woensdag 30 november 2016

‘De eenzame postbode’ – Denis Thériault


Genre: roman
Uitgever: Meulenhoff
ISBN:
9789029089913 / NUR: 302
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 142
Uitgave: oktober 2016

Met dank aan uitgeverij Meulenhoff voor dit recensie-exemplaar.

Cover
De cover van ‘De eenzame postbode’ laat een boomtak zien die blaadjes verliest op een achtergrond met een mintgroene tint. De letters van de titel staan een beetje op afstand van elkaar alsof hiermee het ‘eenzame’ in de titel benadrukt moet worden. De tinten zijn zacht. Ik vind de cover smaakvol, dus ik geef hier een 8 voor.

Samenvatting van het verhaal
‘De eenzame postbode’ vertelt het verhaal van Bilodo, een vrijgezelle postbode. Bilodo werkt hard, zonder klagen, is bijna nooit ziek, maar heeft één geheim: hij maakt stiekem post open die hij moet bezorgen. Dit doet hij overigens zorgvuldig met stoom, zodat de post een dag later alsnog netjes gepost wordt. Door deze illegale hobby bevredigt Bilodo zijn nieuwsgierigheid naar de geheime werelden van uiteenlopende mensen. Waar Bilodo altijd het meest naar uitkijkt, zijn de brieven van Ségolène, die een poëtische briefwisseling onderhoudt met Gaston Grandpré, een begenadigd dichtschrijver (gespecialiseerd in haiku’s) die in zijn wijk woont. 

Hoewel Bilodo slechts eenzijdig deze briefwisseling kan beschouwen, lijkt deze louter te bestaan uit het uitwisselen van één haiku, een Japanse dichtvorm van 3 regels. Ondanks het summiere gebruik van woorden raakt Bilodo geïntrigeerd door Ségolène en naarmate de tijd vordert, wordt hij smoorverliefd op de vrouw achter de haiku’s. Hij fantaseert haar in zijn leven en hij is ervan overtuigd dat zij de mooiste vrouw op aarde moet zijn. Dat blijkt wel uit de bezieling in haar woorden. Bilodo leeft een verzonnen leven naast zijn eigen, totdat een noodlottig ongeval een einde lijkt te maken aan de briefwisseling. 

De dichtschrijver Gaston Grandpré komt namelijk voor de ogen van Bilodo om het leven. Bilodo is ten einde raad en verzint een stoutmoedig plan om de briefwisseling in stand te houden. Hij zal zich voordoen als Gaston Grandpré om zo met Ségolène in contact te blijven. Hij moet zich daarvoor wel de kunst van de haiku’s eigen maken. Als dan het appartement van Gaston verhuurd wordt, is de keuze snel gemaakt. Hij huurt de woning en duikt in de vele aantekeningen van Gaston om zo een beeld te krijgen van de denkwereld van de dichter. Hij verliest zich steeds meer in zijn fantasie totdat ook bij hem het noodlot toeslaat.

Conclusie
Een briefwisseling kent een intimiteit die nooit geëvenaard kan worden met digitale communicatie, zoals email of tekstberichten. Het idee van een postbode die brieven opent om zo stiekem een kijkje in de geheime privéwerelden van mensen te kunnen nemen, intrigeert dan ook op voorhand. De schrijver lijkt hiermee te willen appelleren aan de fundamentele nieuwsgierigheid van de mens. We willen nu eenmaal graag weten wat er achter ‘gesloten deuren’ plaatsvindt (exact de reden waarom roddelprogramma’s en -bladen zo goed blijven scoren). 

Thériault plaatst het verhaal van een zelfverzonnen liefde in een poëtische context door de haiku, een oude Japanse dichtvorm, als rode draad door het verhaal heen te weven. De hoofdpersoon Bilodo wordt gevangen door de krachtige eenvoud van deze korte gedichten (3 regels slechts), in het bijzonder die van Ségolène, waarmee de schrijver lijkt te willen zeggen dat de grootste aantrekkingskracht ligt in wat er onbeschreven blijft en dat de geest bijzonder rekbaar is als het gaat om betekenisgeving. 

Thériault portretteert de hoofdpersoon uitstekend als dromerige vrijgezel die door de eenzijdigheid van zijn bestaan (postbode) en zijn chronische eenzaamheid verdwaald raakt in de gewelven van zijn geest, waar hij de klanken van zijn ingebeelde muze, Ségolène, najaagt. De schrijver bouwt Bilodo’s neergang naar krankzinnigheid geraffineerd op, waarbij hij eveneens subtiel laat zien hoe wankel de balans tussen liefde en obsessie kan zijn. De vele haiku’s zullen vooral een liefhebber bekoren. Ik vond het echter teveel, waardoor het verhaal wat stokte hier en daar. Nu ben ik geen expert als het gaat om deze dichtvorm, maar er zaten zeker een paar aardige tussen, bijvoorbeeld:


Plassen van kristal
Gras kraakt onder mijn voeten
Een nieuwe winter


De hieronder geschreven haiku diende als metafoor voor de ontknoping aan het einde van het boek:

Kolkend als water
Dat tegen de rotsen slaat
Maakt de tijd lussen

Het einde is origineel en sluit uitstekend aan op de algehele toon van tragiek die tussen de regels doorsijpelt. Gevoelsmatig een ellendig (als in: het loopt niet al te best af) liefdesverhaal in een geparfumeerd jasje.

Beoordeling
‘De eenzame postbode’ is bij vlagen een inspirerend verhaal. De vele haiku’s werken wel wat remmend, vooral als deze dichtvorm je niet direct aanspreekt. Hierdoor ben je geneigd om er snel overheen te lezen, maar om niets te missen keer je er regelmatig naar terug, zodat het leesritme onderbroken wordt. Thériault heeft een sprekende schrijfstijl met soms mooie metaforen en het concept achter het verhaal is origineel. Zeer aardig. Ik geef het boek 3,5 sterren.


“Als hij had mogen kiezen, was hij liever de oceaan geweest om Ségolène nog inniger te omhelzen, haar overal tegelijk te omvatten met zijn eindeloze waterarmen en helemaal en voor altijd langs haar huid te glijden, maar het was toch fijn om een walvis te zijn.”


Chester Gerritse – Recensent De Perfecte Buren 

‘De voyeur’ – Aloka Liefrink

  
Genre: psychologische thriller
Uitgever: Houtekiet
ISBN: 9789089245151
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 296
Uitgave: september 2016

Dank aan uitgeverij Houtekiet voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Over de auteur
Liefrink werd geboren in het zuidwesten van India, alwaar ze in een weeshuis verbleef. Na negen maanden werd Liefrink geadopteerd door een Belgisch-Nederlands echtpaar, waarna ze opgroeide in het Belgische deel van de Kempen. Liefrink debuteerde in 2010 met Verweesd, een autobiografische roman. Daarna schreef ze thrillers. In 2014 komt Onderhuids uit, een thriller die ze samen met Luc Deflo schreef. De voyeur is haar vijfde individuele boek.

De cover
Een donkere cover (duister) met een knalrode titel (gevaar) is het eerste wat mij opvalt. Het is mat en voelt enigszins stroef aan. Je kijkt naar een naakte vrouw liggend op bed. Dit beeld samen met de titel geven een hint naar het verhaal. De cover past perfect bij het verhaal. Ik beoordeel de cover met een dikke 8, in een boekhandel zal deze mij zeker opvallen.

Betekenis Voyeur
“In het algemeen is de voyeur een man die een vrouw of een minnend liefdespaar bespiedt”

Het verhaal
Het leven lijkt de 27-jarige Lisa toe te lachen. Ze woont samen met Sander, haar eerste boek is een feit, en aan het tweede wordt hard gewerkt. Wanneer ze erachter komt dat Sander haar bedriegt met een prostituee uit het Oostblok genaamd Miro stort haar leven in. Omdat ze hem niet meer vertrouwt en niet langer bedrogen wenst te worden gaat ze tijdelijk bij haar vriend Eric wonen. 

Tijdens een signeersessie komt ze oog in oog te staan met Richard. Met hem heeft ze haar eerste romance beleefd, een zeer korte maar heftige romance. Hij biedt haar uit het niets woonruimte aan. De bovenverdieping van zijn huis heeft hij verbouwd om te verhuren, Lisa kan deze luxe woonruimte tegen een vriendenprijs van hem huren. Het lijkt te mooi om waar te zijn, maar om onafhankelijk van Sander te zijn gaat ze het aanbod van Richard in. 

Richard is gesprekstherapeut praktiserend aan huis, dat is tenminste wat hij haar voorspiegelt. Dat hij niet is wat hij zegt dat hij is blijkt gaandeweg het verhaal. Waarom komt zij juist op dat moment Richard weer tegen, en wat heeft hij met Miro te maken…

Conclusie
Het verhaal wordt vanuit de personages Lisa, Sander en Richard geschreven. Heel duidelijke hoofdstukken heeft het boek niet, maar door een nieuwe verhaallijn te beginnen met een naam en datum weet je wel over wie het gaat.
Het is in het begin even zoeken waar het verhaal naartoe wil, de soms vreemde zinsopbouw zorgt voor mij wel voor enige verwarring. Eenmaal gewend vormt dit gelukkig geen probleem meer. Kleine tipjes van de sluier worden opgelicht, maar pas aan het einde wanneer alle lijntjes bij elkaar komen wordt het een duidelijk geheel.

De spanning is er vanaf het eerste begin, wie de voyeur is lijkt al snel duidelijk.

Al met al is het een lekker spannend boek met een vleugje erotiek, met een dergelijke titel had ik ook niet anders verwacht.
Na het lezen van dit boek ben ik zeker van plan om eens op zoek te gaan naar de andere boeken van Liefrink. Haar schrijfstijl bevalt mij wel.

Ik beoordeel De voyeur met 3 sterren.

Bianca Blok - Recensent De Perfecte Buren


dinsdag 29 november 2016

'Een liefde in Rome' – Mark Lamprell


Genre: roman
Uitgever: A.W.Bruna
ISBN: 9789400507616
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 256
Uitgave: 11 oktober 2016

Dank aan A.W.Bruna voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

De jonge kunstenares Alice reist niet alleen naar Rome voor inspiratie, maar ook voor een laatste avontuur, voordat ze zich settelt met haar verloofde. Bestaat er zoiets als liefde op het eerste gezicht, en zou zij het ooit meemaken? Meg en Alec zijn in Rome voor een romantische vakantie. Die kunnen ze wel gebruiken sinds hun drukke leven met kinderen en carrières het heeft gewonnen van de romantiek. Constance en Lizzie zijn in Rome om de as te verstrooien van Henry, Constances geliefde echtgenoot en Lizzie's broer. Constance en Henry hebben elkaar tientallen jaren geleden leren kennen in Rome, maar Lizzie weet niet wat het echte verhaal is achter die ontmoeting – en welke geheimen hun reis aan het licht zal brengen…

De verteller van dit verhaal is Rome zelf. Een stad met honderden jaren geschiedenis. Een stad waar geliefden elkaar vinden…

Toeval bestaat niet, toch? In dit verhaal zou je haast gaan denken dat er een hogere macht de hand heeft in de levens van de hoofdpersonages. Het ‘toeval’ wil namelijk dat ze allemaal, ieder om eigen en unieke redenen, in dezelfde periode naar Rome gaan of moeten. Alice wil graag nog even de vrijheid ervaren voor ze zich vastlegt, en haar keuzes overdenken. Van thuis uit voldoet ze niet geheel aan de verwachtingen en dat zit haar dwars. De schoonzussen Constance en Lizzie zijn twee frêle dames op leeftijd die het idee hebben om afscheid te gaan nemen van hun geliefde echtgenoot/broer en hebben daarvoor Rome als eindbestemming gekozen omdat daar de oorsprong van hun liefde ligt. En de overwerkte Meg en Alec moeten eerst maar eens de rust zien te vinden om elkaar weer te vinden. Maar de ‘geest van de liefde’ zal niet rusten eer dat allemaal voor elkaar komt.

De verteller in dit verhaal is ‘de geest van de liefde’ oftewel de stad Rome zelf. Het is een keer wat anders. Soms is het even verwarrend om te achterhalen over wie het verhaal gaat omdat er meerdere personages en verhaallijnen zijn die allemaal één gemene deler hebben en dat is Rome. Het is in het begin wat rommelig. De verhaallijnen worden opgestart en zijn heel divers. Even schakelen zo nu en dan is zeker geen overbodige luxe. De schrijfstijl van Mark Lamprell is lekker vlot, dat dan weer wel. Hij heeft een bepaalde manier in zijn schrijven die zorgt dat je het verhaal in een ontspannen modus uitleest. Je hebt het dan ook zo uit. Dit verhaal is soms wat melodramatisch en zoet en bevat zowel liefde als verdriet, een traan en een lach. Sommige situaties zijn echt wel grappig omdat ze té romantisch zijn aangezet en op je lachspieren werken. Maar het verhaal kan het hebben, het hoort bij een dergelijk boek en dat is leuk. Een heerlijk romantisch verhaal voor tussendoor, dat is de beste omschrijving voor dit boek.

‘Een liefde in Rome’ is dus een heerlijk boek om bij weg te dromen, zo nu en dan even een traan weg te pinken om vervolgens in de lach te schieten. Het zal veel lezers een heerlijk romantisch gevoel geven. Ook omdat het verhaal net iets meer inhoud heeft, er zijn nogal wat geheimpjes, en de schrijfstijl dusdanig is dan het ook blijft boeien. Het zou lezers zomaar eens aangenaam kunnen verrassen. De auteur neigt soms wel naar te veel sfeerschetsen qua omgeving en beeldvorming, de plattegrond in het begin van het boek is er blijkbaar niet voor niets. Verwacht geen literair hoogstandje maar wel een boek waarmee je lekker een paar uur op de bank kruipt.

3 sterren
Patrice – Team De Perfecte Buren

‘Mischling’ – Affinity Konar


Genre: roman
Uitgever: Signatuur
ISBN: 978 90 5672 568 6
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 365
Uitgave: 1 november 2016

Met dank aan Uitgeverij Signatuur en Hebban (buzzboek) voor dit recensie-exemplaar.

Cover
Een zwart-wit foto van een kindergezicht. De zwarte ogen zijn het meest opmerkelijke aan deze cover. Staren je doods aan en het is alsof ze je smeken om geholpen te worden. De quote van Anthony Doerr is er eentje die genoeg zegt als je het boek gelezen hebt. Ik geef deze cover een 8.

Samenvatting van het verhaal
Na vier dagen in een veewagon te hebben gezeten, komen de tweelingzusjes Perle en Stacha met hun moeder en opa aan in Auschwitz. Al direct bij aankomst worden ze door dr. Mengele geïnspecteerd en worden ze naar een ander deel van het kamp gebracht dat ‘De Dierentuin’ wordt genoemd.

Deze barakken zitten tot de nok vol toe met andere kinderen zoals zij: twee- en meerlingen, dwergen e.a. kinderen die geselecteerd zijn om op allerlei manieren te moeten lijden onder ‘oom dokter’, want zo wilde hij aangesproken worden. Ze hebben een bepaalde luxe en door hen is hun familie veilig. Ze zijn allen belangrijker dan de anderen: het had iets met een goede zaak te maken, zuiverheid, schoonheid en nuttig zijn!

Stacha heeft al snel door dat ze plannen moeten smeden om te overleven. Ze moeten de verantwoordelijkheden goed verdelen:

Perle is belast met het verdrietige, heden en verleden en het kwade
Stacha is belast met het grappige, de toekomst en het kwade

Al gauw worden ze elke dinsdag en donderdag naar het laboratorium gebracht waar ze telkens zes uren moeten verblijven. Er wordt overlegd wie de leider is van de twee en vooral wie de sterkste is, met andere woorden het beste proefkonijn. Langzaam maar zeker veranderen hun lichamen en hun geestesgesteldheid. Waar ze vroeger één geheel vormden zijn ze nu nog maar de schimmen van wat ze geweest zijn.

“Ik was haar kwijt, ze was veranderd’.

Gelukkig zijn er andere kinderen die dezelfde overlevingsdrang hebben en elk zusje probeert op een zo goed mogelijke manier te overleven in dit verschrikkelijke oord. Zo heeft Stacha Feliks en Perle heeft Peter. Op elk hun eigen manier gaan ze om met de verschrikkingen die hun worden aangedaan.

Perle wil kost wat kost Stacha laten inzien dat ze het zonder haar ook zou redden, dat moest gewoon! Elk moet vanaf nu leven voor zichzelf. Op een avond tijdens een muzikaal optreden verdwijnt Perle … Zal Stacha ooit haar zusje nog terug zien?

“Er was slechts één persoon die me eraan herinnerde dat ik echt bestond, dat ik leefde, dat ik een meisje was, de zus van Perle”

Conclusie
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de zusjes die in 1944 in Auschwitz terecht komen. Elk beschrijft haar belevenis in aparte hoofdstukken. Voor het ene zusje voel je soms meer genegenheid dan voor het andere alhoewel ze beiden bloot hebben gestaan aan de experimenten die op hen zijn verricht. Ze zijn opgegroeid in een heel welopgevoede omgeving en zijn heel intelligent. Dat gaf voor mij soms een raar gevoel tijdens het lezen hoe welbespraakt ze waren en wat voor een kennis ze al hadden verworven op de leeftijd van twaalf jaar. Perle en Stacha vluchten weg in hun eigen fantasiewereld. Ook herinneringen aan het verleden komen aan bod en vooral de wijze woorden van hun opa of ‘zeide’ spelen hierin een grote rol. Ook de toekomst maakt hiervan deel uit: Stacha is de dromer maar zoekt wraak en Pearl zoekt troost in de vergeving.

De titel ‘Mischling’ staat voor half Arisch, half Joods. Een goede vertaling bestaat niet voor dit woord, daar ben ik ook naar op zoek gegaan maar het strookt wel met het onderwerp van het verhaal nl. de tweelingen.

Dit is een boek dat je niet zo eventjes tussendoor leest. Je moet werkelijk de tijd nemen om het in je op te nemen en ik heb het dan ook enkele malen terzijde gelegd. Sommige hoofdstukken zijn werkelijk schokkend. Het is een relaas van onschuldige kinderen die als proefkonijnen worden gebruikt. Er blijft niets van hun kinderlijke onschuld over. Als muizen worden ze getest op de meest afschuwelijke wijze. Ook al is dit boek fictie, het treft je hard. De schrijfster heeft een heel levendig beeld geschetst wat er in Auschwitz heeft plaatsgevonden en daarna ook.

De auteur heeft een heel aparte schrijfstijl. Alles is heel vlot geschreven en ze weet tot waar ze mag gaan als het over de experimenten gaat. Ze beschrijft wel enkele van die vreselijke dingen die de kinderen zijn aangedaan en de rest kun je eigenlijk zelf invullen. Ze weet precies hoe ze een non-fictie verhaal kan omzetten in een roman die aanleunt tegen de andere boeken die ik gelezen heb over de Holocaust. Begrippen zoals overleven, hongersnood, fysieke en mentale pijnen en vooral hoop op een beter en menswaardiger bestaan zijn de dingen die ze heel goed weergeeft.

Tijdens het lezen viel het me ook enorm op hoe poëtisch ze kan schrijven terwijl de pijn en verdriet van de pagina’s druipen. Als debuutboek kan dit wel tellen!

Mengele “De Engel des Doods” is een monster die op een beestachtige wijze geen respect heeft voor alle mensen die zich in zijn ‘dierentuin’ bevinden. Het ging vooral om twee- of meerlingen, dwergen en albino’s. mensen die zich onderscheiden van de gewone stervelingen. Hij geeft de kinderen aandacht maar om redenen van eigen wil en op een negatieve manier.

De klaproos of ‘Poppy’ staat ook centraal in dit boek. Hij heeft voor de tweeling een waardevolle betekenis. Tot op vandaag heeft deze bloem een significatie voor allen die we moeten herinneren.

‘Mischling’ is een heel ontroerend verhaal. Het is er eentje van kracht, hoop en liefde. Het overwinnen van de ziekelijke dingen die hun zijn aangedaan hoe jong deze kinderen ook waren. De personages raken je diep en ik heb ook een traantje weggepinkt. Dit is een boek dat je moet gelezen hebben om deze zwarte bladzijde in onze geschiedenis niet te vergeten en vooral als eerbetoon.
4 sterren voor dit hartverscheurende verhaal

Nancy – Team De Perfecte Buren


maandag 28 november 2016

‘Coke in voorraad’ - Bert Bergs

 
Genre: thriller
Uitgeverij: Piramidions/Eigenboekuitgeven.com
ISBN: 9789492247490
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 256
Uitgave: 2016

Met dank aan Bert Bergs voor het ter beschikking stellen van zijn e-book.

Lezers: Peggy van Aert en Karin Teirlynck (beide DPB)
Duo recensie door Karin.

Over de auteur
Bert Bergs alias Robert Vandenberghe (°1945) was hoogleraar fysica aan de Universiteit Gent. Nadat hij in 2011 zijn wetenschappelijke loopbaan vaarwel had gezegd, kon hij zich volwaardig toeleggen op zijn hobby’s: muziek, virtuele luchtvaart en….. schrijven. Geïnspireerd door zijn ervaring in de universitaire wereld en door zijn talrijke buitenlandse reizen schrijft hij in 2012 zijn eerste thriller ‘Het duivelse recept’. In een directe stijl brengt hij spannende verhalen die vaak gerelateerd zijn aan de Gentse universiteit, zijn vroegere biotoop. In zijn vijfde thriller, ‘Coke in voorraad’, neemt hij even afscheid van de academische wereld en duikt in het drugsmilieu. 

Flaptekst
De Belg Alex Dupuis smokkelt drugs vanuit Gran Canaria. Zijn jacht met een grote lading cocaïne aan boord wordt gestolen. Wanneer hij ontdekt dat zijn vriendin Dalva daarbij betrokken is, vermoordt hij haar. Omdat hij ook twee acolieten van de lokale maffia heeft neergelegd, vlucht hij naar België. In Gent tracht hij zijn zaakjes verder te zetten met de hulp van Ad de Graaf, een lokale drugsbaron. Maar daar is een ware drugsoorlog losgebarsten.  Er werd al een lid van een Albanese drugsbende vermoord.
Freelance journalist Marc Ackein en zijn vriendin, hoofdinspecteur Sara Vits van de lokale recherche, gaan elk op hun eigen manier uit op onderzoek. Ze ontdekken dat een zekere ‘IJsbeer’ achter de moord zit. Het hek is helemaal van de dam als nog meer leden van de drugsbende worden vermoord. Wie is die IJsbeer? Wat is zijn doel? Wil hij regeren over de lokale cocaïnemarkt? Het uiteindelijke plan is echter veel gruwelijker …


“Geen enkele drug kan het bewustzijn verruimen;
het enige wat een drug verruimen kan,
is de winst van diegenen
die de drugs op de markt brengen”
(Thomas Szasz)




De cover
Peggy: Voor de cover werd er bijna uitsluitend gebruik gemaakt van blauwtinten. Een schip op de achtergrond, wat lijntjes coke op de voorgrond. De auteur, de titel en het genre zijn mooi uitgelijnd. De cover oogt mooi, maar in mijn ogen iets te mooi, iets te clean. Er ontbreekt spanning. Ik geef de cover een 7.

Karin: Doordat de cover van het boek vrij sober is zou je het niet direct vastpakken om de achterflap te lezen. Toch sluit de cover, na het lezen van het boek, helemaal aan bij het verhaal. De cover een 6.

Samenvatting van het verhaal

Peggy: Gran Canaria - Het jacht van de Belg Alex Dupuis met aan boord een grote hoeveelheid drugs is vermist. Alex ontdekt dat het jacht niet zomaar van de aardbol is verdwenen, maar dat Dalva hier iets mee te maken heeft. Uit woede vermoordt hij haar. Hiermee maakt hij een einde aan zeven schijnbaar gelukkige jaren met Dalva. Hij ziet zich genoodzaakt om terug naar België te vluchten.

België - Freelance journalist Marc Ackein wordt gecontacteerd door misdaadjournalist Koen Van Heuverswijn: ‘Heb jij ooit gehoord van de IJsbeer’.
Ze spreken af om elkaar te ontmoeten, maar vreemd genoeg verschijnt Koen niet op de afspraak. Marcs nieuwsgierigheid is gewekt. Hij gaat zelf op onderzoek uit. Wat is er gebeurd met Koen, en wie is de IJsbeer? oofdinspecteur Sara Vits van de lokale recherche en vriendin van Marc, wordt ondertussen belast met een onderzoek naar een vermoorde Albanees.

Zijn dit allemaal alleenstaande feiten of is er meer aan de hand? Want het blijkt niet bij die ene vermoorde Albanees te blijven. En lijken de sporen nu allemaal naar de IJsbeer te leiden?


Conclusie

Karin: Hoewel Bergs al verschillende thrillers op zijn palmares heeft staan is dit het eerste boek dat ik van hem lees. Als je wat opzoekwerk verricht zie je dat dit het vijfde boek is met freelance journalist Marc Ackein in de hoofdrol. Toch is ‘Coke in voorraad’ perfect als standalone te lezen.

Peggy: Bergs begint zijn boek met een zeer intrigerende proloog. Onmiddellijk is duidelijk dat drugs een grote rol gaan spelen in het boek. Vanaf dan beginnen verschillende verhaallijnen door elkaar te lopen. Dit geeft een leuke wisselwerking en drijft de spanning voor de lezer op. Dit, samen met het aanzienlijk aantal personages in het boek, maakt wel dat je als lezer je hoofd bij het verhaal moet houden.

Karin: Bergs heeft zich goed geïnformeerd omtrent het drugsmilieu en daardoor is het verhaal zeker geloofwaardig te noemen. Toch komt het geheel soms erg verwarrend over, omdat het lijkt dat de auteur van de hak op de tak springt. Ik zeg ‘lijkt’, omdat je (zeker in het begin) niet doorhebt dat er verschillende verhaallijnen door elkaar lopen. Je ziet het verband niet. Ook door de vele namen die de revue passeren is het opletten geblazen en vergt het concentratie om je volle aandacht erbij te houden. Daardoor boet het verhaal in op snelheid en leest het minder vlot wat jammer is.

Peggy: Het verhaal zit leuk in elkaar, met een verrassende plotwending. De spanning wordt goed opgebouwd en je vraagt je echt af wat de ontknoping gaat zijn. Het verhaal zelf is ook doorspekt met actualiteit en aanklachten naar de maatschappij.
Bergs moet wel oppassen dat hij deze niet in meer detail gaat beschrijven dan de eigenlijke onderwerpen van het boek. Op een bepaald ogenblik had ik bijvoorbeeld het gevoel dat er meer dan echt nodig werd uitgeweid over een bepaalde, niet zo ideale verkeersituatie in het Gentse.

Karin: De schrijfstijl van Bergs is rechttoe rechtaan zonder poespas met hier en daar een sublieme humoristische noot. Ik denk hierbij aan de coke-cooning of de menselijke barbecue, zoals hij vakantiegangers beschrijft die liggen te ‘bakken’ rond het zwembad. Hier en daar duiken typisch Vlaamse woorden op, wat zeker geen belemmering is. Bergs draait er zijn hand niet voor om ook de hedendaagse maatschappelijke thema’s in zijn verhaal aan te kaarten. Zwarte Piet, terreur, smokkel om er maar een paar aan te halen. Het verhaal an sich is niet ijzingwekkend spannend, maar naar de plot neemt de spanning toe. De onverwachte plotwending zie je niet aankomen en is verrassend.

Peggy: De plot zit heel goed in elkaar. Jammer is wel dat sommige situaties en beschrijvingen niet meer uitgediept worden. De auteur wil doorheen zijn boek het spanningsveld tussen Marc en Sara laten voelen. Maar dit blijft eerder oppervlakkig. Hij probeert dit onder andere tastbaar te maken door een liefdesscène en gesprekken over een baby. Maar het blijft bij een beschrijving of een losse vraag. Hier had meer diepgang of spanning aanwezig mogen zijn. Het verhaal bevat ook een aantal losse eindjes. Wanneer je een inbraak ergens vaststelt, contacteer je bijvoorbeeld toch de politie.

Karin: Het drugsmilieu en de hele traffic daarrond worden duidelijk en uitgebreid weergegeven, maar de karakters blijven, naar mijn mening, redelijk oppervlakkig. Ik had die graag wat meer uitgediept gezien. Een leuk gegeven in het verhaal is de relatie tussen Marc en Sara. Omdat Sara hoofdinspecteur is en Marc journalist zitten ze geregeld in elkaars vaarwater. Hun romance geeft een extra dimensie aan het verhaal, maar ook hier had meer ingezeten. Het blijft allemaal nogal oppervlakkig.

Slotsom

Peggy: Het is een spannend verhaal met een leuke plot. Maar het zou naar een hoger niveau getild kunnen worden door wat meer diepgang te geven aan de verschillende personages en verhaallijnen en de details wat minder uitgebreid te beschrijven.
Kortom ‘Coke in voorraad’ is een spannend, intrigerend verhaal, maar met een paar aandachtspuntjes voor de auteur. Ik geef het boek 3 sterren.

Karin: Eens je aan de schrijfstijl van Bergs gewend bent is het een aangenaam, doordacht verhaal voor enkele uren leesplezier. Maar volgens mij had het meer potentie. Niet alles is echt uitgewerkt. Een willekeurig voorbeeld: ik vraag me nog steeds af hoe ze de witte bestelwagen ‘daar’, out of the blue, hebben gevonden. Geen evidente plaats als er niet specifiek naar gezocht wordt, lijkt mij. Daardoor blijf je als lezer toch een beetje op je honger zitten. Ik geef 3 sterren voor ‘Coke in voorraad’.


Waanzinnige win-actie Simone van der Vlugt



WIN een exclusief thrillerpakket van bestsellerauteur Simone van der Vlugt bij De Perfecte Buren!

"Toen het donker werd" is de laatste nieuwe thriller van Simone van der Vlugt en Boek van de maand november op ons blog.
Dankzij uitgeverij Ambo|Anthos mogen wij een MEGA thrillerpakket verloten onder onze leden in afwachting van een exclusief interview met deze succesvolle schrijfster.

Wil jij kans maken op deze MEGA gave prijs en volgende week al in het bezit zijn deze boeken? Word dan snel lid van onze Facebookgroep en doe mee. IEDEREEN maakt kans bij deelname.

Dit zijn de titels die je ALLEMAAL kunt WINNEN!


Toen het donker werd
Aan niemand vertellen
Morgen ben ik weer thuis
Vraag niet waarom
Op klaarlichte dag
De reünie


Wat moet je doen om kans te maken op dit waanzinnig thrillerpakket?

BIJNA NIKS! Je hoeft alleen maar lid worden van onze Facebookgroep én LIKE onze Frontpage  

THAT'S IT! Hoe gaaf is dat dan nu in deze feestmaand! Deze actie loopt t/m vrijdag 2 december 20.00 uur!

GO GO GO!!!

Winnaar van de winactie voor het exemplaar van 'Toen het donker werd' n.a.v. het leesfragment in de Bookflash is bekend:
Brigitte van Duijn had het juiste antwoord met: De schuld is € 3000,00. Dit geld heeft Luuk verloren met pokeren.

Brigitte van harte proficiat! Je boek komt er z.s.m. aan!

zondag 27 november 2016

De top tien van de Bestseller 60: week 47


  • 1

    Astrid Holleeder

    Judas. Een familiekroniek.

    Twee zussen staan op tegen hun criminele broer, Willem Holleeder. Een man, die zijn familie dertig jaar lang terroriseerde.

    3e week - vorige week op 1 - Lebowski - € 22,50 - ISBN 9789048825028

  • 2

    J.K. Rowling, John Tiffany en Jack Thorne

    Harry Potter en het vervloekte kind

    Harry Potter is een overwerkte ambtenaar op het Ministerie van Toverkunst en vader van drie kinderen. Dit achtste verhaal verscheen eerst als toneelstuk.

    1e week - vorige week niet in de lijst - De Harmonie - € 19,90 - ISBN 9789076174945 

  • 3

    Thijs Zonneveld

    Thomas Dekker. Mijn gevecht.

    De kroonprins van het wielrennen heeft niets meer te verliezen. Zijn echte verhaal, met alle slechte en lelijke kanten.

    1e week - vorige week niet in de lijst - Voetbal Inside - € 19,99 - ISBN 9789048835157 

  • 4

    Jochem Myjer & Rick de Haas

    De wereld van de Gorgels

    De schooljaren van Gorgel Bobba, die over het jongetje Melle waakt. Prequel van 'De Gorgels'.

    1e week - vorige week niet in de lijst - Leopold - € 14,99 - ISBN 9789025871413 

  • 5

    Johan Cruijff

    Johan Cruijff. Mijn verhaal.

    Iedereen heeft zijn 'eigen' Johan, maar nu is de voetbalmeester zelf aan het woord. Zijn visie op voetbal en het leven. Paperback-editie.

    7e week - vorige week op 3 - Nieuw Amsterdam - € 19,99 - ISBN 9789046821152

  • 6

    Herman Koch

    De greppel

    Robert, burgemeester van Amsterdam en ogenschijnlijk stabiel, ziet zijn wereld tollen. Vreemdgaan, mishandeling en euthanasie kruisen zijn pad.

    3e week - vorige week op 4 - Ambo l Anthos - € 21,99 - ISBN 9789026332296

  • 7

    Jolande Withuis

    Juliana

    Biografie van de geliefde vorstin, wier leven grote politieke en persoonlijke teleurstellingen kende.

    4e week - vorige week op 2 - De Bezige Bij - € 39,99 - ISBN 9789023435235

  • 8

    Isa Hoes & Medina Schuurman

    Te lijf

    Twee stralende vrouwen onderzoeken de overgang. Met experts, experimenten en elkaar.

    1e week - vorige week niet in de lijst - Ambo l Anthos - € 19,99 - ISBN 9789026333606 

  • 9

    Berthold Gunster

    Omdenken

    Gebruik de kracht van de tegenstander. Denktechnieken om problemen in mogelijkheden om te zetten. Onderdeel van de Ja-maar… reeks.

    167e week - vorige week op 13 - A.W. Bruna Lev. - € 4,95 - ISBN 9789022996973  

  • 10

    Michel van Egmond

    De wereld volgens Gijp

    In het voorjaar van 2016 begon het nieuwe leven van René van der Gijp. Zijn zoon kwam bij hem in huis. Het vervolg op 'Gijp'.

    10e week - vorige week op 5 - Voetbal Inside - € 19,99 - ISBN 9789048834143

vrijdag 25 november 2016

Win actie !!! ‘Christopher Plum en het Oog der Verschrikkingen’ van Tamara Geraeds




De Sint geeft twee exemplaren weg ter gelegenheid van Tamara’s tweede boek van Christopher Plum!!  

DEEL TWEE IN DE SPANNENDE CHRISTOPHER PLUM SERIE!
Lukt het Christopher opnieuw om de schurken te verslaan en
de dag terug te krijgen, voordat het te laat is?
Wanneer het in Schemerpoort plotseling een uur eerder donker wordt dan normaal, begrijpen Christopher en Elizabeth dat er iets magisch aan de hand moet zijn. Al snel komen ze erachter dat er in Turkije een magisch oog is gestolen dat de dag langzaam opslokt.
Ze zullen het oog moeten terughalen.
Maar nog voordat de missie goed en wel gestart is, gaat er iets gruwelijk mis.
De twee ridders moeten alles op alles zetten om zichzelf in veiligheid te brengen, zodat ze de duisternis kunnen verdrijven.

Op ons blog en op de website van Tamara kun je de antwoorden vinden op de 2 vragen:

- Wie vertelt Christopher in boek 1 (Christopher Plum en het zwaard der wanhoop) dat hij het zwaard in veiligheid moet brengen?

- Van wie zijn de illustraties afkomstig uit de Plum boeken?

Heb je het antwoord gevonden? Mail het ons naar perfecteburen@gmail.com voor 1 december a.s. en dan maken we de winnaar bekend zodat de Sint ze nog kan leveren nu hij in het land is!

Ben je nog geen lid maar wil je graag meedoen, uiteraard kan dat, je hoeft je alleen maar aan te melden via deze link alleen leden kunnen meedingen naar dit gaaf Sinterklaascadeau!

In gesprek met…. Anthonie Holslag





Over de schrijver
Anthonie Holslag is geboren in Amsterdam, maar verhuisde op een zeer jonge leeftijd naar de Verenigde Staten. In 2006 is zijn eerste gedichtenbundel “Het gezicht van het verleden” verschenen en in 2009 verscheen zijn boek “In het gesteente van Ararat” over de langdurige gevolgen van collectief geweld. Naast schrijven geeft Anthonie Holslag ook (internationale) lezingen en voordrachten en is zowel docent bij de UvA, UU, UT en HvA. In 2012 kwam zijn eerste bundel met fictie uit, "Zwarte muren", die door lezers en recensenten uitermate goed is ontvangen. In 2013 verscheen bij Zilverspoor zijn novelle "De kerstboom". In 2014 verscheen zijn boek "Een bloedovergoten dageraad", waarvan alle royalty's naar WarTrauma gaan en het vervolg "In het kille ochtend licht" is net verschenen. Anthonie is werkzaam op de Universiteit van Amsterdam en is Cum Laude afgestudeerd in Culturele Antropologie.
(Bron: http://www.anthonieholslag.com)



Beste Anthonie,


Allereerst: wie is Anthonie Holslag?

Weet je, ik vind het altijd lastig om deze vraag te beantwoorden. Mensen die mijn boeken lezen, bestempelen me als schrijver, studenten waaraan ik lesgeef zien me als docent, of als ik een stuk schrijf voor een journal, De Volkskrant of NRC, ben ik wetenschapper. Aan het einde van de rit, ben ik net zoals ieder: iemand die in drukte van het alledaagse alles probeert te jongleren. In het eerste en meest prominente plaats ben ik een vader. Alle andere rollen zijn secundair.


Wat was het eerste dat je schreef? Wist je toen al dat je schrijver wilde worden?

Een heel kort verhaaltje. Ik was twaalf ofzo. Het verhaal had als titel “Het lijk” en het ging over een groepje tieners die bij een mortuarium hadden ingebroken, omdat ze hadden gehoord dat het er spookte. Heb zelfs research voor dit verhaal gedaan, om te achterhalen wat de fases van ontbinding waren. Kwam het laatst nog in een kast tegen, hahahaha, tezamen met andere verhalen die uit mijn tienerpen waren gekropen. Iedere zin begon met “hij”, hoewel het verhaal zelf niet eens zo slecht was. Het had zelfs een verrassend einde.

Dat was in ieder geval het eerste verhaal dat ik heb geschreven dat geen schoolopdracht was. In vijfde klas had ik ooit eens een verhaal geschreven dat de juf zo overdonderde, dat ze me in contact bracht met een uitgeverij. Ik was echter zo verlegen en introvert, dat ik daar nooit iets mee heb gedaan.


Wanneer besluit je eigenlijk 'ik ga schrijven'? En dan? Pen, papier en beginnen maar? Hoe ging dat bij jou?

Het begint met een observatie/idee. Een rood licht dat niet groen wil worden. Een koffieapparaat dat niet werkt. Een rugzak van een medereiziger in een hostel die heel muf ruikt. Ga maar door. En dan probeer ik associaties met het idee te verbinden, zodat er iets ontstaat. En dat kan jaren duren. Zo speelde ik al jaren met een specifiek idee, maar had het gevoel dat het iets miste. Ik was in gesprek en plotseling BAM, had ik het en kon ik me voor mijn kop slaan dat ik het niet eerder had bedacht . En dan begint het echte werk: het uitbenen van een verhaal, vormgeven, nog verder kristalliseren etc. Ik ben dan ook geen auteur die gestructureerd werkt en het verhaal van A tot Z vast heeft liggen. Het kan best zijn dat ik het verhaal te plekke nog verander. Ik ben ook geen organisch schrijver die ergens begint en ergens eindigt. Ik hang er een beetje tussen in: ik denk meer aan de motieven, de thematiek van het verhaal, de personages, de setting en hoe al deze zaken samenhangen. Als ik dat beeld helder heb, dan pak ik een pen en ga ik aan de slag. Zelden in mijn verhalen is iets niet doordacht. En dat zeg ik niet om pretentieus te zijn. Maar ik denk wel alles door. Je zou kunnen zeggen dat ik in plaats van lineair, het verhaal van binnenuit schrijf.


Hoe geef je je personages vorm? Gebruik je je eigen ervaringen in de omgang met andere mensen of verzin je ze geheel zelf?

Alles wat je schrijft is autobiografisch. Het is ook psychologisch onmogelijk dat dit niet zo is. Het zijn immers jouw creaturen. Zelfs de meest donkere personage verwoord iets. Dus voor iedere schrijver zijn het altijd eigen ervaringen, misschien associatief of abstract, waaruit verhalen en personages ontstaan. Wat ik wel belangrijk aan personages vind zijn: a) dat het echte personages dienen te zijn. Dus met een geschiedenis. Met vlees en bloed. Ik heb een hekel aan personages die “te goed” zijn. Te zuiver. Onmenselijk perfect. Dat doet mij van een verhaal keren. En b) dat ook de personage verbonden is aan de overkoepelende thematiek, waar het verhaal uiteindelijk om draait.




Ik heb het boek L.O.O.P. van je gelezen, als onderdeel van de blogtour. Het is aan de ene kant te lezen als een spannend verhaal met een verrassend einde, maar als je het kritischer bekijkt, bevat het verhaal meerdere lagen. Hoe ben je op het idee gekomen dit verhaal te schrijven?

Dat is ook altijd wat ik probeer te doen. Lagen aanbrengen. Ik herschrijf een verhaal een tig keer. Het resultaat is dat je een verhaal van A tot Z kan lezen, zonder lagen, als een spannend verhaal; en dat is prima. Of als een verhaal met vele lagen. Het is zelf wat je in een verhaal vindt of zoekt. Ze zijn in hoge mate multi-interpretabel.

Ik bedacht LOOP door een ervaring in een werksituatie en daarbij bedacht ik me hoe ondoorzichtig onze samenleving eigenlijk is geworden. We hebben managers, interim-managers, teamleiders, bestuursleden etc. Op macro niveau hebben we de politieke en de uitvoerende macht, de wetgevende macht (hoewel deze in Nederland niet 100% is gescheiden), de juridische macht, maar ook de macht van de ambtenaren, multinationals, lobbygroepen, pensioenfondsen, banken etc. We leven in een wereld waar schijven langs schijven bewegen en in het proces een soort ontmenselijking plaats vindt. (Daarom gebruik ik ook het citaat van Weber in het hele begin.) Als individu doe je er steeds minder toe, als radar des te meer. Daarom noemde ik dit verhaal in de eerste plaats ook “een allegorie op onze alledaagse samenleving”. Mijn verhaal was eigenlijk een response van dit gevoel van machteloosheid, het gevoel van een spook in een machine te zijn en de machine proberen te doorgronden; wat tegelijkertijd onmogelijk is, omdat je zelf een onderdeel van de machine bent. We zitten vast in een draaiende carrousel.


L.O.O.P. is een futuristisch verhaal, maar met een beetje fantasie zou het mogelijke toekomst zijn die we tegemoet gaan. Hoe kijk jij aan tegen de ontwikkelingen op dit gebied? Geloof je in de mogelijkheid dat mensen in de toekomst een chip gaan dragen en op die manier een groot deel van hun privacy opgeven?

Ik denk dat we heel lang bezig zijn onze privacy op te geven. Dat gebeurt voorzichtig en geleidelijk, maar wel op een glijdende schaal. In het begin deel je foto’s wat je die avond gaat eten en zet deze zo onschuldig mogelijk op FB, Twitter of Instagram. Maar voordat je het weet worden deze instrumenten ook de instrumenten waar anderen, zelfs mensen die je niet kent, jouw leven gaat inkleden, gaat beoordelen etc. De scheidslijn tussen persoonlijk en publiek goed is moeilijk te maken. En ik ben daar overigens niet van vrij gewaard. Ik doe net zo hard mee. Het is dan ook een heel menselijk fenomeen. En ik bekritiseer de mensen er ook niet op. Ik heb in mijn verhaal alleen de lijn verder door getrokken. Er werd wel eens gezegd: degene die kennis heeft, heeft de macht. Zo is het allang niet meer. Kennis wordt voorgeselecteerd; we worden overladen met kennis dat we het objectieve nog nauwelijks van het subjectieve kunnen onderscheiden. Het is nu meer: wie de netwerken weet te manipuleren en te bewegen, deze persoon heeft macht. Kennis, echte kennis, is secundair geworden.

L.O.O.P. en de futuristische wereld die er in besproken wordt, is krachtig genoeg om uitgewerkt te worden tot een boek. Is dat iets waar je over hebt nagedacht?

Zeer zeker. Ik wil dan alleen niet dat het over Egbert [red; hoofdpersonage LOOP] gaat, maar over de grote constructies en belangen erom heen, die ik nu liet doorschemeren, maar niet tot het bot heb uit gewerkt. Opzettelijk niet overigens. Ik wilde over schaduwen schrijven. Als ik als schrijver moet kiezen tussen wereldopbouw of personage ontwikkeling, kies ik altijd het laatste. Een personage draagt immers het verhaal. Een wereldopbouw is belangrijk, maar heeft het gevaar dat het te beschrijvend kan worden. Terwijl een personage het verhaal menselijk houdt. Het borrelt wel. Ik denk dat er heel veel over dit thema gezegd kan worden. Moet worden, zelfs. Ik heb de ingang voor mezelf alleen nog niet gevonden.




Binnenkort verschijnt je nieuwe verhalenbundel, genaamd “In het Kille ochtendlicht”. De verhalenbundel vormt samen met “Zwarte muren” (2013) en “Een bloedovergoten dageraad” een drie-eenheid waar de verhalen naar elkaar verwijzen. “Zwarte Muren” gaat over menselijke onontkoombaarheden, “Een bloedovergoten dageraad over angst en de nog te verschijnen bundel “In het Kille ochtendlicht” over berusting. Het zijn losse verhalen die thematisch met elkaar verbonden zijn. Wat heeft je er toe gezet om deze verhalen te schrijven?

De eerste bundel is tot stand gekomen door verhalen die ik in de VS schreef. Ik woonde in een zeer klein dorpje, in Upstate NY, die in de wintermaanden afgesneden kon worden van he rest van het land. Dit was nog voor de tijdperk van mobiele telefonie en internet. (Zo oud ben ik al, hahaha.) Het was daardoor claustrofobisch. Ik was jong, werd politiek en sociaal bewust en begon te observeren. Ik voelde me een buitenstaander die (in een ander land) een blik naar binnen wierp. Die observaties hebben tot “Zwarte muren” geleid, een bundel waarbij in ieder verhaal de hoofdpersonage tegen zijn/ haar onontkoombaarheden aanloopt.

Op dat moment dacht dat ik klaar was met het genre, dat ik andere verhalen wilde schrijven, maar toen werd ik op 29 november 2008 slachtoffer van zinloos geweld. Ik kreeg hierdoor eerst acute stress stoornis (zo noemen ze dat in de eerste zes weken), en daarna Post Traumatische Stress Stoornis. Voor de mensen die het niet hebben meegemaakt is het moeilijk uit te leggen. Het is een angst dat je verlamd. Ik controleerde ’s nachts de deuren en kon niet slapen. Uiteindelijk kreeg ik EMDR [red: een specifieke behandelmethode], dat in hoge mate aansloeg, behalve dat ik nog steeds nachtmerries kreeg. Op een gegeven moment kreeg ik het idee om de nachtmerries op te schrijven. Ik had dus een notitieblok naast mijn bed en iedere keer dat ik wakker werd, schreef ik op waar ik over droomde. Ik dacht: of ik laat de dromen mij overwinnen of ik overwin de dromen. Ik koos voor het laatste. Het leidde tot tientallen stukjes papier. Sommige kon ik weggooien. Andere waren een verhaal op zich. En weer andere kon ik aan elkaar koppelen. Het idee was niet om ze te publiceren, maar gewoon om de angst van me af te schrijven. Het was bijna dwangmatig. Uiteindelijk heb ik iets van 84 verhalen geschreven en zag ik tevens een tweedeling in mijn verhalen opsplitsen: verhalen over angst (die uiteindelijk in “Een bloedovergoten dageraad” zijn gekomen) en verhalen over berusting en loslaten (deze zijn terecht gekomen “In het kille ochtendlicht”.) De titels verwijzen ook naar deze thema’s. Waar “een bloedovergoten dageraad” over een dageraad gaat die je gevangen houdt, waardoor je je niet kan bewegen, beschrijft “In het kille ochtendlicht” een andere blik waarmee je naar de wereld kijkt. Om een impressie te geven hier een link. Dit is ook het voorwoord van “Een bloedovergoten dageraad”



De royalty’s van je bundel “Een bloedovergoten dageraad” en je nieuwe verhalenbundel gaan naar WarTrauma (http://www.wartrauma.nl), naar vrouwelijke slachtoffers die seksueel misbruikt zijn. Waarom heb je juist voor dit goede doel gekozen?

Verdienen aan deze boeken voelde bijna als bloedgeld, dus koos ik voor een project waar de schaamte en de stilte het hoogst is. Deze mensen hebben echt alle hulp nodig, met name omdat ze nergens naartoe kunnen. Ik vond het een eer om hier een bijdrage aan te kunnen leveren.

Zie ook link: http://www.wartrauma.nl/iraq-yezidi-girls-and-women/



Je bent auteur, je geeft lezingen/voordrachten en bent docent. Hoe combineer je dat? Hoe ziet een gemiddelde (schrijf)dag er voor jou uit? Heb je een bepaald schrijfritueel? Heb je de ambitie om ooit fulltime schrijver te worden?

Natuurlijk zou ik fulltime willen schrijven. Welke schrijver niet? Maar het lukt maar een enkeling. De illusie heerst dat je als een boek gepubliceerd hebt, dat je dan “binnen” bent, maar niets is minder waar. Je moet de media opzoeken. Je lezers bereiken (wat het leukste deel is). Langs festivals gaan . Signeersessies en lezingen organiseren. En daarnaast moet je nog al die andere dingen doen. Dus hoe ziet mijn dag eruit? Ik breng mijn zoon naar school, ga aar mijn werk, ik geef colleges, reis terug, maak het huis schoon, zorg voor het eten, breng mijn zoon naar bed en ga dan werken. En afhankelijk van wat voorrang heeft is dit een les of een verhaal. Ik werk nu aan een wetenschappelijk artikel.


Wat vind je van recensies? Lees je deze? Doe je iets met de feedback?

Ik lees zeer zeker de recensies en als ze goed onderbouwd zijn, dan doe ik er wat mee. Dat is ook mijn meetlat: de onderbouwing die bij een recensie ten grondslag ligt. De ironie is echter vaak (en dat weten recensenten ook niet), dat jij als schrijver vaak al twee stappen voor bent. Terwijl zij boek X recenseren, ligt mijn boek Y bij de redactie en is mijn boek S, bij wijze van spreken, op mijn computer af. Wilt niet zeggen dat ik niet meeneem wat recensenten schrijven, maar dat het pas drie boeken later naar voren komt.

Waar ik me echter wel aan stoor is als recensenten hun huiswerk niet hebben gedaan. Zo had ik één recensent die een slechte recensie heeft geschreven (en dat kan, dat is niet erg) op mijn verhaal “Een koude winter” in mijn boek “Zwarte muren” en dan had ze het specifiek over de seksuele misdaden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Toen verloor ik als genocide wetenschapper mijn geduld. Ik bedoel, ik weet wel iets van het fenomeen af en als je als recensent beweerd dat er geen seksueel geweld heeft plaats gevonden, heb je schijnbaar nooit van Mengele gehoord. Dat is ook de enige keer dat ik als schrijver reageerde. (Wat in Nederland een taboe is, maar in de VS vaker gebeurt). Het probleem is natuurlijk dat dit soort zaken door-ettert. De persoon heeft het onmiddellijk op Hebban en andere sites geplaatst, waardoor je boek gedevalueerd wordt. (Het heeft maar één punt gekregen, door de onwetendheid van de recensent.) En ik denk dat deze kant van recenseren, ook wel eens besproken mag worden. Dat de recensent ook een (sociale en culturele) verplichting heeft om een boek met juiste inzichten te bespreken. Het is een éénzijdig i.p.v. een dialectisch proces.




Hoe kijk je aan tegen het fenomeen “social media’. Doe je er iets mee en heeft het meerwaarde voor je?

Sociale media heb je jammer genoeg als schrijver nodig. Ik schrijf “jammer genoeg”, omdat ik als een typische kind van de jaren negentig, de gevaren er van in zie en me soms ook afvraag: waar gaat al deze informatie naartoe? In wiens belang is dit? Als schrijver echter kom je er niet onderuit. De sociale media is net zo belangrijk als alle andere vormen van media (TV, radio, krant), met het grote verschil, en dat vind ik een voordeel, dat je dichter bij je lezers komt.


Als er een biografie over je leven geschreven zou worden, welke titel zou deze dan krijgen?

Oh God, ik heb geen idee. Een regel uit mijn boek of een regel van een Pearl Jam lied. Ik ben een grote Pearl Jam fan. En niet alleen hun muziek, maar ook waar ze voor staan. En hoe ze met de industrie zijn omgegaan. Hoe ze expliciet op bepaalde momenten anti-commerciële keuzes hebben genomen: experimenteren, spelen met conventies en durven daar overheen te gaan. Ik heb daar bewondering voor. Als je miljoenen albums verkoopt, is het makkelijk om in je stoel te zitten en steeds weer dezelfde formule toe te passen. Dat doen ze echter niet. Ieder album is anders, maar hebben toch – op een abstracter niveau – een rode draad. Hoewel ik heel veel lees, denk ik ,dat ik als schrijver hen als voorbeeld neem. Geen formules. Ook geen opgelegde formules. Afgaan op je instincten. Wijk af van de geplaveide paden. En wordt niet een aap die een formule blijft herhalen. Ik denk dat je als kunstenaar de verplichting hebt om jezelf uit te dagen en de grenzen te verleggen. Ik schrijf ook over hen in mijn blogs.
  

Ik denk dat “In het kille ochtendlicht” mijn “No Code” [red: de meest experimentele plaat in de Pearl Jam catalogus] is.




Wat doe je in je vrije tijd?

Lezen, muziek luisteren, spelen met mijn zoon en werken. Vooral dat laatste doe ik de laatste jaren steeds meer.


Welk genre lees je zelf het liefst? Heb je een favoriete auteur?

Ik heb veel verschillende favoriete auteurs en lees alle genres. In de eerste plaats alle klassiekers in de Anglo Saksische cultuur, van Dickens tot aan Williams, Salinger en Hemmingway. Van de moderne auteurs vind ik Moss heel goed, S. K. Tremayne, Eggers, Nesbo, Cronin, Rob Smith, Palahniuk, King, Hayes, Hjorth Rosenfeldt, Ellis, McDevitt en nog veel meer. Van de Nederlandse auteurs zijn er ook heel veel. Tom Thys, Sophia Drenth, Anaïd Haen, Tisa Pescar, Jasper Polane, Leeuwenkamp, Teng, Schaap, Joris van Leeuwen (J. Sharpe), Mike Jansen, Mark van Dijk – eigenlijk teveel om op te noemen. Veel lezers zijn zich niet bewust van de vele auteurs die Nederland rijk is. Zonde, eigenlijk. Terwijl er heel veel goede auteurs zijn en niet alleen een enkeling.


Heb je ooit iets gedaan waarvan je nu denkt, had ik het maar niet gedaan?

Nee, daar ben ik veel te oud voor ;-). Ik ben de schaamte voorbij.


Wat zou je nog graag afvinken op je bucket-list?

De Noordpool. Ik wil heel graag de Noordpool zien en de leden van Pearl Jam eens ontmoeten ;-).


Ben je ondertussen alweer met nieuwe projecten bezig en kun je daar al wat meer over vertellen?

Er komen nog heel veel dingen aan. Ik durf ze nog niet te verklappen. Maar ik heb een contract voor een Engelstalig boek. (Dat is zeker, dus dat kan ik verklappen.) Plus misschien nog drie andere projecten. Er staat heel wat te gebeuren.



Beste Anthonie, hartelijk dank voor je indrukwekkende en diepgaande antwoorden en je enthousiaste medewerking aan dit interview!


Jeanine Feunekes-Both
Recensente De Perfecte Buren



Voor meer informatie over de schrijver Anthonie Holslag en zijn werk:

http://www.anthonieholslag.com

Lees hier de recensies van zijn boeken op dit blog gelezen door Jeanine:
LOOP
Zwarte muren