woensdag 28 december 2016

‘Boek voor mijn dochters’ – Rowan Coleman

Genre: roman
Uitgever: De Boekerij
ISBN: 978-90-225-7865-0
Uitvoering: paperback met flappen
Aantal pagina’s: 316
Uitgave: 8 november 2016

Met dank aan uitgeverij De Boekerij voor deze recensie-exemplaren.

Lezers: Patrice van Trigt en Nancy De Brucker (Team DPB)
Samengesteld door Patrice

Samenvatting van het verhaal

Nancy: Claire, midden veertig is gelukkig getrouwd met Greg en ze heeft twee schatten van dochters. Caitlin is twintig jaar oud en Esther is drie jaar. Dan valt haar wereld in duigen als ze te horen krijgt dat ze Alzheimer heeft. Het is de variant die op vroege leeftijd begint en die heel snel vordert. De medicijnen hebben het proces niet vertraagd en ze gaat sneller achteruit dan wie dan ook ooit gedacht heeft.

Patrice: Claire verliest steeds meer de grip op haar leven en haar geheugen. Met de hulp van haar man, dochters en moeder probeert ze er het beste van te maken maar dat valt niet altijd mee. Iedereen kampt zo met zijn/haar emoties en verwerking van dit proces. Want afscheid nemen van een persoon die lijflijk nog bij je is maar geestelijk steeds minder zichzelf is, dat valt iedereen heel zwaar. Hoe dubbel kan het leven zijn?

Nancy: Claire is een heel zelfstandige vrouw, heeft een enorme wilskracht, is volhardend en heeft een uitgesproken mening over alles. Ze wil zich ook blijven verzetten tegen deze ziekte. Ze weet dat ze zal verliezen maar ze zal niet vlug opgeven. Ruth, haar moeder, trekt bij haar in om haar te verzorgen en in de gaten te houden. Zij weet als geen ander hoe deze ziekte is want ze heeft haar echtgenoot en vader van Claire ook verloren door deze ziekte.

“Dit is het eerste gevecht waar ze ooit in verzeild is geraakt waarvan ze weet dat ze het niet kan winnen”

Patrice: Het gezin probeert zo goed en kwaad mogelijk met deze nieuwe situatie om te gaan en ook Claire weet heel goed wat er speelt. Ze is een markante persoonlijkheid met een uitgesproken mening en dito gedrag. Daar verandert haar situatie niets aan. Er valt dus ook geregeld iets voor dat iedereen weer pijnlijk confronteert met wie Claire werkelijk is en het is ook die persoon die ze zo missen. Omdat de jongste dochter nog erg klein is besluiten ze Claire een speciaal boek te geven, ze wilde altijd al graag schrijven. Maar nu is het de bedoeling om herinneringen te delen, mooie en intieme gebeurtenissen zodat iedereen, maar ook Claire zelf straks kan terugkijken op mooie en liefdevolle momenten. Ook wanneer ze zich er niets meer van kan herinneren.

Nancy: Greg koopt een mooi notitieboek, groot met een gladde glanzende kaft van dieprood leer. Dit wordt een herinneringsboek voor Claire en de rest van het gezin waar ze allen iets in kunnen schrijven. Voor ieder van hen heeft dit een grote betekenis: ze willen zoveel mogelijk in dit boek pennen zodat dit een mooi aandenken wordt voor later. Naarmate de ziekte vordert mag Claire niet meer alleen de deur uit en ze moet constant in de gaten gehouden worden en dit voor haar eigen veiligheid. Greg heeft het meeste te lijden onder deze situatie. Claire voelt zich niet meer op haar gemak met hem in de buurt. Ze stoot hem af ook al weet ze bij momenten dat ze dat niet zou moeten doen, ze hebben samen iets moois opgebouwd maar haar brein zegt iets anders.

“Wanneer breekt de dag aan waarop ik mezelf niet meer zal zijn?”

Caitlin heeft zo ook haar eigen problemen maar ze heeft geen tijd om die aan te pakken. Haar moeder is ziek en ze moet het juiste moment afwachten om dit thuis uit te leggen. Maar dan ontdekt Claire haar geheimen en alhoewel ze al in een vergevorderd stadium zit, blijft ze niet bij de pakken neerzitten en doet ze er alles aan om Caitlin terug gelukkig te zien.

Conclusie

Nancy: Dit verhaal geeft eigenlijk het leven weer van Claire, zowel in het heden als de vele flashbacks die we kunnen lezen. Hoe ze is opgegroeid en hoe ze Caitlin eigenhandig heeft opgevoed tot Greg in haar leven verscheen en waar ze heel gelukkig mee was.

Patrice: ‘Boek voor mijn dochters’ is een indringend en emotioneel beladen verhaal. Rowan Coleman heeft op een integere maar confronterende wijze een ziektebeeld in woorden om weten te zetten en dat raakt je. Alle personages zijn sympathiek en menselijk neergezet. Wat het gezin meemaakt is heel heftig en het raakt iedereen genadeloos hard. Het is een oneerlijk proces dat heel veel gevoelens oproept, zowel bij de personen in het verhaal als bij jou als lezer. Herkenning, verdriet, bezorgdheid, boosheid en onmacht passeren de revue, je kunt het je allemaal zo goed voorstellen! De frustratie en het verslagen gevoel zijn zowat tastbaar. Vooral ook gezien de levensfase waar dit gezin zich in bevindt, ze zijn nog zo jong allemaal, het zou 180 graden anders behoren te gaan. Maar het is een sterk gezin, ze proberen zich staande te houden. Met dat in het achterhoofd is het idee van het herinneringsboek dan ook heel mooi gevonden. Het is een waardevol document voor hen die straks willen terugkijken op hun leven met Claire en hoe de gezinssituatie was voor dit alles gebeurde. De liefde die ze voor elkaar voelen wordt gekoesterd, ondanks de strubbelingen waar ze tegenaan lopen. Want die zijn onvermijdelijk en frustrerend. Vooral het besef bij moeder Ruth, die dit voor de tweede keer meemaakt, en de zorg die daaruit voortvloeit zijn erg indrukwekkend. Gevoelens van onmacht ervaar je vooral bij echtgenoot Greg, hij verliest niet alleen zijn vrouw maar ook zichzelf in deze situatie en er is niets wat hij kan doen.

Nancy: De hoofdstukken worden afgewisseld door de verhaallijn van Claire en die van Caitlin. Tussen de hoofdstukken kunnen we de brieven lezen die ze in het herinneringsboek geplaatst hebben. Het zijn niet enkel dingen die ze erin zetten maar ze plakken er ook foto’s in en andere dingen die een mooie herinnering zijn. Voor Claire is dit boek van groot belang omdat ze weet dat ze zoveel mogelijk moet schrijven nu het nog kan. De gedachtenissen zijn mooi beschreven; soms grappig en soms heel ontroerend maar dat is juist het mooie aan dit herinneringsboek. Elk van hen, behalve de kleine Esther, legt hun ziel bloot in dit boek.

Patrice: Elke dag is een gevecht tegen de genadeloos wegtikkende tijd. De momenten dat het goed gaat met Claire worden intens benut. Vooral ook voor oudste dochter Caitlin tikt de tijd genadeloos door want zij heeft haar moeder meer nodig dan ooit om antwoorden te krijgen op haar vragen. Hun band is ongelooflijk hecht, en Caitlin zit in een belangrijke fase in haar leven. Ze heeft altijd al een vriendinnenband met Claire gehad maar nu is er vooral de vraag hoe lang het nog gaat duren eer Claires vermogen tot nadenken helemaal wegvalt. En hoe lang heeft dit gezin nog aan effectieve quality time met hun innig geliefde Claire? Claire is net als haar gezin kwetsbaar en bang maar ze blijft een vechter. En dat is ondanks het beladen onderwerp heel mooi neergezet door Rowan Coleman. Er zijn met momenten zelfs meerdere grappige voorvallen en daarmee komt ze heel goed weg. Dat een ziekte als deze ook voor de nodige humor kan zorgen is eigenlijk best bijzonder. Het houdt het boek met momenten wat luchtig en dat is erg prettig gezien het onderwerp. Dat laat ook de veerkracht zien die zo nodig is in dit soort situaties, anders word je gek.

Nancy: Dit verhaal gaat ook over drie generaties Armstrong vrouwen. Ze hebben zoveel dingen gemeen met elkaar en vooral de liefde die ze voor elkaar voelen is hier wel de essentie van het verhaal. Voor Ruth, de moeder, is het hartverscheurend om haar dochter zo dag in dag uit te moeten zien. Soms moet ze machteloos toezien welke toeren ze uithaalt en dat maakt haar enorm bang. Kleine Esther begrijpt maar moeilijk waarom haar mama niet meer kan voorlezen en niet zonder escorte het huis uit mag. Claire is dan ook vooral bang dat zij bij Esther door de mand gaat vallen. Deze kleine meid is pienter en brengt ook veel leven in de brouwerij en dat is soms best grappig om te lezen. En dan Caitlin, die worstelt zelf met problemen maar ondanks haar ziekte weet Claire met de hulp van Ruth haar leven weer op de rails te krijgen. Alzheimer is een vreselijke ziekte en het is dan ook met momenten zo triest om te lezen dat Claire geen verhaaltje kan voorlezen aan Esther, dat ze niet meer weet wat sommige dingen zijn. Woorden en cijfers niet meer weten, je eigen kind niet herkennen en dan nog de alomtegenwoordige angst.

Patrice: Het vorige boek van Rowan Coleman was ‘Twintig regels liefde’. Ook daarin beschrijft zij de mooie maar onvermijdelijke kant van het leven. Coleman lijkt zich thuis te voelen in onderwerpen die een mens kwetsbaar maken. Ook nu heeft ze gekozen voor een thema dat je vol in het hart raakt. Ze schrijft integer, open en heel benaderbaar het proces van Claire en haar gezin. Ondanks dat het fictie is kun je merken dat er veel genegenheid en toewijding in het verhaal zitten. Met respect het bespreekbaar maken van wellicht nog steeds een taboe? Het zou in ieder geval niet zo moeten zijn. Wat Claire meemaakt is dagelijkse kost voor veel gezinnen en dat is heel verdrietig. Het is een mensonwaardig proces dat nu toch met heel mooie en bijzondere momenten is verwerkt in deze prachtige roman.

Nancy: Rowan heeft in dit boek sterke karakters neergepend die een voor een hun eigen problemen hebben maar die wel mooi samenvloeien als een geheel. Het is niet alleen verdriet dat je leest, er zitten best wel grappige momenten in dit boek geweven en dat heeft ze goed genuanceerd. Enig minpuntje zijn de soms ellenlange zinnen die in het begin van het boek staan. Bij momenten moest ik die zinnen meerdere keren lezen. Naarmate het boek vorderde werden deze minder.

Patrice: Toch een klein puntje van kritiek. Ondanks dat het verhaal echt heel mooi is en heerlijk wegleest zijn niet alle gebeurtenissen even realistisch, ze zijn zelf haast ondenkbaar. Wel zijn dit de momenten die het grappigste zijn, dus dat maakt het enigszins weer goed. Ook zijn er momenten die niet volledig uit de verf komen. Dat kan met de vertaling van de typisch Britse humor naar het Nederlands te maken hebben. Dat gezegd hebbende krijgt ‘Boek voor mijn dochters’ vier stralende sterren! Het is echt een aanrader en een heerlijk boek om bij te lachen én een traan weg te pinken.

Nancy: Ik heb echt genoten van dit boek en het heeft bij mij veel emoties teweeg gebracht, gelukkige en verdrietige gevoelens maar bovenal het gevoel van liefhebben. Het verhaal gaat over onvoorwaardelijke liefde, verbondenheid en de kracht om met deze ziekte om te gaan. Zoals in haar vorig boek ‘Twintig regels liefde’ heeft Rowan iets met brieven, ze blijven je ontroeren. Ze heeft het wederom gepresteerd om een mooie roman te schrijven. 4 sterren voor dit aangrijpend verhaal.


Geen opmerkingen: