maandag 9 januari 2017

In gesprek met Josha Zwaan


Als eerste zou ik graag van jou horen, wie is Josha?
Ik ben 53, getrouwd, vier kinderen, waarvan een nog thuiswonend. Ik houd van klassieke muziek, vooral gezongen oude muziek, zoals Monteverdi en Schutz. Verder tuinier ik graag, ik lees veel en ben erg graag buiten.

Je hebt in de hulpverlening gewerkt, een behoorlijk pittige baan had je daar met drugsverslaafden. Wat is het belangrijkste wat uit die periode is bijgebleven? Hoe vertaal je die ervaringen naar het moederschap?
Wat me nog het meest bijgebleven is is de onmacht van mensen om iets van hun leven te maken. En bij moeders met kinderen de onmacht om hun liefde, die er echt was, om te zetten in goede verzorging. Ik had in die tijd al twee kinderen en zag het verschil dus heel duidelijk. Bij mij gaan de kinderen altijd voor.

Je schrijft al van jongs af aan. Je schreef erotische verhalen, romans, non fictie. Toch heb je pas écht werk gemaakt van het schrijven op je veertigste verjaardag? Is er een genre waarin je je niet thuis voelt?
Haha, Niet precies op mijn verjaardag hoor. Maar wel daarna. Ik voel me niet thuis bij thrillers en luchtige boeken. Ik lees die genres zelf ook niet graag.

Je had al twee boeken geschreven toen je met Parnassia doorbrak bij het grote publiek. Hoe was dat?
Ik had nog geen boeken geschreven hoor. Ja als elfjarige, maar dat is nooit uitgegeven. Voor Parnassia waren er een paar verhalen van mij gepubliceerd, dat was alles. Parnassia was mijn debuutroman. Het was natuurlijk geweldig dat dit debuut zo’n succes werd. Vooral omdat ik vond dat dit verhaal door velen gelezen moest worden.

Parnassia is inmiddels in de 21e druk. Wat is volgens jou het recept van dit succes?
Er is geen recept. Belangrijk is wel dat het een vergeten verhaal was. Verder is het een boek dat van lezer naar lezer is gegaan, iedereen die het las vond het mooi en gaf het door. Er was nauwelijks publiciteit geweest.



Je laatste boek Zijspoor gaat over de periode dat je oudste zoon ziek werd. Wat is voor jou de grootste motivatie geweest om dit boek te schrijven?
Ik wilde anderen laten delen in de manier waarop wij als gezin door hebben weten te gaan. En ook hoe mijn zoon naar zijn ziekte keek en kijkt. Ik weet inmiddels dat anderen troost putten uit het boek.

Hoe kijk je terug op deze intense periode? Hoe gaat het nu met hem en met jullie?
Het was een loodzware periode. Ons leven is voor altijd veranderd, ook omdat we nooit weten wanneer er weer een transplantatie nodig zal zijn. Maar het gaat heel goed met hem en met ons allemaal.



Je bent ook schrijfdocent. Wat is het leuke of interessante aan het lesgeven?
Het is ontzettend leuk om mensen zich te zien ontwikkelen. De studenten doen ontdekkingen over zichzelf en hun stijl, leren het ambacht van schrijven en leren vol te houden. Nog leuker is als er een echt talent tussen zit die ook de discipline heeft om een boek helemaal te schrijven. Die stel ik dan graag voor aan mijn uitgever.

Waarmee ben je nu bezig, kunnen we binnenkort weer iets van je verwachten? Kun je daar iets over vertellen?
Ik ben bezig met een volgende roman. In dit verhaal draait het om loyaliteit en verraad, om grote liefde die omslaat in onmacht, hardheid en misbruik. De planning is dat het boek in het voorjaar van 2018 verschijnt, dus nog even geduld.

Je bent in Nieuw Zeeland geboren en op je derde naar Nederland gekomen. Ben je ooit terug gegaan naar je geboorteplek of zou je dat nog willen?
Ik ben nog niet terug geweest, maar zou dat wel willen. Wie weet als ook mijn jongste de deur uit is..

Tot slot: wat heb je nog op je (schrij)verlanglijstje staan?
Nou….. verfilming van Parnassia is een grote droom van mij..

Josha, dank je wel voor het beantwoorden van deze vragen. Ik heb Zeevonk inmiddels ook aangeschaft en Parnassia ga ik ook maar eens opzoeken. Ik ben heel benieuwd naar wat je nog gaat schrijven! 

Groet, Patrice – De Perfecte Buren

Hier mijn recensie over Zijspoor

Geen opmerkingen: