vrijdag 17 februari 2017

'The light between Oceans' (Het licht van de zee) – M.L. Stedman


Genre: roman
Uitgever: Boekerij
ISBN: 978-90-225-7509-3
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 349
Verschijningsdatum: september 2016

Met dank aan uitgeverij Boekerij voor dit recensie-exemplaar.


Met dubbele gevoelens ben ik aan dit boek begonnen.
De auteur, M.L. Stedman, opgegroeid in Australië (Perth) en nu wonende in Londen, heeft altijd een liefde gehad voor de ‘kunst’ van het woord. Ze houdt van haar moederland en schrijft er dan ook met heel veel liefde over. Enkele van mijn favoriete boeken ‘Morgan’s run’, ‘The touch’ en ‘The thorn birds’, gaan allemaal over het verre Australië. Ik hoopte dan ook dat dit boek in dezelfde stijl zou geschreven zijn.
De cover was echter de filmaffiche. Ja, het boek werd recent verfilmd, en de uitgave die ik in mijn handen had was de editie met de filmposter. Mijn persoonlijke ervaringen met boeken waar een filmcover op staat, is niet zo positief. Meestal categoriseer ik deze dan ook onder ‘stationsromannetjes’ en begin ik er niet aan.

Samenvatting van het verhaal
Het verhaal begint net na WO I, moeders zijn hun zonen verloren, echtgenotes hun man, zussen hun broers, … . Ook in Australië hebben veel gezinnen te kampen met dit verlies. Heel wat jongemannen zijn naar Europa getrokken om er aan de oorlog deel te nemen. Velen van hen zijn niet teruggekeerd. Anderen die wel terugkeerden waren zichzelf niet meer en zijn het nooit meer geworden. 


Tom Sherbourne keert terug uit Europa en beslist om aan de slag te gaan als vuurtorenwachter. Hij wordt naar Janus Rock gestuurd, voor een opdracht van drie maanden. Net voordat zijn opdracht van start gaat, leert hij Isabel kennen. Ze worden verliefd op elkaar en beslissen te trouwen. Ondertussen blijkt de opdracht van Tom omgezet te worden naar een permanente opdracht, waarop Isabel Tom zal vergezellen op Janus Rock. Tom ziet dit als een wonder, een vrouw als Isabel wil hem vergezellen in de eenzaamheid van een vuurtorenwachter. Zijn geluk kan niet op.

Isabel droomt van een groot gezin, maar na enkele jaren is het koppel echter nog steeds kinderloos. Op een dag spoelt er een roeiboot aan op Janus Rock, met een dode man en een baby. Tom en Isabel beslissen de baby te houden en op te voeden als hun eigen dochter Lucy. Ze hebben maar om de drie jaar verlof, en tijdens zijn eerstvolgende verlof, wordt het koppel geconfronteerd met enerzijds de ouders van Isabel die volledig openbloeien na het verlies van hun zonen, nu ze eindelijk een kleindochter hebben. En anderzijds een radeloze moeder, die al jaren op zoek is naar haar baby en echtgenoot.

Tom heeft het moeilijk met de confrontatie van de radeloze moeder Hannah, die als een schim door het dorp ronddwaalt en gelooft dat haar man en baby nog leven. Hij kan het verleden niet laten rusten. Moet hij kiezen voor de liefde van zijn vrouw, of voor het ‘goed doen’ en zijn geweten te sussen. Uiteindelijk neemt hij een beslissing waardoor hij en zijn gezin in een gans andere situatie terechtkomen. Maar niet alleen die van hem en Isabel wordt hierdoor beïnvloed, maar ook van hun omgeving, zoals de ouders van Isabel, Hannah en haar vader … . Het leven van veel mensen zal een wending nemen, na de beslissing van Tom.

Conclusie 
Zoals reeds eerder aangegeven heb ik het persoonlijk niet met filmaffiches als cover van een boek. Ik heb enkele andere edities opgezocht en vind de covers van eerdere edities (zoals deze van 2012 met een foto van de oceaan met een meisje op de achtergrond) passender. Hier staat er een foto van een man en een vrouw op, die Isabel en Tom voorstellen, er is geen directe link naar het verhaal, het kan de cover zijn van eender welk romantisch boek. Wat ik wel positief vind aan de cover is het behoud van de Engelse titel, die beter past bij het boek dan de Nederlandstalige. Het ganse verhaal speelt zich namelijk af tussen de twee Oceanen (Janus Rock) en er wordt hier ook verschillende keren naar verwezen in het verhaal. Ook Lucy, de naam die Isabel aan de gevonden baby geeft, betekent ster, en is in het boek het licht tussen twee gezinnen. De cover krijgt dan ook maar een povere 5 (op10), een net voldoende.

Bij het openslaan van het boek staat er op de eerste pagina al een mooi getekend kaartje. Hierop is de ligging van de vuurtoren te vinden, de plaats waar het verhaal zich afspeelde. Dit is ook onmiddellijk een verwijzing naar de Engelse titel van het boek ‘The light between Oceans’, de vuurtoren bevond zich namelijk op de plaats waar twee oceanen samenkomen en dit is heel goed zichtbaar op het kaartje.

Het boek is opgedeeld in verschillende delen, die dan weer onderverdeeld worden in kleinere hoofdstukken, wat ervoor zorgt dat het zeer vlot leest. Bij enkele hoofstukken wordt er ook een vermelding gemaakt van het jaar waarin het hoofdstuk start. Zo weet je als lezer direct in welke periode het zich afspeelt.

De schrijfstijl van M.L. Stedman is heel omschrijvend, en zorgt ervoor dat je meegezogen wordt in het verhaal. Door de vele metaforen en beeldspraak bevind je je middenin Partageuse, het dorpje waarbij de vuurtoren gelegen is. Je leert de mensen kennen die er wonen en hun karakter, samen met de ontstaansgeschiedenis van het dorpje.  

Veelal wordt het boek omschreven als een boek over een ‘vondeling’, en waar het meisje Lucy thuishoort. Een boek over ‘liefde tussen twee mensen’, en ‘goed doen’ Maar volgens mij is het vooral een verhaal over verlies. Alle personages, zelfs de nevenpersonages hebben te maken gehad met verlies. Isabel heeft haar broers verloren, maar heeft ook een aantal miskramen gehad. Tom heeft zijn moeder verloren toen hij jonger was, zijn kameraden tijdens de oorlog en is getekend door het verlies van zijn ongeboren kinderen. De ouders van Isabel zijn hun zonen kwijt, Hannah haar moeder, man en baby, de vader van Hannah zijn vrouw, de ouders van Isabel hun zonen, … iedereen in het verhaal heeft wel iemand verloren. Iedereen gaat op een andere manier om met dit verlies en dit wordt op een zeer realistische en sterke manier verhaald. Zo praat Tom niet graag over het verleden, en antwoordt hij niet graag op Isabels vragen over zijn familie. Hierbij haalt de auteur aan dat je familie nooit tot het verleden behoort, maar dat je die overal meeneemt. De karakters worden door de auteur heel sterk neergezet. Ik vind het dan ook een mooi sterk verhaal, vandaar ook een dikke 4 sterren.

Silke Wimme – recensent De Perfecte Buren



Geen opmerkingen: