dinsdag 1 november 2016

Auteurs bloggen ..... Gaby Rasters


1 november 2016. Zou het echt gebeurd zijn? Drie boeken van mij in de winkels? Follow / Like / Share

Het begon echt als een meisjesdroom, schriften en dagboeken vol met verhalen. Ze liggen nog steeds opgeslagen op mijn zolder. Ik ging studeren en daarna promoveren. Als belangrijkste motivatie gaf ik de beoordelingscommissie aan dat ik graag een boek wilde schrijven. Dat antwoord vonden ze erg grappig. Het werd een wetenschappelijk proefschrift over virtuele samenwerking. Het grappige eraan was dat ik een van de hoofdstukken had ingestuurd als artikel voor een academisch tijdschrift. Het werd afgekeurd met de woorden: het lijkt wel een verhaal wat in de kroeg plaats had kunnen vinden….zelfs van een serieus stuk heb ik een soap weten te maken. 

Enfin, ik ging werken, kreeg kinderen en er bleef weinig tijd over om te schrijven. Ik miste het. En ik zocht andere wegen om die drang om te schrijven vorm te geven. Hupsakee, de ene blog na de andere verscheen. Ik heb zoveel websites en blogs gemaakt, dat ik ze niet meer weet terug te vinden.

En plots was daar opeens dat ene verhaal in mijn hoofd waarmee ik mijn meisjesdroom liet uitkomen. Ik ben gaan schrijven en kon niet meer stoppen. Tegen het einde van boek 1 Follow kreeg ik zowaar de bibbers: ik had bijna een boek af! Een adrenaline shot ging door mijn lijf. Ik wilde het bij dat ene boek laten, ik had mezelf bewezen toch? En toen kwam het: de reacties van lezers. Wat was en is dat ongelofelijk mooi! En dat gaf me het laatste zetje om toch verder te gaan met schrijven. Ik zelf was al verliefd geworden op mijn hoofdpersonages en wilde ze nog niet loslaten. Mijn lezers blijkbaar ook niet.





Na Follow, verscheen Like en nu ligt Share in de winkel. Soms kan ik het nog steeds niet geloven. Nee, ik ben nog steeds niet doorgebroken en ik kan er niet van leven. Maar ik leef wel van de mooie recensies en complimenten die ik ontvang!

Mijn kinderen kijken mee wanneer ik schrijf en ik laat ze de rode strepen in mijn manuscripten zien. Ik leer ze om door te zetten, ook al moet je herschrijven. Ze vinden het af en toe zielig voor me. De middelste zegt dan: maakt niet uit mama, wij houden van je en je hebt het tenminste geprobeerd!





Het mooiste aan het schrijven van een boek is dat je er als schrijver in verdwijnt. Bijna op de manier zoals een lezer zich opkrult in een verhaal. Ik ben nu even in-between-books en kijk naar Netflix. Wanneer ik 1 aflevering gezien heb, wil ik de tweede ook zien, nou dat heb ik met schrijven ook. Wanneer er een paar alinea’s op papier staan, wil ik weten hoe het verder gaat. Dat is de magie tijdens mijn schrijfproces: ik weet zelf ook niet wat er gaat gebeuren. En geloof me, ik zit zelf soms ook met mijn hand voor mijn mond geklapt van verbazing. Op die momenten denk ik echt: hoe werkt dit? Sturen mijn hersens wel mijn typende vingers aan? Het rammelt er zo uit en ik lees de woorden zoals ze op het scherm verschijnen.

Daarnaast heb ik ook “inval” momenten. Dan schiet er een zinnetje in mijn hoofd en dat moet en zal in mijn boek komen te staan. Ze vallen me op de gekste momenten binnen, vooral tijdens het autorijden. Dan stop ik en schrijf het zinnetje snel op. Voor elk boek heb ik ongeveer 26 inval zinnetjes.




In november start de schrijfmaand weer, daar ga ik aan mee doen om in die maand mijn 4e roman af te hebben. Moet lukken, nu al zin in. Ik tel de dagen af. En laat die maand nu net samen vallen met het uitkomen van het laatste deel in mijn trilogie! Misschien is dat wat schrijven leuk maakt: het zijn net puzzelstukjes die in elkaar vallen!

Geen opmerkingen: