maandag 14 november 2016

‘Ze zal weer vliegen’ – Jolanda Smit


Genre: literaire romans
Uitgever: Mea Vota
ISBN: 9789082518801
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 217
Uitgave: maart 2016

Bedankt Jolanda Smit voor het opsturen van jouw debuut voor ons blog.

Jolanda Smit is marketing-communicatieadviseur en schrijft in haar vrije tijd korte verhalen en romans. Lefmeid werd in 2014 gepubliceerd in de verhalenbundel Lef. Dit is haar debuutroman die deels is gebaseerd op autobiografische gebeurtenissen. Dit staat op de achterkant van haar boek te lezen, met een vrolijke foto van haar erbij.

Cover
De cover is best wel een zielig plaatje. Het laat een mooi gedetailleerd geschilderd musje zien dat met zn pootjes omhoog ligt op een ondergrond waarin het vogeltje reflecteert. De rest is wit met zwarte letters alleen de titel is in gouden letters gedrukt.

Samenvatting van het verhaal

Het verhaal gaat over de grootste nachtmerrie die je als ouders kan overkomen namelijk dat je kind ernstig ziek wordt.

Lieke en haar man Stef hebben een druk maar fijn leven samen met hun mooie dochter Jasmijn van zes jaar. Lieke vind zichzelf dan ook een geluksvogel, altijd al geweest. Haar geluk zit in de kansen die voorbij kwamen te pakken. Ze beschrijft haar leven als één grote triomftocht. Dat ging veertig jaar goed en toen sloeg haar leven totaal om.

Op 5 december 2008 krijgen ze te horen dat de artsen denken dat hun dochter leukemie heeft. Een rollercoaster van behandelingen, onderzoeken en opnames staat hen te wachten en ze laten zich erin meeslepen, ze moeten wel. Op 20-12-2008 besluit Lieke om een weblog te gaan bijhouden. Deels om de familie en vrienden op de hoogte te houden deels om alles van zich af te schrijven. Stukken van dit blog zijn ook in het verhaal verweven.

Als er korte tijd later ook bij haar vader kanker wordt geconstateerd stort het leven van Lieke in. Ze weet niet hoe ze haar dochter dit verschrikkelijke nieuws moet vertellen. Hij heeft een slecht te behandelen soort kanker en zal dit waarschijnlijk niet overleven. Hoe leg je een kind van zes uit dat opa ook kanker heeft maar niet meer beter wordt. Het worden erg zware jaren voor Lieke, Stef, Jasmijn en hun naaste familie.

Conclusie
Dit boek is prachtig gevoelig geschreven waarbij ik het tot blz. 100 droog kon houden. Het wordt vlot en in duidelijke bewoordingen verteld. Soms zelfs een beetje plastisch maar dat zal zijn om niet op elke bladzijde te veel verdriet te hoeven schrijven.

Toch is er ook ruimte voor vrolijke dingen zoals Jasmijn die naar het kerstfeest van school gaat in een prachtige jurk en een mooi sjaaltje met een nepstaart eraan. Maar in de aula van de school is het benauwd warm en daarom trekt Jasmijn op een geven moment haar sjaal af en kijkt ze vrolijk in het rond. Ze zit helemaal niet met haar kale hoofdje.

Tussen de hoofdstukken staat soms prachtig gevoelige poëzie geschreven (ik kan dit geen rijmpjes of versjes noemen).
De mooiste staat op pagina 59. Deze heet Stil:


Soms voel ik woede
Soms voel ik frustratie
Soms voel ik angst
Soms voel ik verdriet
Soms voel ik alles tegelijk
Ik schreeuw het van me af
Maar er komt geen geluid


Echt prachtig en het zegt zoveel over je machteloosheid die je voelt als dit je overkomt. Bijna vijf jaar lang duurt dit verhaal en je voelt de pijn en de narigheid van de ouders heel goed. Meerdere keren komt Lieke terug op het gevoel dat ze had toen ze 40 werd en haar hele leven er nog normaal uit ziet. Of, zoals ze een hoofdstuk heeft genoemd: Toen geluk nog heel gewoon was.

Ik vind dit een heel mooi en integer geschreven debuut. Na het dankwoord besef je dat dit boek een zware klus is geweest en de meeste dingen dus echt voorgekomen zijn in het leven van deze schrijfster. Ik geeft het daarom 4 dikke sterren.

Marjolein van der Molen - recensente De Perfecte Buren





Geen opmerkingen: