zaterdag 19 november 2016

DPB recensenten stellen zich voor: Joop


Schrijf een stukje over jezelf. Een korte vraag maar best wel lastig om op papier te zetten. Laat ik een poging wagen. Ik ben Joop Liefaard en ben in 1947 in ‘s-Gravendeel geboren. In dat dorpje dat tegen Dordrecht aangeplakt ligt, slechts gescheiden door een rivier, heb ik een fantastische jeugd gehad. Kort voordat ik naar de HBS zou gaan verhuisden mijn ouders naar Dordrecht en daar heb ik mijn tienerjaren doorgebracht. Ik heb gestudeerd aan de Koninklijke Militaire Academie in Breda. Ik volgde er de sociaal-psychologische studierichting. Ik kwam er na een aantal jaren achter dat het beroep van officier helemaal niets voor mij was en heb de luchtmacht vaarwel gezegd. In de burgermaatschappij heb ik gewerkt als manager personeel en organisatie. Mijn laatste baan was in de waterschapswereld.

Hoewel mijn ouders het aanvankelijk niet zo breed hadden hebben ze er toch voor gezorgd dat er in mijn jeugd veel aandacht was voor muziek en boeken. Lezen doe ik al vanaf het moment dat ik het abc machtig was en de eerste woordjes kon spellen. Het eerste boek dat ik mijn eigendom mocht noemen was Het pinksterkamp der zeeverkenners van K. Norel. Ik kreeg het boek van een onbekende gever na de watersnoodramp van 1953 waarin we de meeste van onze bezittingen verloren. Het heb ik het boek nog steeds. Door de jaren heen verandert je smaak. Aanvankelijk las ik veel science fiction, romans en geschiedenisboeken. Later veranderde dat in thrillers en ik heb nu het gevoel dat ik naast thrillers ook een ander genre wil gaan lezen. Misschien weer romans of fantasy. Ik weet het nog niet. Je moet zoiets gewoon laten gebeuren. Thrillers zullen toch wel mijn favoriete genre blijven, verwacht ik. De mooiste die ook gelezen heb is Een stil geloof in engelen van de Engelse misdaadauteur R. J. Ellory.

Ik woon in Brazilië. In 1998 ontmoette ik mijn huidige echtgenote Heloísa. In 2002 ben ik geëmigreerd naar Brazilië, het land waar zij vandaan komt. Het waterschap was gereorganiseerd, er moesten mensen afvloeien en ik heb mij daarvoor aangemeld. Een stap waar ik nooit spijt van heb gehad. Ik heb een mooi leven en mis Nederland niet zo erg. Nederland is ook niet meer wat het geweest is, een land dat ik niet meer terug ken als het land uit mijn jeugd en waar ik zo trots op was. Komen we ooit nog terug? Ik betwijfel het. 

Tijdens onze laatste vakantie in Nederland zag ik die zogenaamde verdraagzame Nederlanders wel kijken naar Heloisa, zwart haar, bruine ogen en een beetje donker huidskleur. Ook besmuikte opmerkingen. Ik zou er geloof ik niet meer kunnen wonen. Mijn kinderen en kleinkinderen mis ik maar het is nooit een ondragelijk lijden geworden. Ze hebben hun eigen leven en dat stemt mij gelukkig. Met de moderne communicatietechnieken is het ook niet zo moeilijk om contact te hebben. Skype en andere sociale media kunnen afstanden een stuk korter maken. Maar als we ooit nog eens teruggaan is de kans groot dat dat is naar mijn roots. Dat dorpje in de Hoeksche Waard.
Ik ben een fanatieke kattenliefhebber en luister heel graag naar de muziek van Dire Straits en Mark Knopfler van wie ik alles heb wat hij ooit heeft uitgebracht. Ik kijk graag naar Engelse tv-series en goede films.

Joop Liefaard

Geen opmerkingen: