maandag 6 februari 2017

In gesprek met ... Bertina Mulder



Wil je kort iets vertellen over jezelf, en dan liefst ook iets dat niet op de achterflap van je (eerste) boek is vermeld?
Naast een oudere zus heb ik ook nog een eeneiige tweelingzus, Margriet. Al vanaf mijn verblijf in de baarmoeder ben ik dus de ultieme wisselwerking aangegaan. Margriet was een van de meelezers van mijn boek. Ik wist dat zij eerlijk zou zijn en - omdat zij net zo denkt als ik - tips kon geven die pasten bij wat ik wilde vertellen. Daarnaast kreeg ik professioneel manuscriptadvies van schrijfster Maria Genova en uitgever Lex Jansen van Magonia. Ik heb ook een korte schrijfcursus gedaan bij Editio, met als tutor Özcan Akyol. Een nieuwe ontwikkeling in het schrijven is het ‘opstellen van je verhaal’, om knelpunten in je verhaal op te lossen. Tijdens een sessie met systemisch coach Karen van Hout verplaatste ik me in de hoofdpersoon. Zij stelde vanuit het perspectief van andere personages vragen aan mij om achter de motivatie van de hoofdpersoon te komen. De antwoorden die daar uitkwamen, hebben mij erg geholpen bij dilemma’s in mijn verhaal.



“Wisselwerking” is je debuutroman. Wat heeft je ertoe gebracht te gaan schrijven?
Als communicatiemedewerker schreef en redigeerde ik zakelijke (web)teksten. Mijn doel was de boodschap ondubbelzinnig en passend bij de doelgroep over te brengen. Ik kon dus niet zomaar wat schrijven. De drang om zelf de inhoud van mijn teksten te bepalen werd steeds groter, ik wilde buiten de lijntjes schrijven. Er groeide een verhaal in mijn hoofd. Toen ik plotseling met een longembolie in het ziekenhuis kwam te liggen, realiseerde ik me dat het verhaal samen met mij had kunnen sterven. Ik nam een halfjaar onbetaald verlof en verhuisde naar Curaçao om de eerste versie van Wisselwerking op papier te krijgen. Dat is gelukt. Drie weken na mijn terugkomst nam ik ontslag, ik kon niet meer terug in het vormpje dat ik had achtergelaten. Nu werk ik voor mezelf als auteur en webredacteur en ben ik praktijkmanager in de huisartsenpraktijk van mijn man.

Je boek wordt hoog gewaardeerd in de recensie op DPB. Waar heb je de inspiratie voor de verhaallijnen vandaan?
Een belangrijk thema is het ogenschijnlijke contrast tussen de leefwerelden van een student en een oude man. We oordelen vaak over de wereld die we niet kennen. Ik wilde laten zien dat het niet om die uiterlijke wereld gaat, maar om de diepere laag eronder: onze zoektocht naar liefde, vergeving en acceptatie. Een tweede reden om dit verhaal te kiezen is het feit dat beide verhaallijnen in mijzelf verenigd zijn. Ik kwam via de online communicatie veel in contact met ICT’ers. Ik was erg geïnteresseerd in hun technische verhaal en wilde precies weten hoe ze mijn websites beter lieten functioneren. Maar ik ben ook 54 jaar, van een generatie die het zonder internet of mobieltjes moest doen. Ik hou van klassieke muziek, goede wijn en tafelen met vrienden terwijl we praten over wat ons bezighoudt. De ene wereld paste niet echt bij de andere. Maar ook hierbij is het de belangstelling voor elkaars passies, vaardigheden, doelen en onzekerheden die ons samenbrengt.
    
Een van de hoofdpersonen in je boek is Arend Ubbink. Is er een bestaand rolmodel voor deze aansprekende man?
Arend Ubbink is een gepensioneerd landschapsarchitect die in zijn vrije tijd altijd tekeningen maakte van zijn gezin en de vele mooie momenten in zijn leven. Mijn vader, die nu ruim in de tachtig is, heeft tijdens mijn jeugd vaak dat soort tekeningen gemaakt. Hij heeft afgelopen jaar op mijn verzoek ook de stadhuistekening gemaakt die op de voorkant van Wisselwerking staat. Mijn vader is een wijs man. In mijn boek doet Arend dingen die mijn vader nooit zou doen, maar er komen zeker trekjes van hem in het boek voor.

In “Wisselwerking” komen diverse zeer gevoelige momenten voor die bij de lezer veel emotie kunnen oproepen. Wat vind jij van een lezer in tranen?
Om overtuigend te schrijven helpt het om je in te leven in een soortgelijke situatie. Sommige verdrietige scènes zijn gebaseerd op mijn eigen emoties tijdens vergelijkbare situaties. Telkens als ik die stukken teruglees, krijg ik zelf nog een brok in mijn keel. Blijkbaar is het daardoor zo waarheidsgetrouw geworden dat de lezer diezelfde emotie ervaart. Ik denk dat het hierbij vooral gaat om passages die gevoelens beschrijven waarbij iedereen zich wel iets kan voorstellen, zoals verlies, onzekerheid en angst. Het is voor mij juist een compliment als mijn verhaal de lezer weet te ontroeren.

Een kritiekpunt op je boek is de slechte leesbaarheid van de flaptekst, veroorzaakt door de kleurstelling. In hoeverre heb je als schrijfster invloed op de vormgeving van het boek?
Ik heb zelf de vormgever uitgekozen, Bart van Uitert. Naast vormgever is hij ook fotograaf met een passie voor zwart-witfotografie. We hebben samen op dezelfde communicatieafdeling gewerkt. De appeltjesgroene kleur op de achterkant en van de confettisnippers op de voorkant is een kleur die erg bij mij hoort. Ik heb zelfs een auto in die kleur. Op het digitale ontwerp waren de witte letters prima te lezen. Omdat ik zelf de druk moest financieren en mijn geld liever wilde uitgeven aan correctie en manuscriptbegeleiding, heb ik de goedkoopste druk gekozen. De cover heeft daardoor een matte coating in plaats van een glimmende. Pas toen ik het papieren boek in handen had, zag ik dat de flaptekst minder duidelijk was geworden. Ik had een lage eerste oplage en de tweede is na de succesvolle boekpresentatie met spoed bijgedrukt. Dit liet geen ruimte voor aanpassing. Maar ik heb een oplossing: als de lezers van jullie blog nu mijn boek kopen, kan ik misschien een nieuwe oplage laten drukken. Dan zal ik het zeker laten aanpassen, want ik ben het eens met de kritiek.

Als je schrijft, verblijf je niet zelden op Curaçao. Waarom juist daar, heb je een bijzondere band met het eiland?
Ik ken het eiland al jaren, samen met mijn man was ik er heel vaak op vakantie geweest om te duiken. Telkens als ik op de luchthaven Hato aankwam, viel samen met de warmte een gevoel van thuiskomen over mij heen. Ook het feit dat het daar twaalf uur per dag licht is, maakt me blij. Toen ik Wisselwerking schreef, maakte ik kennis met een grote groep sterke vrouwen op het eiland, die me in hun kring opnamen. Ik was niet de vrouw van de huisarts, maar een schrijfster, een vriendin die een boek schreef. Een heerlijk gevoel. Dat maakte dat ik begin januari opnieuw naar Curaçao ben vertrokken om te schrijven. Dit keer voor drie maanden. Maar ook hiervoor geldt: hoe mooi het leven op een tropisch eiland ook lijkt te zijn, ook hier hebben mensen te maken met ziekte, verdriet, gemis en twijfels.



Ben je voor het uitgeven van je boek rechtstreeks naar Paris Books gegaan?
Toen ik vorig jaar bijna klaar was met mijn manuscript, ging ik mij verdiepen in het uitgeefproces. Mijn manuscriptbegeleider Maria Genova wist hier veel van. Maar ik hoorde ook van alle kanten dat het soms maanden duurde voordat een uitgever je inzending leest en dat je in 99 procent van de gevallen kon rekenen op een afwijzing. Omdat ik opnieuw naar Curaçao zou gaan, zocht ik een andere weg. Ik maakte tijdens een schrijfevent kennis met Geert Kimpen, eigenaar van Paris Books. Je kunt via deze uitgeverij in modulevorm alle diensten afnemen die een traditionele uitgeverij ook biedt. Je financiert zelf de productie en distributie van je boek, maar het voordeel is dat je gebruik maakt van hun expertise, begeleiding en contacten. Ook krijg je zelf de inkomsten van je boek. Paris Books en (online) boekhandels ontvangen een commissie. Mijn contactpersoon Michelle Shanti heeft zich een slag in de rondte gewerkt om te zorgen dat mijn boek voor mijn vertrek uitgegeven kon worden. Super!

Wat gaat je volgende boek ons brengen?
Ik ben nu bezig met een psychologische thriller tegen de achtergrond van de eerste bemande missie naar Mars. Een heel ander boek dus. De werktitel is ‘De rode magneet’. Dit keer krijg ik manuscriptbegeleiding van journalist Joris van Casteren, schrijver van het non-fictieboek ‘Mensen op Mars’. Hij weet niet alleen veel van schrijven, maar ook heel veel van het onderwerp Mars. Het schrijfproces stelt me dit keer voor heel andere vragen, zoals: wat gebeurt er met een dode als je in een ruimteschip zit dat nog maanden onderweg is? Gelukkig heb ik nu contact met iemand van SpaceX, de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie die een bemande missie naar Mars voorbereidt. Zijn vriendin, een Nederlandse psychologiestudente, heeft een scriptie geschreven over de psychologische uitdagingen waarmee Mars-astronauten te maken krijgen. Deze scriptie maakt ook deel uit van mijn research. Maar jullie lezers zijn ongetwijfeld ook heel creatief. Mocht iemand nog leuke suggesties weten voor interessante verwikkelingen tijdens de maandenlange ruimtereis van de twee mannelijke en twee vrouwelijke astronauten, dan mogen ze die mailen naar info@bertinamulder.nl.

Bertina, dank je wel voor dit gesprek. Succes met je boek en alles wat op je pad komt!

Charles 

Klik HIER voor recensie van Wisselwerking 


Geen opmerkingen: