woensdag 22 maart 2017

'Bonbons als ontbijt' – Pamela Moore

 
Genre: roman
Uitgever: Gibbon Uitgeefagentschap
ISBN: 978.94.91363.69.6 / NUR: 302
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 301
Uitgave: januari 2017

Met dank aan uitgeverij Gibbon Uitgeefagenschap voor dit recensie-exemplaar.

Cover
De cover van ‘Bonbons als ontbijt’ laat een jonge vrouw zittend op een trap zien. De vrouw kijkt peinzend weg van het kader. Haar kleding en haar rood gestifte lippen illustreren een tijdsbeeld; de jaren vijftig. De cover in combinatie met de titel doet vermoeden dat het boek meer op vrouwen is gericht. Desalniettemin een mooi beeld. Ik geef de cover een 8.

Samenvatting van het verhaal
Courtney Farrell is 15 jaar en ze zit, samen met haar opstandige vriendin Janet Parker, op Scaisbrooke, een conservatieve kostschool. Courtney vind niet echt aansluiting bij haar leeftijdsgenoten (op Janet na). Ze zoekt veel contact met juffrouw Rosen die Courtney van alles leert over literatuur en muziek. Als juffrouw Rosen het contact met Courtney verbreekt om haar zo meer met leeftijdsgenoten om te laten gaan, wil Courtney niets liever dan zo snel mogelijk terugverhuizen naar Hollywood, waar haar moeder Sondra woont. 

Courtney wil namelijk niets liever dan volwassen zijn. Ze stort zich dan ook snel in een affaire met de homofiele acteur Barry Cabot, ondanks alle waarschuwingen. Sondra, een actrice op retour, moet al snel wegens geldgebrek verhuizen van de exclusieve ‘strip’ van Hollywood naar een goedkope wijk. Dit is een hard gelag voor zowel Courtney als Sondra. Uiteindelijk besluit Sondra om zich over haar eigen trots heen te zetten en te verhuizen naar New York, waar ze meer werk voor de televisie kan gaan doen. 

In New York ontmoet Courtney haar vriendin Janet van Scaisbrooke weer. Samen duikt ze met Janet het nachtleven van de jetset in. Janet kent alle ‘groepen’ en feesten en geniet een bepaalde reputatie. Dag in, dag uit staan ze laat op, spoelen de kater weg en gaan ze weer op pad. Courtney wordt door Janet voorgesteld aan de excentrieke, schatrijke Anthony en ze krijgen een relatie die vooral gebaseerd is op de ondefinieerbare fascinatie die ze voor elkaar hebben. Later ontmoet ze eveneens de meer evenwichtige Charles Cunningham. Hij is alles wat Anthony niet is; aangepast, hoffelijk en charmant. Courtney, voortdurend op zoek naar zichzelf, wordt door beide mannen aangetrokken, maar ze kan zich niet onvoorwaardelijk overgeven aan de een of de ander. De dagen en nachten lijken in elkaar over te vloeien, er lijkt niets te veranderen, maar toch verdwaalt Courtney steeds verder in haar zoektocht naar wie ze is.

Conclusie
‘Bonbons als ontbijt’ geeft een prachtig tijdsbeeld weer. De jaren vijftig van Amerika. Kort na de grote oorlog. Het tijdperk van de zogeheten ‘beat-generatie’. Een tijd waarin er een enorme kloof was tussen de oudere en jongere generatie. De oudere generatie die gestreden en geleden heeft voor de nieuwe vrijheid. Die een bestaan heeft weten op te bouwen en hier dankbaar voor is. 

De jongere generatie die binnen deze nieuwe vrijheid op zoek moest naar een nieuwe identiteit en daarbij niets tekort kwam. Pamela Moore heeft met ‘Bonbons als ontbijt’ een krachtig verhaal geschreven over hoe de jeugd ongemerkt voorbij gaat. Ineens is daar het besef dat je, in je drang naar volwassen te zijn, niet meer terug kunt vallen op je kind-zijn, omdat je dit stadium al ver voorbij bent. Een verhaal over ‘je plek vinden’ in de (nieuwe) realiteit. Pamela Moore weet op overtuigende wijze de eenzaamheid te verwoorden die een tiener voelt tijdens de ‘obscure’ jaren van de puberteit. Een periode waarin je krampachtig probeert je los te worstelen van je eigen infantiliteit, maar waarbij je tegelijkertijd geen idee hebt hoe dit aan te pakken. Diverse passages getuigen van een flinke dosis wereldwijsheid, de dialogen hebben diepgang en de karakters zijn kleurrijk en divers. De dialogen tussen Courtney en haar vader Robbie laten vooral veel inzicht zien, waarbij je het vermoeden krijgt dat het welhaast autobiografisch moet zijn. Als je bedenkt dat Pamela Moore zelf 17 jaar was toen ze het schreef (oorspronkelijke uitgave 1956), dan kun je niet anders concluderen dat dit een knappe prestatie is.

“Ze wilde er niets van weten en niet over praten, alsof het vanzelf wel wegging als ze het negeerde. Ook in dit zwembad lagen dode bladeren, maar door er heel snel aan voorbij te lopen zou ze die misschien niet zien.”

“ ’Ik weet bijna niets over jou’, zei Courtney. ‘Je lijkt bij geen enkele groep of klasse te horen. Het is net alsof ik je in een uitgekiende pose op een podium heb aangetroffen toen het toneellicht aanging, zonder enige verklaring waarom je daar was.’ ”

Het verhaal geeft een bijzonder beeld van een overgangsperiode in de geschiedenis en het beschrijft nauwgezet het karakter van de jeugd in die tijd. ‘Bonbons als ontbijt’ heeft qua toon veel raakvlakken met een ander iconisch verhaal uit die tijd, namelijk ‘On the road’, van Jack Kerouac, maar dit is vanuit een vrouwelijk perspectief geschreven. Een indrukwekkend verhaal over een jong meisje dat heel snel volwassen wil worden.

Beoordeling
Alleen al kijkend naar de tijd waarin het boek voor het eerst uitkwam (1956) mag ‘Bonbons als ontbijt’ indrukwekkend genoemd worden. Tel daarbij op dat het boek door een 17-jarig meisje geschreven is, dan maakt dat het des te indrukwekkender. Pamela Moore heeft op 26-jarige leeftijd zelfmoord gepleegd. Het nawoord van haar zoon, die precies 9 maanden oud was toen zijn moeder in de kamer naast de zijne zelfmoord pleegde, terwijl hij in de wieg lag, is ontroerend en geeft meer inzicht in de persoonlijkheid van de schrijfster (ook al heeft hij haar nooit gekend). Een knap en overtuigend verhaal over opgroeien in de jaren vijftig. Ik geef het boek 4 sterren.

Chester Gerritse – recensent De Perfecte Buren

Geen opmerkingen: