dinsdag 17 januari 2017

"Literaire" thriller, ernst of onzin?


“LITERAIRE” THRILLER, ERNST OF ONZIN ?



Al vele jaren is het bij enkele uitgevers en/of schrijvers in zwang een spannende roman ofwel thriller aan te duiden als “literaire thriller”. Deze benaming sierde al de cover van “Terug naar de kust” in 2003. Daarmee lijkt uitgeverij Anthos of Saskia Noort de uitvinder van deze term.

Over het gebruik van dat bijvoeglijke naamwoord in dezen zijn al vele discussies gevoerd.

“Literair” betekent “tot de literatuur behorend”. En dan moet je dus bij het begrip “literatuur” te rade om verder te komen.
Connie Palmen zei over thrillerschrijvers ooit bij een boekenbal: “Scheer je weg uit het land van de literatuur, nietsnutten! Donder op!”

Liefhebbers van sensatie-tv over dit onderwerp moeten maar eens (terug)kijken naar de tenenkrommende en soms hilarische discussie hierover tussen Connie Palmen en Saskia Noort in DWDD van 16 april 2009 http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/63473 waarin Palmen zegt dat een thriller niets met literatuur te maken heeft en louter bestaat bij de gratie van clichés. Sidekick Hugo Borst stuwt die discussie daar nog eens heerlijk op als het gaat over Gerrit Komrij.



Het gebruik van het woord “literair” beoogt vermoedelijk de thriller extra aanzien en gewicht te geven. Een goede thriller heeft dat helemaal niet nodig. Sterker nog, de toevoeging van “literaire” aan “thriller” is louter een nietszeggend verkoopargument (wat ook weer de schitterende conference van Harrie Jekkers over het nut van argumenten in de herinnering roept).

Een thriller die geen “literaire thriller” genoemd is, zou bovendien anders literatureluur (jaja, dat woord bestaat echt) zijn. Maar het klinkt natuurlijk wel interessant als je op de vraag wat je aan het lezen bent, met een geaffecteerde tongval kunt antwoorden dat het een literaire thriller betreft. U stijgt onmiddellijk in aanzien bij uw gesprekspartner. Pfffffff.

Charles Kuijpers

Geen opmerkingen: