donderdag 29 december 2016

'De Tafel' – Luc Boonen


Genre: literaire roman
Uitgever: Manteau - WPG
ISBN: 9789022330715
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 378 
Uitgave: oktober 2014


Bedankt aan WPG Uitgevers België/Manteau voor deze recensie-exemplaren.

Lezers: Peggy Van Aert en Karin Teirlynck (beide DPB)


Over de auteur 
Luc Boonen (°1969), getrouwd en vader van drie kinderen, woont in Hamont en is zot van taal en een goed verhaal. Overdag werkt hij als magazijnier-vrachtwagenchauffeur in een horecagroothandel. 's Avonds kruipt Luc in zijn pen of gaat hij wandelen. Zonder verrekijker vertrekt hij nooit. Af en toe klimt hij ook in een boom.


Achterflap


Seppe wil zijn oma voor haar verjaardag verrassen door haar biografie te schrijven. De band tussen hen is onverbrekelijk. Zij heeft hem opgevoed na de scheiding van Seppes ouders. De tafel van oma biedt vaak troost bij de valkuilen van het leven. Suikertroost, de troost van liefde en zoetigheid. Maar als Seppe in haar verleden graaft, stuit hij op angstvallig volgehouden leugens en vreselijke geheimen. Oma probeert gebeurtenissen uit haar verleden, een fout verhaal dat begint tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog, te laten verdwijnen in het stilzwijgen van het weeshuis waar ze haar jeugd doorbracht. Seppe komt voor een hartverscheurende keuze te staan: doorgaan met zijn zoektocht - of blijven leven met een leugen die al bijna zeventig jaar standhoudt?



Samenvatting 


Peggy: De zestienjarige Seppe brengt veel tijd door bij zijn oma aan tafel. Toen hij klein was zat hij uren onder de tafel, ondertussen zit hij na schooltijd bij oma aan tafel. Enerzijds om zijn schooltaken uit te voeren, maar ook om van oma’s pudding te genieten. Seppe en zijn oma zijn twee handen op één buik.


Karin: Oma ontfermt zich al jaren over Seppe, de zoon van haar zoon. De ouders van Seppe zijn gescheiden toen Seppe nog een klein ‘manneke’ was. Seppes vader is trouwens een echte bon-vivant als het om vrouwen gaat. Hij laat zich elke keer weer verleiden en tuimelt van het ene huwelijk in het andere. De enige trots en standvastigheid die hij heeft is zijn frituur. 


Peggy: De ouders van Seppe zijn gescheiden en thuis is het niet altijd rozengeur en maneschijn. Zijn vader is het prototype van een macho, zijn stiefmoeder heeft meer oog voor haar dochtertje, Seppes halfzus, dan voor hem. En daarbij komt dan ook nog dat Seppe worstelt met zijn volwassen worden en zijn hogere maturiteit en begaafdheid dan zijn leeftijdgenoten. De tafel van zijn oma is zijn veilige toevluchtsoord. 


Karin: Seppe zelf is een buitenbeentje, zowel thuis als op school. Van kleins af aan is hij op zichzelf en erg leergierig. Hij zit letterlijk met zijn neus in de boeken. Zijn veilige haven was altijd bij oma onder de tafel. Ondertussen is Seppe een puber van zestien die nu zijn eigen plaatsje heeft aan oma’s tafel. De band met oma is een heel speciale. Bij oma vindt hij rust voor zijn huiswerk, voor een goede babbel en heel belangrijk, voor oma’s pudding. Pudding en koekjes gebruikt oma als troost, suikertroost, wat voor allebei soms echt nodig is.


Peggy: Voor de vijfenzeventigste verjaardag van zijn oma wil Seppe iets speciaals doen. Hij beslist om als eerbetoon een boek te schrijven over het leven van oma. Wat hij echter niet kon voorzien, is dat hij tijdens zijn zoektocht naar het verleden van oma op een aantal geheimen stuit. Deze geven een heel ander beeld van zijn oma. Een schok voor Seppe.


Karin: Als oma’s verjaardag voor de deur staat, oma wordt vijfenzeventig, wil Seppe iets speciaals geven aan haar. Hij besluit op onderzoek te gaan naar oma’s verleden en daar een boek over te schrijven, Oma’s biografie! Schoenendoos na schoenendoos en met de hulp van Lander, de buurjongen van oma, komt hij al een heel eind. Maar hoe meer hij graaft en te weten komt, hoe meer zijn beeld van oma verbogen wordt.


Conclusie


Peggy: Boonen neemt ons mee in het leven van Seppe en oma en bij uitbreiding het hele gezin en sociaal weefsel dat er rond hangt. Zeer traag kan je als lezer binnenkijken in hun levens, hun dagdagelijkse gewoontes en beslommeringen. Je leert de verschillende karakters en hun gewoontes echt kennen, alsof ze deel uitmaken van je eigen leefwereld. Door de traagheid schept de auteur de juiste sfeer.


Karin: ‘De tafel’ is het verhaal over Seppe en de band met zijn oma. Boonen bouwt dit verhaal langzaam op en door dit op deze manier te doen, krijg je een duidelijk zicht op ‘het leven zoals het is’. De personages zijn neergezet en beschreven volgens hun invloed op het verhaal en dat voelt goed. De speurtocht naar het verleden van Seppes oma houdt zelfs de lezer bezig. Daarnaast weet Boonen de puberale gevoelens van Seppe goed neer te zetten, inclusief de zoektocht naar zichzelf.


Peggy: Seppe ontdekt het onverwachte en vreselijke geheim van zijn oma beetje bij beetje, stap voor stap en met dezelfde snelheid kom je het als lezer ook te weten. Mooi gedaan van Boonen!


Karin: De tafel, een andere titel zou hier niet eens van toepassing zijn, van oma speelt een belangrijke rol in dit verhaal. Want is het niet zo dat bij de meeste families DE tafel het epicentrum is en dat daar verhalen rond gaan, gegeten, gelachen of gehuild wordt? Dit heeft de auteur treffend en beeldend neergezet. Je zou zo aanschuiven bij oma voor een schaaltje suikertroost.


Peggy: Het boek heeft een heel toegankelijke schrijfstijl. Het lijkt wel een verhaal dat over je eigen familie zou kunnen gaan. Verschillende gevoelens komen aan bod, ontroering, ongeloof, liefde. Het is een zeer realistisch verteld verhaal. Ook de verschillende personages zijn mooi uitgewerkt. Je kunt je er een perfect beeld bij vormen.


Karin: Naast het verhaal van Seppe, die dat speciale boek voor oma wil schrijven, neemt Boonen je ook mee in het verleden van oma en krijg je stukje bij beetje de waarheid daarover mee. Het is schrijnend om te lezen én te weten dat het er vroeger inderdaad zo aan toeging. Oma heeft het niet makkelijk gehad. Toch weet de auteur met zijn specifieke en unieke schrijfwijze er een humoristische kwinkslag aan te geven. Boonens schrijfstijl is bovendien helder, geen ingewikkelde zinnen of woorden zodat je moeiteloos het verhaal kan volgen. De plot had ik in de mot en die werd bevestigd met de laatste woorden in het boek.


Peggy: De schrijver vindt het perfecte evenwicht tussen het beschrijven van de situaties en de verschillende personages met ieder hun eigen karakter, maar laat ook nog iets aan de verbeelding van de lezer over. Het is een leuk boek, dat vraagt om traag gelezen te worden, met dezelfde snelheid als het verhaal zelf. Dompel jezelf onder in de leefwereld van Seppe, geniet en leef mee. Een mooi boek voor tijdens de wintermaanden. Het leven zoals het is...…. bij oma aan tafel. Ik geef het boek 3,5 ster.


Karin: ‘De tafel’ is een mooi geschreven verhaal over een jongen en de liefde, de speciale band met zijn oma. Wat mij vooral opvalt in dit verhaal is de warmte van oma naar Seppe en omgekeerd. Wat er ook gebeurt of wat er ook gezegd wordt, die twee voelen elkaar aan en laten elkaar in hun waarde. Verder laat Boonen je inzien hoeveel impact het verleden op iemand kan hebben en in hoeverre dat weggemoffeld wordt voor de buitenwereld. ‘Suikertroost’ is heel herkenbaar in het verhaal en volgens mij telt dit ook in het dagdagelijkse leven. Want als je even down bent of het even niet meer weet dan pak je toch vlug naar iets lekkers, het liefst zoet. Dit was het derde boek dat ik van Boonen las en ze zijn op hun manier allemaal even schitterend. Zijn schrijfstijl, zijn diepgang en doortastendheid, de keuze van zijn onderwerpen..... Het vogeltje zingt inderdaad zoals het gebekt is, Luc Boonen :-) Vier sterren voor ‘De tafel’.









Geen opmerkingen: