maandag 5 december 2016

‘Het kille doodskleed’ – Robert Thomson


Genre: roman
Uitgever: eigen beheer
ISBN: 978 94 63180 122
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 280
Uitgave: november 2016

Met dank aan Robert Thomson voor deze recensie-exemplaren.

Lezers: Nancy De Brucker en Patrice van Trigt (Team DPB)
Duo recensie is samengesteld door Nancy

Flaptektst
Puck Scheltinga van Beuningen erft haar ooms vermogen, zegt haar baan op en blijft in zijn boerderij in het Achterhoekse dorpje IJsseldijk wonen. In de luwte van het rurale Oosten denkt ze aan een rustig bestaan. Dat pakt echter anders uit. Willem, haar grote liefde, net terug van wereldreis, helpt Puck te herstellen van een zwaar traumatische ervaring. Maar dan treft het noodlot hém. Hij wordt als comapatiënt afgevoerd naar Instituut Sparrenbos, waar ooit Pucks oom verbleef en waar iedereen haar kent. Door wat Willem is overkomen ontwikkelt Puck een schuldgevoel. Na een bezoek aan hem loopt ze tijdens een sneeuwstorm het bos in om haar gedachten te ordenen. Dat wordt haar bijna fataal. Na opnieuw een gevoelig verlies denkt ze dat het kille doodskleed voorgoed aan haar kleeft. Op advies van psychiater Janneke vertrekt ze naar de Côte d' Azur om te ontstressen. Ze koopt een villa om Willem daar te kunnen verplegen. Maar ze wordt verliefd op haar Franse makelaar en trouwt met hem. Ze laat Willem echter niet vallen, gaat noodgedwongen een dubbelleven leiden en raakt in een morele spagaat. Door het hectische bestaan grijpt ook het psychische trauma haar opnieuw bij de keel.

Samenvatting van het verhaal
Patrice; Tot haar grote verrassing erft Puck van haar oom Gerhard de boerderij met een flinke lap grond in het pittoreske IJsseldijk in de Achterhoek. Ze was dol op haar oom en deze plek en besluit dan ook tot ieders verrassing haar intrek daar te nemen.
Nancy; Puck is drieëndertig jaar oud en juriste, en was werkzaam als regiodirecteur in een bank in Amsterdam. Nu heeft ze een sabbatical jaar achter de rug. Ze heeft al die tijd voor haar oom Gerhard gezorgd die dement was en in Instituut Sparrenhof verbleef. Na zijn overlijden erft ze alles en woont ze in zijn boerderij in de Achterhoek. Ze voelt zich meer en meer op haar plaats hier dan in Amsterdam.
Patrice; Puck heeft veel om over na te denken. Wil ze haar baan en appartement in de Randstad aanhouden, wat gaat ze doen met de boerderij en hoe zal het verder gaan met de grote liefde in haar leven Willem? Zoveel vragen. Wat ze wel weet is dat ze iets wil doen voor al die lieve mensen in Sparrenbos, het instituut waar haar oom zo liefdevol is verzorgd en waar ze zulke goede herinneringen aan heeft. Ook met de mensen daar heeft ze een bijzondere band opgebouwd.
Nancy; Doordat ze een goede deal heeft kunnen sluiten, is ze nu schatrijk. Ze hoeft zich voor de rest van haar leven geen zorgen meer te maken. Als er een projectontwikkelaar aan de deur staat gaat ze met hem in zee. Ze weet immers hoe ze haar mannetje moet staan in de financiële wereld.
Ze heeft heel leuke en aardige buren en ze blijft ook niet weg uit het verzorgingstehuis. Ze voelt zich een rijk mens met al die warme vriendschappen die ze gevonden had. Ze mist echter één iemand en dat is Willem die nu ergens in Alaska vertoeft. Ondanks al het geld in de wereld voelt ze zich heel eenzaam.
Patrice; Net op dat moment wordt ze overvallen door een meest intense en vreselijke gebeurtenis. En dat lijkt wel de aanzet tot een aaneenschakeling van ellende, tegenslag en veel verdriet.
Nancy; Er is echter iemand die het niet zo hoog op heeft met Puck en daar zal ze de gevolgen van moeten dragen. Gelukkig verschijnt Willem weer in haar leven die als een beschermende factor voor haar werkt. Maar dan slaat het noodlot weer toe en is Willem plots comapatiënt. Als ze haar gedachten wil ordenen door een wandeling te maken in het bos wordt haar dit bijna fataal.
Wat staat er Puck nog allemaal te wachten en hoeveel moet ze nog verduren? Gaat ze uiteindelijk nog wel gelukkig worden?

“Het kille doodskleed van mijn rijkdom lag als een zware last om mijn schouders”

Conclusie
Patrice; Hoe kan het toch, wanneer alles mee lijkt te zitten, dat je toch achtervolgd wordt door pech. Wat doet dat met je als mens als die pech echt buitenproportionele omvang aanneemt? Hoe lang blijf je dan positief gestemd, tot hoever reikt jouw incasseringsvermogen? Puck wordt heen en weer geslingerd door emoties en daar komt geen eind aan.
Nancy; Dit is het tweede boek dat ik lees van deze auteur. Zijn vorige ‘De offerschalen van Satan’ had me heel erg aangegrepen en ik was heel nieuwsgierig of hij met dit boek mij terug kon bekoren. Dit boek is voor mij echt heel apart. Ik had eigenlijk meer het gevoel dat ik een thriller zat te lezen i.p.v. een roman. Al die vreselijke dingen die Puck tegenkomt kwamen bij mij heel bizar over. Hoeveel pech, verschrikkingen kun je meemaken in een mensenleven? Op een gegeven moment dacht ik dat het geluk haar nu wel zou toelachen maar niets is minder waar. Het verdriet blijft haar achtervolgen en het is alsof ze niet uit haar ‘doodskleed’ geraakt. Op den duur had je werkelijk het gevoel dat er om de weerga weer iemand het loodje ging leggen. Dit op zich vond ik op het einde echter een beetje teveel van het goede.
Patrice; Wanneer geldt pech als een reden om ongelukkig te worden en hoe ga je daar mee om? Deze aspecten legt Thomson tentoongesteld aan zijn lezers voor. Puck lijkt voor het ongeluk geboren te zijn terwijl ze op papier alles mee zou moeten hebben. Het is precies dat wat je aan het denken zet. Ieder mens kent wel fases in het leven dat het even niet lekker gaat, dat er tegenslag op je pad komt. Maar Puck lijkt na de erfenis van de boerderij gedoemd te zijn en wordt vergezeld door pech, verdriet en teleurstelling. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het wel heel veel is wat op Pucks padje komt. De geloofwaardigheid van het verhaal komt in het geding wanneer het maar blijft voortduren en je gaat gokken wat er nu als volgende gaat komen, het werd een beetje voorspelbaar op een gegeven moment. En dat is best jammer.
Nancy; Ik heb echt te doen gehad met het hoofdpersonage. Robert weet als geen ander hoe je gevoelens op papier moet zetten. Hoe ze steeds andere dingen meemaakt en hoe ze telkens terug uit een diep dal moet klimmen. De vele schuldgevoelens die ze heeft en de beslissingen die ze neemt zijn soms echt verwonderlijk te noemen. Verliefdheid is in dit verhaal ook een grote factor wat soms bij mij de wenkbrauwen deed fronsen wat ze deed en hoe ze over alles dacht. De bijpersonages mogen ook niet vergeten worden, voor deze ook veel bewondering. Robert heeft in dit boek veel personages gestoken en allen hebben een bepaalde relatie met Puck. Het is niet allemaal kommer en kwel en af en toe is Puck gelukkig en komen er ook erotische scenes in.
Patrice; Wat heel goed is aan de boeken van Thomson is dat hij het niet schuwt om maatschappelijke aspecten zoals de mankementen in de zorg, het falende bankwezen of haperende bureaucratie ter sprake te brengen. Hij doet dat met een elan waar hij gevoelsmatig overal mee weg komt. Thomson gaat het niet uit de weg om pittige kritiek te uiten. Ook humor is hem niet vreemd. Een vette knipoog zo nu en dan zorgt voor luchtige momenten. Het dialect dat in het boek voorkomt is ronduit grappig en geeft het verhaal een gezonde dosis realiteit mee want in de Achterhoek spreekt men op het platteland geen ABN.
Nancy; Robert heeft een hele vlotte en leuke schrijfstijl die je geboeid houdt tot aan het einde van het verhaal. Weeral heel wat nieuwe en leuke woordjes die ik als Vlaamse niet ken zoals ‘apengatje’ en ‘netsukes’. Die Japanse beeldjes kun je trouwens op zijn website zien!
Wat ik ook kostelijk vond was het taaltje dat ze in het boek spreken. Het Achterhoeks, dat wel zeer plat is. Ik heb er enorm mee moeten lachen ook al moest ik sommige zinnen tot drie keer toe lezen. Heerlijk!
Patrice; Het kille doodskleed is een roman met een behoorlijke dosis extreme emoties en het boek kent met vlagen ook behoorlijk wat spannende momenten. Wat Thomson heel goed doet, en dat is in eerdere boeken ook zo, is dat hij zijn personages heel menselijk en echt neerzet. Hierdoor zijn ze allesbehalve oppervlakkig en daarmee herkenbaar als medemens. De schrijfstijl van Thomson is gemakkelijk en laagdrempelig, vlot om te lezen. Hij heeft een bepaalde manier van doen, waardoor je gefascineerd blijft. Na zijn vorige boek, De offerschalen van Satan, lag de lat behoorlijk hoog.
Nancy; Ik ontdekte ook een stuk van autobiografie in Roberts verhaal en met dit bedoel ik de onderwerpen zoals bedreigingen, Cambodja en crimineel gedrag. Degenen die het blogstukje van Robert hebben gelezen zullen wel weten waar ik het over heb.
Ook dementie komt aan bod, hij laat ons zien hoe het er in een rusthuis aan toe gaat. Hoe het personeel met de patiënten omgaat en daar weet hij ook een leuke draai aan te geven qua humor. Tussen de regels door lees je hier ook wel dat dit een gevoelig onderwerp is voor hem.
Patrice; Met dit verhaal heeft Thomson opnieuw een lekker boek geschreven maar gevoelsmatig haalt het het niet qua spanning en intrige bij De offerschalen van satan. En dat geeft natuurlijk niets want dit is ook weer een ander boek met een ander verhaal. Een welgemeende tip: geef niet zoveel informatie weg op de flaptekst. Die bevat in dit geval nogal wat belangrijke gegevens en het is jammer dat de lezer op voorhand al weet wat de grote lijnen in het verhaal gaan zijn.
Nancy; Waar Robert ook heel nadrukkelijk over spreekt en dingen die hij niet uit de weg gaat zijn volgende onderwerpen: de bankcrisis, corrupte politici en voornamelijk de zorg. En hij steekt het ook niet onder stoelen of banken wat de zorgsector inhoudt deze dagen; de vele besparingen die er gedaan worden op personeel e.a. zodat er geen gedegen zorg meer is, en vooral bewondering voor de mensen die in deze sector werken.
Patrice; Doordat de gebeurtenissen op een bepaald moment iets voorspelbaar worden en het blijven hangen van Puck in het bewustzijn, en vooral veelvuldig uitspreken, van haar gigantische rijkdom waren er momenten dat het verhaal niet pakkend bleef. Daar tegenover staan de mooie momenten met haar vrienden, de mensen in het instituut, de kleine dingen in het leven van een dementerende en de pure contacten die daaruit voortvloeien. Soms zorgend voor een brok in de keel.
Beoordeling
Patrice; Het kille doodskleed is al bij al een vlot lezende en naar spanning neigende roman geworden die heel veel lezers enorm zal aanspreken. En dat is terecht want Thomson heeft een charmante manier van schrijven met een scherpe, kritische, punt die gevoelsmatig alles kan neerpennen. De nieuwsgierigheid naar zijn volgende boek is dan ook aanwezig maar voor Het kille doodskleed kom ik niet verder dan drie sterren, wat overigens een lekker boek betekent.
Nancy; Saai is dit boek in ieder geval niet! En maakt geld gelukkig? In dit verhaal zeker niet! Ik kijk in ieder geval al uit naar een volgend verhaal van zijn hand. Ik geef dit boek 3,5 sterren

Klik HIER voor de duo recensie van ‘Offerschalen van Satan’
Klik HIER voor het blogstukje van Robert Thomson





Geen opmerkingen: