nodigt wel uit om het boek op te pakken. Ook de beschrijving op de achterzijde maakt nieuwsgierig, daarom een 7.


Karin: De cover zegt me niet veel. Een foto van een dame aan zee? De cover vind ik ook totaal niet passen bij het verhaal. Het zinnetje onder de titel daarentegen maakt me wel nieuwsgierig naar KLEM. De cover geef ik een 5.


Silke: De cover van het boek wekte onmiddellijk mijn nieuwsgierigheid naar het verhaal. De foto, deed mij denken aan een mysterieuze thriller (zo van de gekende Britse klassiekers) en de titel erbij met het onderschrift maakte het voor mij volledig. Ik was geprikkeld en wou het boek lezen. De cover en het idee om een thriller te schrijven over een advocate spraken mij aan en ik kon niet wachten om het boek te beginnen lezen. Als een cover iemand zo kan aanzetten om een boek te lezen dan verdient het voor mij een 8.



Achterflap

In een natuurgebied in het noorden van Nederland worden de bijna vergane resten van een man gevonden. Enige tijd later spoelt een ander dodelijk slachtoffer aan op de oever van de Maas in Zuid-Limburg. Aanvankelijk worden de zaken niet met elkaar in verband gebracht, de politie gaat uit van op zich zelf staande gevallen van zelfdoding. Totdat blijkt dat op beide lichamen het visitekaartje is gevonden van mr. Caroline van Soerendonk, echtscheidingsadvocate te Maastricht. De recherche denkt dat zij de beide mannen gekend heeft, maar Caro weet zeker van niet. Onder druk gezet door haar kantoor, dat beducht is voor imagoschade, begint Caro een eigen onderzoek om haar onschuld te bewijzen. Haar speurtocht eindigt onverwacht dicht bij huis.


Samenvatting

Karin: Caroline (Caro) van Soerendonk is echtscheidingsadvocate. Door omstandigheden is zij een hele tijd ‘out’ geweest en is sinds kort terug aan het werk. Ondertussen leeft zij gescheiden van haar man Rollo. Voor hun dochter Julia hebben ze een regeling, maar haar relatie met de puberende Julia verloopt moeizaam. Daarnaast heeft Caro het moeilijk met de aftakelende gezondheid van haar moeder. De beginnende dementie wil zij maar niet onder ogen zien tot groot ongenoegen van haar broer Leonard.


Silke: Het verhaal is een vervolg op ‘Val’ en bouwt daarop verder. Caroline (Caro) Van Soerendonk is een echtscheidingsadvocate. Haar visitekaartje wordt gevonden bij de resten van een lichaam in een natuurgebied. Een paar weken later wordt haar kaartje opnieuw teruggevonden bij een lijk die men uit het water vist.


Karin: Verder gaat alles min of meer zijn gangetje tot er in een natuurgebied in Genemuiden een lijk gevonden wordt met haar visitekaartje. Als er een tijdje later in haar omgeving een dode opgevist wordt, ook met haar visitekaartje, vindt Caro het tijd om zelf op onderzoek te gaan. Zo komt ze in contact met Sascha. Die stuitte tijdens een wandeling met haar hond op het eerste lijk.


Silke: Nadat Caro vorig jaar problemen heeft gehad op haar werk, gaat ze op zoek naar de reden waarom haar visitekaartjes gevonden werden. Ze kende de slachtoffers namelijk niet en haar baas wil niet dat het bureau terug in de negatieve belangstelling komt. Ze gaat samen op pad met Sascha, die de eerste lichamelijke resten heeft gevonden, om antwoorden te vinden… waarom lagen haar visitekaartjes daar, wie zijn de mensen die dood zijn teruggevonden, hebben ze zelfmoord gepleegd of zijn ze vermoord, …


Suzan: Het verhaal gaat over Caro van Soerendonk een advocate. Kort na elkaar worden er twee lijken gevonden van oudere mannen die zelfmoord hebben gepleegd. Bij de lijken wordt een visitekaartje van Caro gevonden. Bang om haar baan te verliezen gaat ze zelf op onderzoek uit. Was het wel zelfmoord en waarom lag haar kaartje erbij?


Silke: Naast professioneel vlak heeft Caro het op persoonlijk vlak ook niet makkelijk. Ze heeft een moeilijke relatie met haar puberende dochter, sinds vorig jaar woont ze niet meer samen met haar man (die nu een nieuwe vrouw heeft leren kennen), haar moeder dementeert en hierover heeft ze vaak discussies met haar broer, en ze heeft de afgelopen jaren heel wat fouten gemaakt, waardoor haar omgeving het vertrouwen in haar verloren is. Verder probeert ze zich te ontfermen over Solo, een pizzabezorger.


Karin: Beide doodsoorzaken lijken zelfmoord, maar als ze dieper graven komt er iets heel anders aan het licht.


“Zij kende de slachtoffers geen van allen, waarom hadden ze dan toch haar visitekaartje bij zich?”


Conclusie

Suzan: Zodra je in het boek begint kom je erachter dat het deel 2 is. Er wordt in het kort verteld waar het eerste deel over ging. Dit is wel goed gedaan. Het boek is goed op zichzelf te lezen. Ik vind wel dat er vaak op deel 1 terug wordt gekeken...


Karin: ‘Klem’ is het vervolg op ‘Val’, een titel uit in 2013. Omdat ik die niet heb gelezen stapte ik ongekunsteld in de wereld van Caroline van Soerendonk. Tijdens het lezen had ik niet echt het gevoel dat ik veel gemist had. Het auteursduo haalt op gepaste tijden passages uit het vorige boek aan, zodat je ‘Klem’ makkelijk als standalone kunt lezen. Bovendien krijg je vooraan in het boek een korte samenvatting ‘wat voorafging...’


Silke: Het boek werd geschreven door een Nederlands auteursduo en speelde zich ook af in Nederland. Dit is voor Belgische lezers duidelijk, maar af en toe is het niet duidelijk waarover men het heeft. Voorbeeld Stayokay, daar had ik nog nooit van gehoord en heb ik toch eventjes moeten opzoeken om te weten dat het een hostelketen is die in Nederland gekend is.


Karin: Het verhaal begint met een proloog, cursief gedrukt, die je nieuwsgierig maakt naar dit boek. Deze cursief gedrukte hoofdstukken komen verder in het verhaal terug, en houden je als lezer toch een tijd bezig. Verder is het boek opgesplitst in drie delen: papier, steen en schaar. Als je de spelregels rond dit spel opzoekt, begrijp ik niet waarom hiervoor gekozen is. Dit komt uiteindelijk maar heel even ter sprake als Caro haar bevindingen bespreekt met Robin, een oud-studiegenoot. Het kan zijn dat ik het niet snap, dat is ook een mogelijkheid. De titel zelf komt letterlijk terug in het boek en er zijn momenten dat Caro inderdaad ‘klem’ zit.


Suzan: Het boek is geschreven in makkelijke taal en korte hoofdstukken. Dus leest makkelijk weg. Het personage van Caro is goed uitgewerkt. Storend vond ik de vele verhaallijnen over diverse personages die niet goed uitgewerkt waren en ook niet bijdroegen aan een beter boek......


Silke: Het boek bestaat uit 3 delen (steen papier schaar) die dan weer kleinere onderverdelingen hebben. Wat normaal zou moeten zorgen dat het boek vlot leesbaar is, maar wat ik door de schrijfstijl van de auteurs niet vond. Door bepaalde stukken heb ik met toch even moeten worstelen, zowel door de inhoud als door de schrijfstijl. Ik had meer het gevoel dat het een psychologisch stationsromannetje was dan een thriller. Soms werden er in een deel enorme sprongen gemaakt in de tijd, het ene ogenblik speelt het verhaal zich daar af en dan plots (zonder dat er een ander deel of hoofdstuk is) ben je ergens anders. Dit zorgde ervoor dat ik soms een bepaalde pagina moest herlezen, omdat ik niet meer goed wist waar ik zat in het verhaal.


Karin: Het verhaal op zich vind ik niet echt spannend of beklemmend te noemen. Het kabbelt verder en bij momenten springt het van de hak op de tak en is het onsamenhangend. Geregeld moest ik even teruglezen, omdat ik niet wist wie er nu wat verteld had of wat de bedoeling was. Dit is uiteraard verre van bevorderlijk voor het leesplezier.


Suzan: Er worden wel maatschappelijke problemen benoemd maar matig uitgewerkt, onderandere zelfmoord en vluchtelingen... Waar is pizzabezorger Rolo? Hoe loopt het af met collega Babette? Ook de spanning vind ik persoonlijk ver te zoeken...
Het slot vond ik ook teleurstellend, jammer.


Silke: De relatie tussen Sascha en Caro vond ik ook wat bij de haren gegrepen en niet realistisch. Ik zie het nu niet gebeuren dat je als buitenstaander/verdachte zo maar de gegevens van de persoon kan terugvinden die het lijk heeft gevonden en dat je dan met deze persoon op zoek zal gaan naar antwoorden. En dan is er nog het verhaal van Solo, ik begrijp nog altijd niet goed wat dat in het verhaal doet. Is er precies bijgeplakt om toch maar een beetje op de actualiteit in te spelen.


Karin: Vooral Caro’s karakter is goed uitgewerkt, daardoor kun je je makkelijk in haar personage verplaatsen. Alle andere personages komen en gaan en bij sommige had ik geen idee welke kant Tupla daarmee uit wilde. Losse, onafgewerkte verhaallijnen, zoals die van Solo en Babette. Ze hebben geen enkele toegevoegde waarde aan dit verhaal en dat maakt het allemaal verwarrend. Jammer, want er zit wel degelijk potentie in.


Silke: Het verhaal op zich vind ik ok, maar had beter uitgewerkt kunnen worden. Ook de schrijfstijl deed mij eerder denken aan een jeugdboek in plaats van een thriller voor volwassenen.


Karin: Toch heeft het duo een actueel maatschappelijk onderwerp verwerkt in hun verhaal. Dit zet een mens aan het denken. Of het realistisch is uitgewerkt is nog de vraag, want ‘Klem’ blijft natuurlijk fictie. Dit geldt ook voor de plot die zich een ‘paar jaar later’ afspeelt. Mocht het onderwerp niet zo beladen zijn, zou ik er zelfs om moeten lachen. Hoe verzin je het?


Silke: En dan…ja het einde….maakt voor mij het ganse verhaal nog onrealistischer. Ik zie en snap het einde zo goed niet. Is precies een enorme ‘gedaante’ verandering van twee personages.


Slotsom

Suzan: Ik kende dit schrijversduo nog niet, maar ben niet zo enthousiast. Ik vind dit boek eerder een spannende chicklit in plaats van een thriller. Van mij krijgt het 2,5 ster als eindoordeel.


Silke: Het einde was voor mij nogal een tegenvaller…. Voor mij krijgt het boek 2,5 ster.


Karin: Met ‘Klem’ heeft dit schrijversduo mij niet kunnen overtuigen. Te veel verhaallijnen naast de kwestie, waardoor je afgeleid wordt van het uiteindelijke verhaal. Ik kom niet verder dan 2 sterren.

Wil jij een papieren exemplaar van KLEM winnen?
Mail dan je antwoord op de vraag ‘Wie is Robin’ voor 14 oktober middernacht naar perfecteburen@gmail.com

Geen opmerkingen: