donderdag 17 november 2016

In naam van de vader - Toni Coppers


Genre: thriller
Uitgever: Manteau
ISBN: 9022333167
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 304
Uitgave: september 2016

Dank aan de uitgever voor het beschikbaar stellen van deze recensie-exemplaren t.b.v. deze groepsrecensie.

Lezers: Marja Legius, Dirk De Wolf en Patrice van Trigt
Groepsrecensie samengesteld door Patrice (Team De Perfecte Buren)

Een zaterdagnacht, begin juni. Luc Michiels, een werkloze havenarbeider, wordt in ware maffiastijl geëxecuteerd. Op hetzelfde ogenblik verlaat Isaura de Mey, de negentienjarige dochter van een rijke vastgoedmagnaat, een exclusief polo-event in Brasschaat. Ze neemt een overdosis en pleegt zelfmoord. Al vrij snel komen commissaris Liese Meerhout en haar team erachter dat Michiels een informant was voor de collega’s van de drugssectie. Werd Michiels verraden? Zit er een mol bij de politie? Seppe, het twaalfjarige zoontje van Michiels, is op de nacht van de moord teruggevonden op straat en spreekt sindsdien niet meer. Wat heeft de jongen gezien? Liese bijt zich vast in de zaak en onderzoekt ook de zelfmoord van Isaura de Mey, tot ergernis van haar bazen. Ze treft een compleet ontwricht gezin aan dat in hun dure villa blijkbaar meer dan één geheim koestert. Dan duiken er vreemde mannen op in de buurt van Seppe. Liese en haar team doet er alles aan om de dreiging weg te nemen, maar niet veel later is de kleine Seppe verdwenen..

Deze recensie bevat spoilers voor lezers die nog aan deze serie/dit deel moeten beginnen!

Cover
Marja: De titel sprak me meteen aan “In naam van de vader”. Zou dit iets met het Christelijke geloof te maken hebben waarbij deze woorden gebruikt worden tijdens een gebed of zou het toch een hele andere betekenis hebben? De foto op de cover is een jongen die op een verlaten terrein wegloopt. Hij lijkt wel te rennen. Waarheen, waarom? Loopt hij ergens van weg of rent hij juist ergens
naar toe? Voor de cover geef ik 6 punten omdat het wel een mooie foto is met mooie kleuren, maar ik vind hem niet helemaal passen bij het verhaal.

Dirk: De cover laat een jongen, eenzaam, lopen in een verlaten parkeergarage. Onmiddellijk krijgt de lezer een beklemmend gevoel dat je niet loslaat tot het einde van het boek. De cover spreekt zo aan dat ik hem al verschillende keer wou kopen. Een 8.

Patrice: Coppers heeft een geheel eigen stijl als het op covers aankomt. Je ziet meteen dat het een Liese Meerhout is. Qua lay-out, fotografie en lettergebruik is deze serie makkelijk te herkennen. Ook zijn ze altijd in hun eenvoud toch erg mooi ook al zijn ze niet altijd meteen inhoudelijk aan het verhaal te linken. Een dikke 7.

Marja: Heeft de vader er iets mee te maken? Allemaal vragen die door mijn hoofd speelden toen ik deze omslag zag. En dan lees ik op de achterflap dat er inderdaad een jongen waarschijnlijk getuige is geweest van de moord op zijn vader en later zelf verdwijnt en mijn nieuwsgierigheid wordt verder gewekt om het hele verhaal te gaan lezen

Samenvatting
Marja: Luc Michiels, een werkloze havenarbeider wordt op gruwelijke wijze vermoord. Zijn zoontje Seppe wordt diezelfde nacht buiten gevonden en spreekt geen woord meer sindsdien. Wat heeft de jongen gezien?

Dirk: Het verhaal begint met een moord, in ware maffiastijl, op een havenarbeider Luc Michiels. Liese en haar team vinden ook de 11-jarige zoon terug. Op het moment van de moord pleegt de dochter van een rijke vastgoedmagnaat zelfmoord. Toeval?

Patrice: Twee doden in dezelfde nacht lijken op het eerste oog niets met elkaar te maken te hebben. De omstandigheden staan totaal haaks op elkaar, de personen hebben niets met elkaar te maken. En toch komt Liese er al snel achter dat er meer achter deze twee zaken zit dan in eerste instantie gedacht. De moord op Luc Michiels toont gruwelijke details, dusdanig specifiek dat er gedachten zijn dat dit zomaar eens meer dan een ‘normale’ moord kan zijn. Dit is duidelijk een afrekening.

Marja: Dezelfde nacht pleegt de 19-jarige Isaura de Mey zelfmoord in Brasschaat. De zelfmoordzaak van Isaura in Brasschaat heeft een relatie met de moord op Luc Michiels omdat Luc net voor de dood van Isaura gezien is op de parkeerplaats van het polo-event waar Isaura en haar ouders aanwezig waren.

Dirk: Doordat Liese deze zaak ook onderzoekt komt zij in contact met de familie De Mey. Hoewel dit onderzoek niet naar de zin van haar bazen is, zet ze door. Al snel wordt duidelijk dat Seppe in gevaar is, zeker wanneer Seppes juf ook vermoord wordt. Het is duidelijk dat de moord een waarschuwing is voor andere bendeleden.

Patrice: Liese gaat aan de slag en merkt dat er vage signalen zijn rondom Luc die ze niet meteen kan plaatsen. Ondanks nadrukkelijk verzoek zich aan de gestelde grenzen te houden gaat ze af op haar intuïtie. Daarmee heeft ze in het verleden geen vrienden gemaakt maar wel zaken opgelost. En dat is waar het voor Liese allemaal om draait. Ze stuit op informatie die duidelijk geheim had moeten blijven maar die wel verklaart waarom Luc is vermoord. Er is vertrouwelijke informatie gelekt en de vraag is door wie?

Marja: Als blijkt dat de vermoorde Luc Michiels een informant was voor de drugssectie van de politie mengen ook zij zich in dit onderzoek. Zit er een mol bij de politie die Michiels heeft verlinkt? En wie is deze mol dan? Aan Liese Meerhout en haar team de opdracht deze moord te onderzoeken. Dan verdwijnt ook nog de kleine Seppe. Maar waarom?

Dirk: Tijdens dit onderzoek krijgt men ook te maken met een mol in het korps. Wanneer deze mol zich kenbaar maakt komt het verhaal in een stroomversnelling en als door een soort van shocktherapie ook Seppe nog gaat praten vallen diverse puzzelstukken in mekaar. Dat het slot een echte pageturner is, maakt het niet gemakkelijk om rustig te lezen en hoe dit afloopt?

Beoordeling
Dirk: Dit verhaal in de Liese Meerhout reeks is weer een topper van Coppers. Het verhaal begint heel rustig en onschuldig op een polo event. Wanneer de dochter van een vastgoedmagnaat vertrekt en even later zelfmoord pleegt stijgt de spanning. Als op hetzelfde moment Luc Michiels wordt vermoord krijgt het team van Liese Meerhout plots veel werk.

Marja: In dit deel van de serie Liese Meerhout wordt het personage van hoofdinspecteur Michel Masson het meest uitgelicht. Michel Masson is een wispelturige en nukkige brombeer met een drankprobleem en een mislukt huwelijk die een hekel heeft aan kinderen. Allesbehalve sympathiek maar wel een goed teamlid en gemotiveerd inspecteur en juist hij krijgt de zorg over Seppe.

Patrice: Liese is met haar team inmiddels een goede bekende. Althans zo voelt het na 11 delen wel. Je deelt lief en leed met de personages en leert ze steeds beter kennen. Coppers kiest er namelijk voor om per boek iemand buiten Liese ook een grotere of voorname rol toe te delen ten opzichte van een vorig deel. En zo krijg je niet alleen een band met Liese maar ook met haar vrienden/collega’s. In een serie is dat erg prettig want dan is er altijd wel iets anders te beleven dan in een vorig deel. Het grote voordeel met deze auteur is dat het geen inhoudsloze verhaallijnen zijn maar wezenlijk van belang voor het desbetreffende boek. Telkens weer is dat knap.

Dirk: Het hele verhaal door lijkt het of je over de schouders van Liese en haar team meekijkt en meedenkt. De details die de schrijver beschrijft laten zien dat research heel belangrijk is. Alles wordt heel gedetailleerd beschreven. Zo lijkt het verhaal, net zoals het moordonderzoek, dood te lopen. Je voelt de onmacht en frustratie bij de teamleden. Het onderzoek naar de zelfmoord van de dochter van De Mey duikt regelmatig op. Is er een verband? Je voelt ook de onmacht wanneer ze ontdekken dat er en mol in het korps zit en iedere sectie denkt dat
de mol in de andere sectie zit. Als onverwacht de mol zich kenbaar maakt, komt het verhaal in een stroomversnelling.

Marja: De opbouw van het verhaal is chronologisch en ik zou het graag willen vergelijken met een stoomdiesel. Eerst komt het wat traag op gang maar als het eenmaal loopt gaat het steeds sneller. Het lijkt er soms wel op dat als je met je ogen knippert het verhaal zich weer op een andere setting afspeelt. Daardoor blijft het verhaal interessant en boeiend.

Patrice: De schrijfstijl is wederom van grote klasse. Coppers weet te fascineren en de lezer aan zich te binden. Door zijn ongekend gevoel voor details en duidelijke kennis van zaken, zowel qua logistiek als sfeer, voelt ieder boek weer heel realistisch aan.

Marja: De schrijfstijl van de auteur is kort en krachtig. Vooral de dialogen van Liese lijken soms wel steno zo kort zeker als ze een vraag stelt of een antwoord geeft. Verder vielen mij, als Nederlandse, natuurlijk meteen de typische Vlaamse woorden op. Vooral in het begin van het verhaal. Later leek dat wat minder op te vallen omdat ik toen echt in het verhaal zat. Omdat het verhaal zich ook nog eens afspeelt op meerdere plaatsen in Vlaanderen kon ik me ook echt in Vlaanderen wanen. En daar hebben de typische Vlaamse woorden juist een extra dimensie aan toegevoegd. De hoofdpersonages zijn allemaal zeer geloofwaardig neergezet en ondanks hun verschillende karakters en eigen beslommeringen vormen ze een hecht team.

Patrice: Dit elfde deel doet gevoelsmatig zo nu en dan iets té veel vanzelfsprekend aan. Ook al is de zaak rondom Luc, Seppe en Isaura een volledig op zich staand verhaal, Liese en haar team zijn inmiddels zó vertrouwd dat het zou kunnen gaan omslaan en dat het niet meer vernieuwend is. De personages ken je nu zo goed dat het neigt naar voorspelbaar in plaats van verrassend. De humoristische wisselwerking tussen Liese en Masson is ook nu weer verder afgezwakt terwijl dat voorheen een van de speerpunten was van originaliteit. Vooral vanwege al die dood en moordslag was dat verhelderend en gaf het lucht. Die interactie is nagenoeg verdwenen.

Marja: Het boek kent heel veel plotwendingen. Het blijft heel lang onduidelijk wat de verschillende verhaallijnen met elkaar te maken hebben en je kunt ook nergens een vermoeden krijgen wie de dader van de moord op Michiels kan zijn of wie de mol bij de politie is omdat je telkens op het verkeerde been wordt gezet. Pas heel laat in het boek komt er verrassend een verhaallijn bij die toch linkt aan de andere zaken en vallen de puzzelstukjes allemaal op hun plek. Pas nadat ik het boek had dichtgeslagen werd me de titel In naam van de vader duidelijk en bleek ik er de hele tijd de verkeerde interpretatie aan gegeven te hebben.

Dirk: Ondanks dat er verschillende onderzoeken plaatsgrijpen en ook op verschillende plaatsen iets gebeurt, is dit niet verwarrend voor de lezer. Het karakter van Liese en Michel en hun omgeving wordt beschreven en stilletjes krijgen we een zicht op de verschillende relaties tussen de hoofdspelers.

Conclusie
Patrice: Coppers is Coppers. Zijn Liese is een entiteit op zich en deze twee zijn zo met elkaar verweven dat ik me zo kan voorstellen dat Coppers ook denkt als Liese. En wellicht ook andersom :-) Je merkt het aan het lezen dat er geen voelbare afstand is, het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend en gemakkelijk te zijn. Coppers is Liese en Liese is Coppers en dat is als compliment bedoeld. Een boek lezen in deze serie voelt dan ook elke keer weer als een stukje thuiskomen. Hopelijk blijft Coppers wel zijn Vlaamse uitdrukkingen behouden, het lijkt minder te zijn dan in voorgaande delen.

Marja: Mijn eerste kennismaking met Liese Meerhout smaakt naar meer omdat het boek me op geen enkel moment verveeld heeft door de vele plotwendingen en meerdere verhaallijnen. Telkens werd ik op het verkeerde been gezet en kwam er weer een verhaallijn bij. Het boek kwam wat traag op gang maar is als een stoomdiesel, eenmaal op gang dendert het door. Het einde was verrassend te noemen omdat er plotseling nog een verhaallijn aan toegevoegd werd met de ontknoping. Die had ik zeker niet zien aankomen.

Marja: De introductie van Liese is al eerder gedaan in de eerste delen en het is dan ook logisch dat er nu een ander teamlid in de spotlights staat. Zelf had ik nog niet eerder een boek gelezen in deze serie maar ik heb nergens het idee gekregen dat ik iets niet wist omdat elk deel een eigen verhaal heeft en los staat van de andere delen.

Dirk: Voor mij staat of valt een boek met de finale. Een boek kan heel spannend zijn maar de finale wordt afgewerkt in een paar zinnen. In de naam van de vader staat er. De spanning blijft stijgen in de finale en het is moeilijk om de laatste pagina’s ‘rustig’ te lezen. Als ik toch met één vraag zit in de finale is het deze: Hoe komt Liese in de finale net of net niet op tijd aan een zwembad? Dat is het enige wat mij niet duidelijk is. De laatste zin vraagt een vervolg. Vier sterren voor dit verhaal.

Patrice: In naam van de vader is wederom een lekker en goed boek van Coppers. Liese verveelt eigenlijk nog steeds niet. Maar eerlijk is eerlijk, je bent inmiddels zo gewend én verwend in deze serie dat er wel degelijk een gevaar op de loer ligt waar meerdere series last van krijgen. En dat is dat de auteur zich niet meer buiten zijn grenzen waagt omdat deze formule bewezen succesvol is én een soort van veilig is. Een welgemeend advies is om niet te berusten in de feiten die er nu liggen maar ook om de vaste personages eens flink door elkaar te rammelen en te blijven vernieuwen zodat dat ook interessant blijft om te lezen. Laat deel twaalf maar komen! Vier sterren voor dit elfde deel rondom Liese Meerhout.

Marja: Ik hoop door het lezen van de andere delen nog wat nader kennis te kunnen maken met de andere teamleden omdat in dit deel vooral ruwe bolster blanke pit Michel Masson werd uitgelicht. Ik vind de omslag een beetje afbreuk doen aan het verhaal omdat de jongen wegloopt in een parkeergarage en dit in het boek niet zo is. Ook de titel is voor allerlei interpretaties vatbaar en dat maakt hem heel sterk. Wat ik mooi vind aan de schrijfstijl is het gebruik van mooie Vlaamse woorden die het verhaal extra glans geven zeker omdat het boek zich ook in België afspeelt. Toni Coppers heeft er weer een Liese Meerhout fan bij gekregen en ben benieuwd of ik iets van mijn ervaringen met dit boek herken bij het lezen van een ander deel. 4 sterren!

Geen opmerkingen: