woensdag 22 februari 2017

‘Het Atria Project’ – Ursula Visser

 
Genre: science fiction
Uitgever: eigen beheer
ISBN: 978 940 214 8503
Uitvoering: e-book
Aantal pagina’s: 268
Uitgave: april 2016

Hartelijk dank aan Ursula Visser voor het beschikbaar stellen van deze recensie-exemplaren.

Cover
Jeanine: Op een zwarte ondergrond zie je een gestalte van een vrouw met gesloten ogen. Vanuit haar borstkas schijnt er een licht dat zich verspreidt. Het lijkt erop dat de geest van de rouw uittreedt, omdat je haar gezicht vaag nog een keer naast haar eigen beeltenis ziet. De titel is duidelijk vermeld, met erboven in het klein de naam van de schrijfster. Ik vind de cover prachtig en zeer intrigerend en hij krijgt van mij een 9.

Lisette: De cover heeft een donkere achtergrond met daarop een doorschijnende vrouw die een blauw licht uitstraalt. Bij haar hoofd is een tweede hoofd zichtbaar dat bezit lijkt te nemen van de vrouw. De naam van de schrijfster staat in mooie letters boven de afbeelding. De cover is rustig en past bij de inhoud. De cover krijgt van mij een 8.


Samenvatting van het verhaal 
Jeanine: Abby Ryan woont in Wilson, Zuid-Australië. Zij heeft een bijzondere gave: ze kan bij andere mensen herinneringen uit hun vroegere leven zien. Haar vriendin Laura de Baron heeft dezelfde gave en kan zich ook openstellen voor de herinneringen van anderen. Laura heeft via website andere mensen leren kennen die beweren dezelfde gave te hebben en ze weet Abby te overtuigen om de groep te ontmoeten. Abby heeft echter wel haar twijfels over deze ontmoeting.

Lisette: Abby Wilson woont in het Australische Wilson en heeft daar een kleine boekenwinkel die ze van haar oma heeft geërfd. Haar broer Paul woont naast haar en zij hebben een heel goede band. Op een dag vraagt Laura, de beste vriendin van Abby, of ze mee wil naar een bijeenkomst voor mensen zoals zij. Abby en Laura hebben een gave die maar heel weinig mensen op Aarde hebben. Zij zijn in staat om de vorige levens van andere mensen te zien. Na enige aarzeling gaat Abby met Laura mee.

Jeanine: Sinds kort heeft Abby namelijk het gevoel dat zij in de gaten wordt gehouden. Verder heeft ze al een tijdje het gevoel dat ze meer moeite heeft om de werkelijkheid te scheiden van de herinneringen die ze kan zien. Ze vraagt zich af of ze daarom zo slecht slaapt en nare dromen heeft. Ze snapt niet wat er aan de hand is. Tijdens de bijeenkomst komen Abby en Laura erachter dat er een organisatie is, met de naam “Het Atria Project”, die op zoek is naar mensen zoals zij, met het doel om hen aan onderzoeken te onderwerpen.

Lisette: Op deze bijeenkomsten ontmoeten zij Lars, Neill, Ingrid en Mayra. Na de eerste bijeenkomst gebeuren er opeens allemaal rare en onverklaarbare zaken in het leven van Abby. Uiteindelijk leiden deze gebeurtenissen ertoe dat de groep met elkaar op de vlucht slaat voor soldaten van het geheimzinnige Atria Project.

Jeanine: Twee leden van de groep die Abby heeft leren kennen bij de bijeenkomst hebben slecht nieuws. Een vriend uit Zuid-Afrika is verdwenen nadat hij al een paar dagen werd achtervolgt door leden van Het Atria Project. Daarna wordt ook een lid van de Australische groep ontvoerd. Alle leden, ook Abby en Laura, blijken gevaar te lopen en ze besluiten samen te gaan werken om hun vrienden te redden. Abby komt tot de ontdekking dat er meer aan hand is dan ze zich ooit had kunnen voorstellen, zowel wat Het Atria Project betreft, als ook haar eigen rol in dit alles.

Conclusie
Lisette: Het Atria Project is een science fiction verhaal dat zich afspeelt op Aarde en op Atria. De opzet van het verhaal klinkt veelbelovend, maar de uitwerking van het verhaal laat helaas veel te wensen over. Het begint er mee dat het verhaal langzaam op gang komt. In het begin worden bijna elke handeling en gedachte die Abby heeft, op papier gezet.

Jeanine: Wat mij gelijk opviel toen ik begon te lezen, is dat Ursula Visser vooral in het begin alles tot in detail beschrijft. Elke handeling die Abby doet, wordt uitvoerig beschreven. Dit zorgt ervoor dat het verhaal maar langzaam op gang komt. Gelukkig komt hier in de loop van het verhaal verandering in en leest het verhaal vlotter. Om een voorbeeld te geven van het gedetailleerde schrijven:

"Ik schud mijn hoofd om de gedachten te verjagen en richt mijn aandacht op de boodschappen. De appels leg ik onderin de koelkastlade en de plastic zak waar de boodschappen in hebben gezeten, vouw ik op. De zak is nog helemaal gaaf, ik leg hem bij de rest van de gebruikte zakken in de gangkast. Ik recycle om geld te besparen, want in deze tijd is het hebben van een boekenwinkel geen vetpot. Ik heb me vaak afgevraagd hoe mijn oma het al die jaren heeft vol gehouden. De zorgen om het geld zijn nooit ver weg."

Lisette: Als de schrijfster hiermee probeerde om diepgang en sfeer te creëren dan is het niet goed gelukt. De voortgang wordt enorm vertraagd met pietluttigheden als vragen aan haar broer waar hij op zijn werk mee bezig is, terwijl er direct bij wordt verteld dat hij in al die jaren dat hij bij de politie werkt nog nooit iets heeft losgelaten over zijn werk bij de speciale eenheid waarvoor hij werkt. De karakters hebben ook geen diepgang meegekregen. Zij blijven voornamelijk een normaal persoon die toevallig een speciale gave heeft.

Jeanine: Vanaf het moment dat Abby tijdens een bijeenkomst achter het bestaan van het Atria Project komt en er iemand met eenzelfde gave als zij ontvoerd is, krijgt het verhaal meer tempo en wordt het spannender.

Lisette: De zinnen zijn vaak kort, wat de snelheid zou kunnen bevorderen, maar hier eerder storend werkt, omdat de zinnen vaak oppervlakkig en triviaal overkomen en daarnaast zitten er redelijk wat spelfouten in. Ondanks de korte zinnen. Als het verhaal dan uiteindelijk een beetje op gang begint te komen, wordt het verhaal helaas ook warriger.

Jeanine: De overgangen van de ene verhaallijn naar de andere verhaallijnen verlopen af en toe vrij abrupt. In sommige scènes klopt ook het verloop van de tijd niet. Ik moest helaas een aantal malen terugbladeren om te kijken of ik nog op het juiste spoor zat. Daarnaast zijn er enkele ongeloofwaardige scènes in het verhaal zoals de achtervolging in de woestijn, er zijn ook scènes die niet af voelen of niet goed uitgewerkt zijn. Qua personages is Abby het enige personage dat je echt goed leert kennen. Dat komt vooral omdat je het verhaal beleeft vanuit haar gezichtspunt. In de loop van verhaal verschuift het genre van het verhaal van paranormaal naar sciencefiction en vanaf dat moment is er meer vaart en meer actie in het verhaal.

Lisette: Er zijn vrij veel personages met onderlinge verbanden en deze verbanden worden vaag uitgewerkt. De plot is absoluut fantasievol, maar de tijdlijnen lijken niet altijd te kloppen, en de verhaallijnen worden te weinig uitgediept om het een samenhangend geheel te maken. Ursula Visser probeert de spanning wel op te bouwen, maar de opbouw verzandt in een overkill aan informatie en situaties die nogal geforceerd aanvoelen. Naast het science-fiction-aspect heeft de schrijfster er ook een romantisch element aan toegevoegd.  Alleen is ook hier de uitwerking oppervlakkig en pakt de romance mij niet.

Jeanine: De schrijfster weet je in eerste instantie te boeien door een goed bedachte plot. Niet iedereen is wie hij/zij zegt te zijn. Tegen het einde van het verhaal zit je echter midden in de intriges en complotten en Abby weet niet meer wie ze kan vertrouwen, maar als lezer weet je dat zelf helaas ook niet meer. De hoeveelheid plotwendingen, intriges en complotten is helaas te veel van het goede. Het verhaal wordt hierdoor behoorlijk verwarrend voor de lezer. Je moet je aandacht er na een tijdje goed bijhouden om niet in de war te raken wat er nou waar zou kunnen zijn en wat niet.

Lisette: Het einde van het boek is heel verwarrend. Opeens gebeurt er zoveel dat de lezer de weg nog verder kwijtraakt. Toch zitten er ook stukken in het verhaal die wel vlot lezen, wat beter te volgen zijn en best spannend zijn. Alleen zijn deze momenten nog in ondertal.

Jeanine: Het boek heeft een zeer open einde, waardoor je gelijk het tweede deel wilt lezen, omdat je voor je gevoel nog midden in het verhaal zit. Ik hoop dat deel twee “De vloek van Bedaron” de antwoorden zal geven op de vragen die ik nu heb.

Beoordeling 
Lisette: Het Atria Project krijgt van mij daarom 1.5*

Jeanine: Ik geef “Het Atria Project” helaas maar 1,5 sterren. Ik zeg helaas, want het verhaal heeft absoluut potentie. De schrijfster heeft een op zich boeiend verhaal bedacht, maar het komt op de manier waarop het nu geschreven is helaas niet goed uit de verf.


               

Geen opmerkingen: