zaterdag 17 december 2016

In gesprek met Bram Dehouck


Wat velen niet weten is dat je vóór je eerste thriller “De minzame moordenaar” een non-fictieboek hebt geschreven over je zus. Kun en wil je daar kort iets over vertellen?
‘Het meisje dat vergeet’, het non-fictieboek over mijn zus, kwam er door een actie van de Vlaamse Radio 1 en Uitgeverij Van Halewyck. Door een verkeersongeval heeft mijn zus een niet-aangeboren hersenletsel. In het boek vertel ik over de gevolgen daarvan.

Wat bewoog je daarna de overstap te maken naar het thrillergenre (met welke stap wij en velen met ons zeer verguld zijn) ?

Ik heb zelf altijd graag spannende boeken gelezen, dus was het logisch dat ik die richting zou uitgaan als schrijver. Al zie ik die spanning wel ruim. Ook bijvoorbeeld De Welwillenden van Jonathan Littell, De verborgen geschiedenis van Donna Tartt of Boetekleed van Ian McEwan zijn voor mij spannende romans.




“De minzame moordenaar” was een bijzonder debuut. Zelden vertoond was de benadering vanuit de moordenaar vanaf het begin. Je kreeg de Debuutprijs én De Gouden Strop! Voelde je daardoor druk, de lat lag immers meteen heel hoog?

Toen ik de prijzen kreeg, was ik al geruime tijd bezig met mijn tweede boek ‘Een zomer zonder slaap’. Ik ga van nature al niet snel zweven, dus was het ook niet moeilijk om met de voeten op de grond te blijven. Ik heb het verhaal afgewerkt zoals ik het in gedachten had. Natuurlijk was ik wel wat nerveuzer voor de ontvangst; ik wist dat veel mensen er naar uitkeken, en het was geen klassieke thriller.



In “Een zomer zonder slaap” speelt de nogal uit balans geraakte slager in Blaashoek de hoofdrol. Was er voor deze man een rolmodel of was het volledig fantasie?

In dit verhaal was het mijn bedoeling om de relaties in een dorp op scherp te zetten en te laten exploderen. Daarvoor heb je een centrale figuur nodig. Je komt dan al snel uit bij de bakker of de slager. De figuur van de slager bood mij de mooiste kansen om er een kleurrijk personage van te maken. Ik heb me niet op een bestaande slager geïnspireerd om het personage te ontwikkelen. Het gaat eerder omgekeerd: ik kies voor een slager als personage, en dan ga ik me bij slagers informeren over het vak, zodat het geloofwaardig overkomt.




Tweemaal de Gouden Strop en dan krijgt je derde thriller “Hellekind” (een voortreffelijk boek volgens Charles) die niet. Ben je dan ten diepste teleurgesteld of denk je in de trant van “het kan niet altijd feest zijn” ?

Hellekind kreeg lovende recensies, dus was het wel schrikken toen het boek op geen enkele longlist stond van geen enkele prijs. Maar zo’n nominatie mag geen vanzelfsprekendheid worden. Er zijn meer dan genoeg Nederlandstalige
misdaadauteurs die het ook verdienen om op een shortlist te staan. Ik beleefde op dat moment dus hetzelfde wat veel andere schrijvers beleven als de genomineerden van een prijs worden bekend gemaakt.

In je nieuwste thriller “Witte raaf” speelt de blaaskaak Nick Farkas de hoofdrol. Hij verkoopt holle praat, is dominant en manipulatief en ontziet niemand die hem in de weg staat. Heb je mensen in je directe omgeving die aan dit profiel voldoen? (Het meest veilige antwoord hoeft niet het beste te zijn)

Voor Nick Farkas heb ik me gebaseerd op de ergste soort collega waarmee je kan te maken krijgen: de bedrijfsoplichter. In sommige recensies wordt hij zelfs een sociopaat genoemd. Zelf heb ik nog niet zo’n persoon meegemaakt in mijn carrière, maar ik ken mensen die er wel ervaring mee hebben. In elk bedrijf heb je natuurlijk opportunisten, gemakzuchtigen en ergerlijke figuren, maar iemand uit de categorie van Nick Farkas is gelukkig eerder zeldzaam. Uit mijn research bleek wel dat deze figuren verwoestend zijn, zowel voor het bedrijf als voor de collega’s die met hen moeten samenwerken.


Je schrijfstijl kenmerkt zich door heldere taal waarmee je snel een kernachtig beeld weet te schetsen. Dat is een mooie eigenschap die lang niet elke schrijver heeft. Heb je die stijl van nature of heb je je die eigengemaakt door bepaalde opleidingen of anderszins?

Ik heb een opleiding Journalistiek gevolgd, waarin het belangrijk was om kort en krachtig te schrijven. Mogelijk heb ik daarvan iets overgehouden in mijn boeken. Al denk ik wel dat het grotendeels van nature is. Ik denk er namelijk niet zo veel over na tijdens het schrijven; ik laat de ballast vanzelf achterwege. Daarnaast kan ik ook rekenen op een goede redacteur, die mij wijst op minder sterke stukken.

Bram, dank je wel voor dit gesprek. Succes met je volgende boek en alles wat op je pad komt!

Charles Kuijpers - recensent De Perfecte Buren

Geen opmerkingen: