donderdag 2 maart 2017

'Dochters van anderen' - Amy Gentry


Genre: thriller
Uitgever: Karakter Uitgevers
ISBN: 978 90 452 1169 5
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 271
Uitgave: januari 2017

Met dank aan Karakter Uitgevers voor deze recensie-exemplaren.

Duo door Patrice Van Trigt en Karin Teirlynck - team 'De Perfecte Buren'.


Cover
Patrice: Opvallend van kleur is deze cover zeker, roze met geel. Niet iets wat mijn aandacht trekt. Het is een simpel en niet aantrekkelijk geheel. De ‘beschadiging’ d.m.v. barsten of scheuren is veelzeggende voor het verhaal maar of de lay-out ook die bedoeling heeft is de vraag. Een vijf.
Karin: Het boek valt op door zijn verschrikkelijke, felle fluo gele cover met roze letters. Daardoorheen iets wat scheuren en/of barsten moet voorstellen. Al is deze cover niet echt aantrekkelijk, toch is het een boek dat je vast moet nemen om de achterflap te lezen. Een 6.
Achterflap

Een avond als alle andere eindigt voor de familie Whitaker in een afschuwelijke nachtmerrie: hun oudste dochter Julie wordt met een mes op haar keel vanuit haar eigen kamer ontvoerd terwijl de rest van de familie ligt te slapen. Haar jongere zus is de enige getuige, maar kan niets anders doen dan hulpeloos toekijken en zich verstoppen in een kast uit angst voor de gewapende, gestoorde indringer.

Deze tragedie betekent bijna het einde voor de familie maar uiteindelijk brengt het hen dichter bij elkaar. Van waarzeggers tot postercampagnes: ze doen er alles aan om hun dochter terug te vinden, wetende dat ze mogelijk al lang om het leven is gebracht. Gedachten over wat Julie heeft moeten doorstaan, zijn nauwelijks te verdragen voor de getraumatiseerde en geschokte achterblijvers.
Samenvatting van het verhaal
Patrice: Wanneer je wakker wordt van geschreeuw van je jongste dochter en je constateert dat je oudste is verdwenen dan kom je in een scenario terecht dat de definitie nachtmerrie het dichtst benadert. De getuigenis van jongste dochter Jane is niet afdoende en dus loopt het politieonderzoek al snel dood. De ouders gaan zelf door met de zoektocht, gesteund door de gemeenschap en sponsors, echter zonder resultaat. Julie lijkt van de aardbodem verdwenen. Weken, maanden en jaren gaan voorbij zonder een teken van leven van Julie. Moeder Anna kampt met gevoelens die ze maar niet aan de kant kan zetten en dat zet haar relatie met Jane op het spel. Het gezin gaat gebukt onder een zwaar gemis waar ongeloof, verdriet en frustratie elkaar in hoog tempo afwisselen. En dat gaat jarenlang zo door.  De ontvoering heeft hen zwaar en blijvend beschadigd want eenieder kampt met eigen emoties en deze uitspreken valt hen moeilijk. De afgelopen jaren hebben hun diepe sporen nagelaten en hoop heeft plaatsgemaakt voor een dof gevoel. Hoe geef je zoiets een plek? 
Karin: Julie Whitaker wordt midden in de nacht ontvoerd vanuit haar ouderlijke huis. Haar zusje Jane heeft het allemaal zien gebeuren, maar bleef als verlamd in de kast zitten. Toen zij drie uur later om hulp riep was het te laat. Het begin van een nachtmerrie. Het onderzoek loopt op niets uit en belandt al vlug op de stapel. Het gezin gaat, met hulp van buren, vrienden en sympathisanten zelf op zoek, maar van Julie geen spoor. Moeder Anna die aan de universiteit doceert gelooft in statistieken.
'Volgens de statistieken worden de meeste ontvoerde kinderen meegenomen door iemand die ze kennen; Julie werd meegenomen door een vreemde. Volgens de statistieken proberen de meeste kidnappers hun slachtoffers een voertuig in te lokken; Julie is midden in de nacht onder bedreiging met een mes uit haar eigen slaapkamer ontvoerd. En tot slot: volgens de statistieken is driekwart van de ontvoerde kinderen die worden vermoord, binnen drie uur na hun ontvoering dood. Drie uur is ongeveer zo lang als we denken dat Jane verstijfd van angst in haar kast heeft gezeten......'

Patrice: Jongste dochter Jane kan het schuldgevoel niet van zichzelf afschudden en vermijdt het zoveel mogelijk om thuis te zijn. Haar relatie met moeder Anna is gecompliceerd en dat beïnvloedt het functioneren van de jonge vrouw. Wanneer Jane voor het eerst sinds lange tijd weer bij haar ouders is wordt er aangebeld. Er staat een jonge vrouw aan de deur die zegt Julie te zijn en Anna sluit het meisje meteen in de armen, dit kan toch niet waar zijn? Na de eerste schrik barsten de vragen los, waar, hoe, wanneer, waarom en vooral wie? Maar op antwoorden moeten ze wachten, Julie moet eerst weer even wennen en tot zichzelf komen. Haar verhaal komt later wel…..maar willen Tom, Anna en Jane dat wel horen? Wat is er met Julie gebeurd en wat speelt zich nu af in haar hoofd? Ze krijgen maar geen grip op deze mysterieuze vrouw. Hoe goed (her)kennen ze elkaar nog na al die jaren?

Karin: Er wordt niet meer echt gepraat in het gezin en Tom en Anna groeien uit elkaar. Het hele gezin groeit uit elkaar. Jane gaat studeren aan de andere kant van het land en komt sporadisch nog eens over naar huis. De band tussen moeder en dochter is heel wat minder dan de band die Jane met haar vader heeft. Anna kan het niet over haar lippen krijgen dat ze haar dochter graag ziet. Als acht jaar later Julie plots op de stoep staat is de hele familie thuis. Eerst is er ongeloof, maar het is Julie, ze leeft! Toch voelt Anna twijfel en mist een vorm van herkenning. Als zij een telefoontje van Mercado, een detective ontvangt is het zaadje van twijfel pas echt geplant. Wie is deze vrouw die in haar huis rondloopt? Is het Julie of is het Julie niet?

Beoordeling
Patrice: Het verhaal begint veelbelovend. De spanning is er meteen en je voelt dat er heel wat gaat gebeuren. Anna vertelt op een overtuigende wijze haar verhaal en maakt je getuige van het onmetelijke verdriet van een moeder. Onbegrip en veel vragen houden haar al jaren bezig en de thuiskomst van Julie vermenigvuldigen die alleen maar, ze kent nog steeds geen rust. De auteur heeft ervoor gekozen middels diverse personages met eigen verhaallijnen naar de plot te werken. De spanning verdwijnt echter volledig en maakt plaats voor verwarring. Er passeren minimaal zes namen van jonge vrouwen die de meest indringende dingen meemaken. Deze verhaallijnen laten ook weer veel namen en gebeurtenissen de revue passeren die je niet altijd kunt plaatsen of sterker nog, geen functie hebben. Behalve dat deze opzet behoorlijk verwarrend is krijg je ook te maken met sprongen in de tijd waardoor je niet altijd weet in welke flashback of flashforward je je begeeft.  Ondanks de korte hoofdstukken en snelle afwisseling van perspectief is het lang zoeken naar de verbintenis, want ja, die moet er natuurlijk wel zijn. Je ontdekt wel een vaag patroon, je vermoedt wat de rolverdeling is maar het hoe en waarom is tot dan toe totaal vooral een onsamenhangend geheel. Pas op het allerlaatst krijg je daar duidelijkheid in, dat is knap gedaan mits dat de opzet is natuurlijk.
Karin: Het verhaal start met een sterke proloog die veelbelovend is. Het verhaal wordt grotendeels verteld vanuit Anna. Haar leven, haar beleving en gedachten na de verdwijning, maar vooral de terugkeer van haar oudste dochter. Daarnaast loopt een verhaallijn in het verleden waar heel wat namen de revue passeren die meestal geen betekenis hebben. Waar gaat dit verhaal naartoe?
Patrice: Er is sprake van een aantal opmerkelijke zaken in dit verhaal. Als eerste biedt het absoluut potentie tot meer. De auteur schrijft beeldend en gedetailleerd maar doordat de verwarring overheerst waren er momenten waar geen touw aan vast te knopen was. Julie, Anna, Jane, Tom, Gretchen, Vi, Charlotte, Karen, Starr, Violet…….je weet het even niet meer, ondanks dat ze per hoofdstuk zijn aangeduid. Het boek wegleggen was geen enkel probleem, het pakte niet, zelfs niet na de veelbelovende eerste pagina’s. Je worstelt je echt door het verhaal heen want ja, je wilt wel weten hoe of wat natuurlijk. En dan komt op het allerlaatst de personage ‘Niets’ die de plot op zich neemt. Dán pas wordt duidelijk hoe het verhaal in elkaar steekt. De laatste 20-25 pagina’s verklaren al het verwarrende dat daaraan vooraf is gegaan. En hoewel dan pas blijkt hoe triest en afschuwelijk het verhaal werkelijk is, heeft het door de ontstane verwarring aan geloofwaardigheid ingeboet. 
Karin: In de karakters zit weinig of geen diepgang. Ook Tom en Jane hebben eerder een bijrol dan een echte functie in het verhaal. Bovendien vertelt Gentry weinig of niets over de afgelopen acht jaar in het leven van Tom en Anna. Als lezer heb je een stil vermoeden waar het verhaal heen gaat, maar je kunt enkel maar gissen of je juist zit. Daardoor komt het allemaal erg verwarrend over en moet je nu en dan teruglezen om te zien of je het wel goed begrepen hebt. Tijdens het lezen voel je geen spanning en er is geen gevoel van betrokkenheid. Bij Anna voel je soms de wanhoop, maar ook die komt niet echt uit de verf. Naar de plot neemt het verhaal een onverwachte wending, maar ook die heeft mij niet kunnen overtuigen. Het voelt utopisch aan, een onmogelijke werkelijkheid.
Conclusie
Patrice: ‘Dochters van anderen’ is een vreemde leeservaring geworden. Het gevoel van een Quentin Tarantino sfeertje liet maar niet los en dus zullen er heel wat liefhebbers zijn voor dit verhaal. Aan de ene kant is het indrukwekkend en triggert het doordat het zo verwarrend is maar aan de andere kant is het een raar, apart verhaal dat een onbestemd gevoel achterlaat en is die verwarring zelfs irritant. Heel dubbel dus. Daarbij kent het boek veel verwrongen beeldspraak en de wazige dialogen en gebeurtenissen dragen niet bij aan het leesplezier, dit stond eigenlijk de gehele tijd onder zware druk. Wellicht ligt het aan mijn interpretatie, dat valt zeker niet uit te sluiten.  Amy Gentry is in deze dusdanig uniek en onderscheidend dat het, voor deze lezer, geen prettige kennismaking was. Een vergelijking met Gillian Flynn kan ik daarom persoonlijk niet beamen. 2 sterren.
Karin: Jammer, want dit verhaal heeft volgens mij wel degelijk potentieel. Het onderwerp is zeker actueel te noemen. Je mag er niet aan denken dat jouw kind verdwijnt, ontvoerd wordt. 'Dochters van anderen' blijft daarin te oppervlakkig en als lezer blijf je met redelijk wat vragen zitten. Ik heb een dubbel gevoel bij dit boek. Enerzijds kan ik me vinden in het verhaal als ik erdoorheen kijk. Anderzijds blijft het vaag, waardoor het voor mij erg verwarrend overkomt. Daarom 2,5 ster.


Geen opmerkingen: