woensdag 8 maart 2017

Bookflash 'De droogte' - Jane Harper en WIN !!


Leesfragment De droogte – Jane Harper

God, wat was die middelste kist klein. Het leek nog erger
doordat hij tussen de twee grote in stond. Als dat al mogelijk
was. Kleine kinderen met hun haar plat op hun hoofd gekamd
wezen ernaar: Kijk, papa. Die doos is in voetbalkleuren. Degenen
die oud genoeg waren om te weten wat erin zat, staarden
ernaar in zwijgende ontsteltenis, ongemakkelijk in hun schooluniformen
terwijl ze een beetje dichter bij hun moeder gingen
staan.
Boven de drie kisten keek een vierkoppig gezin omlaag vanaf
een uitvergrote foto. Hun statische glimlachen waren meer dan
levensgroot en in pixels verdeeld. Falk herkende de foto van
het nieuws. Hij was veel gebruikt.
Eronder waren de namen van de doden gespeld met inheemse
bloemen. Luke. Karen. Billy.
Falk staarde naar de foto van Luke. Het dikke zwarte haar
had nu een enkel streepje grijs, maar hij zag er nog steeds fitter
uit dan veel andere mannen aan de verkeerde kant van vijfendertig.
Zijn gezicht leek ouder dan Falk zich herinnerde, maar
hij had hem ook al bijna vijf jaar niet meer gezien. De zelfverzekerde
grijns was niet veranderd, evenmin als de enigszins
lepe blik in zijn ogen. Nog altijd dezelfde, waren de woorden
die hem invielen. Drie kisten zeiden iets anders.


‘Verdomd tragisch.’ De boer naast Falk sprak vanuit het niets.
Hij had zijn armen over elkaar, met zijn vuisten stevig onder
zijn oksels geklemd.
‘Inderdaad,’ zei Falk.
‘Kende je ze goed?’
‘Niet echt. Alleen Luke, de…’ Een duizelig moment lang wist
Falk geen omschrijving te bedenken voor de man in de grootste
kist. Hij graaide in zijn geest om zich heen, maar kon alleen
clichés uit de roddelpers vinden.
‘De vader,’ wist hij uiteindelijk te bedenken. ‘We waren als
jongens bevriend.’
‘Ja. Ik weet wie Luke Hadler is.’
‘Ik denk dat iedereen dat nu weet.’
‘Woon je nog steeds hier in de buurt?’ De boer draaide zijn
grote lichaam een klein stukje en keek Falk voor het eerst recht
aan.
‘Nee. Al lang niet meer.’
‘Aha. Toch heb ik het idee dat ik je weleens heb gezien.’ De
boer fronste, probeerde hem te plaatsen. ‘Hé, je bent toch niet
zo’n tv-verslaggever?’
‘Nee. Politie. Melbourne.’
‘O ja? Jullie zouden die verdomde regering moeten onderzoeken
nu ze het zo erg hebben laten worden.’ De man knikte
naar waar Lukes lichaam naast dat van zijn vrouw en zijn
zoontje van zes lag. ‘Wij doen hier ons stinkende best om dit
land te voeden, beleven het ergste weer in honderd jaar, en zij
leuteren over het schrappen van de subsidies. Je kunt het die
arme drommel in bepaalde opzichten niet eens kwalijk nemen. Het is god…’
Hij zweeg. Keek de kerk rond. ‘Het is potdorie een schandaal,
en zo is het.’
Falk zei niets en beiden lieten hun gedachten over de incompetentie
van Canberra gaan. De mogelijke oorzaken voor de
dood van het gezin waren breed uitgemeten op de krantenpagina’s.
‘Onderzoek jij dit dan?’ De man knikte in de richting van de
kisten.
‘Nee. Ik ben hier gewoon als vriend,’ zei Falk. ‘Ik vraag me af
of hier nog iets te onderzoeken valt.’
Hij wist alleen wat hij net zoals iedereen op het nieuws had
gehoord. Maar het was volgens de commentaren een uitgemaakte
zaak. Het geweer was van Luke. Het was hetzelfde als
wat ingeklemd zat tussen wat restte van Lukes mond.
‘Nee. Dat zal wel niet,’ zei de boer. ‘Maar ik dacht gewoon,
omdat hij je vriend was en zo.’
‘Ik ben trouwens niet zo’n soort rechercheur. Federaal. Bij de
financiële inlichtingendienst.’
‘Zegt me niets, vriend.’
‘Het betekent dat ik op geld jaag. Alles wat op een paar nullen
eindigt en ergens zit waar het niet hoort. Witwassen, verduistering,
dat soort dingen.’
De man antwoordde iets maar Falk hoorde hem niet. Zijn
blik was van de drie kisten naar de rouwenden op de voorste
bank verschoven. De aan familie voorbehouden plaatsen. Zodat
ze voor al hun vrienden en buren konden zitten, die op hun
beurt naar hun achterhoofd konden staren, dankbaar dat zij
het niet zelf waren.
Falk had Lukes vader in geen twintig jaar gezien maar herkende
hem meteen. Gerry Hadlers gezicht was grauw. Zijn
ogen leken in zijn hoofd verzonken te liggen. Hij zat gehoorzaam
op zijn plaats op de voorste rij, maar met omgedraaid
hoofd. Hij negeerde zijn vrouw, die naast hem zat te snikken,
en de drie houten kisten met de stoffelijke overschotten van
zijn zoon, schoondochter en kleinzoon. In plaats daarvan keek
hij Falk strak aan.
Ergens achter in de kerk klonken uit speakers een paar tonen
muziek. De uitvaartdienst begon. Gerry boog zijn hoofd in een
licht knikje en Falk stak onwillekeurig zijn hand in zijn broekzak.
Hij voelde de brief die twee dagen geleden op zijn bureau
was beland. Acht woorden van Gerry Hadler, geschreven in
een vet handschrift:
Luke loog. Jij loog. Kom naar de begrafenis.
Het was Falk die als eerste wegkeek.

Wil jij kans maken om deze thriller van Jane Harper te winnen en erachter komen hoe dit verder gaat aflopen?


Geef dan antwoord op de volgende vraag:


"Welke acht woorden stonden er op het briefje in Falk zijn broekzak?"

Weet je het? Mail dan je antwoord voor a.s. zondag 26 maart 00.00 uur naar perfecteburen@gmail.com o.v.v. winactie ‘De droogte’ en je gebruikersnaam op Facebook.



Let wel, je dient lid te zijn van onze besloten Facebookgroep om kans te maken op dit spannende boek. Ben je dat nog niet? Meld je dan snel aan, het is zo gepiept via deze link. Je bent van harte welkom!

De winnaar wordt bekend gemaakt op 31 maart!


Geen opmerkingen: