donderdag 3 november 2016

Duorecensie 'Duivelspact' - Loes den Hollander



Genre: thriller
Uitgever: Karakter Uitgevers
ISBN:9789045210292
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 320
Uitgave: 28 oktober 2016

Dank aan Karakter Uitgevers voor het beschikbaar stellen van deze recensie-exemplaren.

Sommige mensen hebben alles: geld, gezondheid en geluk. Marijn Bentink van Heemstede is er een korte periode in haar leven van overtuigd dat ze tot deze categorie behoort, tot het noodlot het tegendeel bewijst. Het lukt Marijn om de zwartste dag die ze meemaakte te verwerken en een plaats te geven. Maar dan meldt zich iemand die haar iets vertelt wat alles in een ander daglicht plaatst. Vanaf dat moment moet ze kiezen. Gaat ze voor wraak of voor vergeving? Ze maakt een keuze. Met alle gevolgen van dien.

Charles: In november van dit jaar viert Loes den Hollander haar tienjarig schrijversjubileum. Zij behoort tot de meest productieve thrillerschrijfsters van Nederland met haar gemiddelde van maar liefst twee boeken per jaar. En wat voor boeken ! Ze zijn van een constante hoge kwaliteit, concessies worden nimmer gedaan. En dat siert haar en haar oeuvre.
Van de hand van Loes verschenen naast thrillers ook drie zeer lezenswaardige bundels met korte verhalen (“Vrije val”, “Vreemde liefde” en “Loslaten”) en een roman (“Het scherventapijt”).

In oktober 2016 kwam haar eenentwintigste thriller “Duivelspact” uit. Een indrukwekkend verhaal dat lastig zonder spoilers te parafraseren is. Het is niet voor niets dat de tekst op de achterflap van het boek tamelijk summier is.

Patrice: Marijn komt uit een voornaam gezin waar aanzien een grote rol speelt. Groot huis, geld en kinderen die in de voetsporen moeten treden van hun ouders. Marijn is de jongste, een nakomertje. Een echte band met haar oudere broers en zus heeft ze niet. Wanneer het gezin getroffen wordt door een persoonlijk drama komt dat de onderlinge relaties niet ten goede. Marijn is papa’s meisje, mede ook doordat de band met haar moeder niet hartverwarmend is, verre van dat zelfs. Het huwelijk tussen haar ouders heeft betere tijden gekend en daar is Marijn de dupe van. In haar jeugd krijgt Marijn het nodige te verwerken maar dat lijkt ze op latere leeftijd met de hulp van grote liefde Roel te kunnen gaan verwerken om eindelijk haar geluk te vinden. Roel en Marijn maken trouwplannen, moeder is not amused want Roel is niet van hetzelfde niveau als de familie. Toch zetten de twee hun plannen door en de trouwdag komt in zicht. En dan slaat het noodlot toe.

Patrice: Het verhaal van Marijn begint op 6 mei 2010, haar trouwdag. Ondanks dat Roel niet aan de eisen van zijn schoonmoeder voldoet heeft hij Marijn voor zich weten te winnen en vandaag is het hun dag. Hij heeft een lumineus idee om zijn schoonmoeder een humoristische loer te draaien, iets wat Marijn alleen maar zal doen schaterlachen, die lach waar hij zo van houdt. Maar zijn idee pakt desastreus uit en ze zullen er samen niet om kunnen lachen.Vijf jaar later leert ze Selma kennen en wat zij haar vertelt doet haar huiveren. Onverwacht wakkert het ook haar haatgevoelens aan. Selma heeft net als Marijn een traumatisch verlies geleden dat zij niet kan verwerken. Het bindt de twee vrouwen en er ontstaat een idee. Een wel heel bizar idee. Desondanks gaat Marijn overstag want haar verdriet mag niet ongestraft blijven. Het is nu tijd om af te sluiten.

Charles: De proloog van het boek gaat over een nogal bijzondere scène met een kennelijk getraumatiseerd meisje. Daarna gaat het verhaal in sneltreinvaart van start met een flashback naar het jaar 2010. Daarin komt een jongeman op weg naar een belangrijke gebeurtenis bij een ongeluk om het leven. Vervolgens gaat het beeld naar het “heden”, dat wil in dit boek zeggen het jaar 2015. Hoofdpersoon Marijn Bentink van Heemstede, dochter uit een welgestelde maar niet bepaald gelukkige familie, kijkt terug op het leed dat haar is berokkend. Als bij toeval ontdekt zij wie daar verantwoordelijk voor is. Dan ontspint zich een heftige intrige waarin wraakzucht en geweld een grote rol spelen.

Patrice: Duivelspact kent meerdere verhaallijnen, we lezen niet alleen het verhaal van Marijn. Nee, we leren Arjan, Remco en Belinda ook kennen. Drie gezworen vrienden die een groot geheim met zich meedragen. Wat zij wel of niet gemeen hebben met Marijn blijft lang onuitgesproken. Je hebt wel je vermoedens natuurlijk maar zoals (bijna) altijd met de boeken van Loes den Hollander moet je dat altijd nog maar afwachten. Het verhaal is mooi omschreven en ook weer zo dat je met alle personages wel een band krijgt. Ze zouden stuk voor stuk je vrienden kunnen zijn. Ook al heb je zelf wellicht niets met wat er gebeurt, tóch identificeer je jezelf met hen, heel bijzonder. Wat vooral zo treffend is in dit verhaal is het onverwachte verdriet waar iedereen mee te maken krijgt en hoe men daarmee omgaat. De vriendschappen komen onder druk te staan, het geheim wordt te zwaar om te dragen. Die intense ervaring heeft vooral ook te maken met de manier waarop Den Hollander haar personages neerzet: menselijk, kwetsbaar en daardoor herkenbaar. Haar schrijfstijl is ook zo heerlijk. Ongecompliceerd, tot the point en helder.

Patrice: Hoe omschrijf je dit boek het beste? Er komt elke keer dezelfde omschrijving in mijn gedachten: het lezen van Duivelspact is als rijden op een verlaten landweg; rustgevend en fascinerend tegelijkertijd. Totdat daar ineens, uit het niets, een boom midden op de weg staat en je er niet meer omheen kunt…..BAM! Dát effect had Duivelspact op mij.

Patrice: Het verhaal van Marijn begint meteen al heftig doordat het je bij de strot grijpt. Het is vreselijk wat haar overkomt, de emotie is voelbaar maar onderschat ook de frustratie niet. Je voelt meteen sympathie voor haar en leeft met haar mee. Een dergelijke ervaring is tekenend voor het leven en bij Marijn is dat niet anders, maar er is meer…… De band met haar familie is niet iets waar ze iets aan heeft, in ieder geval vindt ze daar geen troost. De band met haar vader is wel liefdevol maar die met haar moeder is een verhaal apart, letterlijk. Bij haar broer en zus hoeft ze niet op sympathie te rekenen, al helemaal niet meer sinds een recent voorval waarbij de onderlinge spanning hoog is opgelopen. De onderlinge familiebanden zijn minstens opmerkelijk te noemen. Je gunt je kind toch alle geluk van de wereld zou je denken? Je zorgt toch voor je kinderen en beschermt ze desnoods met je leven? Hoe anders kan het zijn. En dan is daar die ontsnapping voor Marijn in de persoon van Roel en die valt dan letterlijk in duigen. Schrijnender kan haast niet. Weg toekomst, weg hoop, weg liefde…..weg levensdoel. En dan is daar Selma….

Patrice: Den Hollander bouwt dit verhaal heel subtiel op, die herkenbare stijl die inmiddels zo eigen is. Je weet zo ongeveer wel hoe het zit (dat denk je dan toch) en dan ineens is daar zo’n ‘huh’ moment…..heeft ze het nou echt over, zegt ze nou echt dat…..? Nee, gatver! Weerzinwekkend en zo banaal. Het effect van dat moment laat je niet meer los. Wat jij als lezer in een nanoseconde bedenkt en waarvoor je je meteen diep schaamt, heeft Loes den Hollander in dit verhaal verwerkt. Als moeder heeft me dit enorm geraakt, tot het misselijkmakende toe. Maar zoals zo vaak is dat ook juist weer de kracht van het verhaal en lees je dus door. Het boek is in een zucht uitgelezen en het laat me niet meer los, echt niet! Die donkere, bizarre kant van het verhaal zorgt ervoor dat je de beweegredenen van de betrokkenen zó goed begrijpt. Alles wat volgt is nog te mild, de duivel is nog te genadig. En daar komt de kracht van deze auteur om de hoek! Zonder gruwelijke scenes vol bloedvergieten en ingewanden die om je heen vliegen weet ze tóch de psychologische gruwelijkheden in je brein te wringen, je fantasie doet de rest. De angst, eenzaamheid, kwetsbaarheid, ongeloof en wraak zijn tastbaar in dit fantastische boek. Hoe sterk kan iemand zijn om na zoveel ellende nog in staat te zijn om liefde te voelen?

Charles: Een vriendengroep verwordt tot het middelpunt van de acties van de mysterieuze wreker. Een rijk geschakeerd palet aan personages wordt onderdeel van het boeiende, heftige en intrigerende verhaal. En vele minder plezierige danwel uiterst onaangename aspecten van het leven komen aan de orde, zoals vaderschapsactie, scheiding, overspel, kindmisbruik, (zelf)moord, dementie, pesten, kinderloosheid, en onvervulde kinderwensen.

Patrice: Alles wat nog meer in deze recensie komt te staan valt onder het begrip spoilers, en dus stopt hier inhoudelijk de samenvatting van dit boek. Het zou jammer zijn voor lezers die het nog (moeten!) gaan lezen want Duivelspact valt zonder discussie in de categorie ‘mustreads’ en ‘pageturner’. Zoveel is zeker!

Charles: De plot is ragfijn geweven en krijgt in hoog tempo een onverwacht en aansprekend slot. Ofschoon het verhaal vele lijnen en relaties omvat kan de geconcentreerde lezer zonder al te veel moeite de draad vasthouden. Loes den Hollander heeft een nagenoeg ongeëvenaarde schrijfstijl. Haar woordgebruik en zinsbouw zijn steeds even eenvoudig als doeltreffend en foutloos.

Charles: Als altijd schetst zij ook in “Duivelspact” in rake, kernachtige bewoordingen met raketsnelheid een beeld van de omstandigheden waarin de gebeurtenissen zich afspelen. De lezer wordt waarlijk vanaf de eerste bladzijde het verhaal ingetrokken en komt daar domweg niet meer uit. Het boek is een zgn. slaapsteler van de eerste orde, het verhaal is voortdurend in beweging en laat de lezer niet meer los.
Een van de kernthema’s van het boek is fraai verwoord in de verzuchting:

“Je kunt niet iets verliezen wat je nooit hebt gehad.”

Patrice: Hoe is het toch mogelijk dat je als lezer zó gefascineerd raakt door een verhaal dat zo bizar en misselijkmakend is. En deze auteur vertaalt dat, alsof dat zo gemakkelijk is, met alle klasse van de wereld in een geweldige thriller waar de psychologische spanning vanaf spettert. Voor mij persoonlijk is dit het allerbeste boek van Loes tot nu toe, wellicht omdat het me als moeder zo raakt dat de tranen van ongeloof in de ogen springen. En het ergste van dit alles is nog dat dát element in Duivelspact géén fictie is……
5 indrukwekkende sterren voor dit heftige en duivelse verhaal!

Charles: Het boek heeft als motto een uitspraak meegekregen van de Deense filosoof Sören Kierkegaard:

“Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar het moet voorwaarts worden geleefd.”

Dat is de keiharde realiteit, en daarmee moeten niet alleen de personages in “Duivelspact” het doen, maar wij allen.
Loes den Hollander heeft zich opnieuw bewezen als een absolute topper in thrillerland. Het boek krijgt vijf flonkerende sterren.

Geen opmerkingen: