maandag 12 december 2016

‘Club Duister, schaduwblind’ – Veronique Marien

 
Genre: spanning (jeugd)
Uitgever: Kramat junior
ISBN: 9789462420564
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina’s: 172
Uitgave: 21-10-2016

Hartelijk dank aan Kramat junior voor het beschikbaar stellen van het recensieboek.

Cover
Club Duister heeft een gave cover. Een zwarte achtergrond waarop het teken van de Jaguargod van de Azteken uit zijn mond bloed laat stromen tot een grote rode plas. In deze plas staat in het maankleurig met rode stippels de titel geschreven. De naam van de schrijfster en de subtitel staan in bloedrood vermeld. De cover laat duidelijk zien dat het boek een spannend en griezelig boek is. De cover krijgt van mij een 8,5.

Verhaal
Sam is een jongen die veel gepest wordt op school. Hij woont samen met zijn moeder in een flatje. Zijn moeder draait nachtdiensten en tijdens de eenzame avonden in het flatje kijkt Sam heel veel griezelfilms. Hij heeft een enorme collectie dvd’s. Door het kijken van deze films voelt hij zich beter en kan hij de pesterijen van zich afzetten. Naast het kijken van griezelfilms zoekt Sam ook troost in het eten van veel junkfood. Zijn overgewicht wordt door Brent, de populaire jongen uit de klas, steevast aangegrepen om hem te vernederen tegenover de rest van de klas, maar niet alleen Brent grijpt zijn overgewicht aan om hem te kijk te zetten. De gymleraar grijpt elk middel aan om Sam ten overstaan van de klas voor aap te zetten. Sam voelt zich doodongelukkig, maar durft er met niemand over te praten. 

Tijdens een schoolreisje naar het historisch museum ziet Brent samen met zijn twee vrienden, Maarten en Jelle, kans om Sam te pakken te nemen. Na de verplichte rondleiding moeten de leerlingen op eigen houtje een vragenlijst gaan invullen. Als zij Sam in het vizier krijgen, gaan ze al scheldend achter hem aan. Om aan hen te ontkomen, duikt hij een ruimte in waarin een tentoonstelling over de Azteken, genaamd Bloed en Offers, wordt voorbereid. Achterin deze zaal stuit Sam op een angstaanjagend beeld van de Azteekse God Tezcatlipoca. Terwijl Sam dit beeld goed zit te bekijken, komen zijn pestkoppen de zaal binnenstormen. Er ontstaat een vechtpartij waarbij Sam tegen het hoofd van Tezcatlipoca wordt aangeduwd. Hij haalt hierbij zijn hoofd open aan de grote slagtanden van het beeld. Op dat moment komen Lena, het meisje waarop Sam heimelijk verliefd is, en twee andere meisjes de ruimte binnen. Zij waren door de juf erop uit gestuurd om hen te zoeken. Lena neemt het voor Sam op en Brent, Maarten en Jelle laten hem uiteindelijk met rust en gaan met de drie meisjes mee naar de uitgang. 

Als zij weg zijn, merkt Sam dat zijn bloed op het beeld van de Jaguargod zit. Verwoed probeert hij dit weg te poetsen. Hij wil namelijk niet in de problemen komen. De zaal was verboden terrein en hij wil niet hoeven uit te leggen hoe het bloed op het beeld is gekomen. Als Sam die avond thuis een van zijn favoriete griezelfilms zit te kijken, valt opeens het licht uit en klinken er angstaanjagende geluiden in de hal van de flat. Als hij door het spionnetje van de deur kijkt, ziet Sam een mysterieuze schaduw. Als er dan gebeld wordt, schrikt hij zich bijna dood. Zijn moeder is werken, het is donker in de flat en er waart een mysterieuze schaduw rond. Als plotseling de lampen weer aanfloepen denkt hij dat de griezelfilms ervoor gezorgd hebben dat zijn fantasie met hem op de loop is gegaan. 

Als de volgende dagen deze geheimzinnige gebeurtenissen zich op andere plekken voordoen, raakt Sam in paniek. Wie of wat is die geheimzinnige schaduw en wat wil deze van hem? Hij probeert uit alle macht erachter te komen en in zijn zoektocht stuit hij op angstaanjagende feiten. Zal het Sam lukken om het naderende noodlot te ontwijken?

Conclusie
Veronique Marien begint het boek met een cursief gedrukte boodschap van Club Duister. Met deze boodschap weet ze de lezer direct te prikkelen. Wie of wat is Club Duister en hoe word je lid van Club Duister. Hierna vertelt het boek het verhaal van Sam en hoe hij tot deze club is toegetreden. Vanuit zijn perspectief neemt de schrijfster ons mee in een verhaal dat vanaf het begin pakt. 

Niet alleen de boodschap, maar ook de eerste zinnen van het verhaal Pak hem! Pak die dikzak! De gemene stem van Brent klonk schel in mijn oren, terwijl ik hijgend door de gangen van het museum rende. Shit, shit, shit! Vervloekte ik bij mijzelf. Hoe had ik toch zo stom kunnen zijn? Heel eventjes niet op mijn hoede geweest, en moest je nu eens kijken!’ schetsen al direct een goed beeld van het boek. 

Vlot geschreven, pakkende zinnen die direct de situatie overbrengen. Veronique Marien weet dit van begin tot eind vol te houden. De personages zijn goed neergezet. Natuurlijk zijn Sam, de dikzak die niet van sporten houdt, Brent, de populaire jongen, en Lena, het mooie meisje dat voor de underdog gaat, clichéachtige personages, maar dat hindert niet. Dat is juist wat werkt in deze verhalen. Ze zorgt ervoor dat je met een andere blik naar hen gaat kijken en als lezer leef je daardoor helemaal mee met Sam. Hij is de hoofdpersoon en goed uitgewerkt. 

Diepgang, terwijl de overige personages, de bijrollen, al naar gelang hun rol zijn uitgewerkt. Van oppervlakkig tot iets dieper. Passend is ook Sams hobby, de griezelfilms. Hij komt uiteindelijk in een eigen griezelfilm terecht en net als veel griezelfilms een vervolg hebben, krijgt ook Club Duister een vervolg. Schaduwblind, het verhaal van Sam, is namelijk het eerste deel van een nieuwe serie. Met het verrassende einde en intrigerende einde van het eerste deel weet de schrijfster de lezer warm te houden voor deel 2. 
Club Duister – schaduwblind krijgt van mij 4*

Lisette Woest-Appeldoorn - recensent De Perfecte Buren



Geen opmerkingen: