maandag 20 maart 2017

On the move


Hallo allemaal!

Ik zal me eerst even voorstellen, want er zijn natuurlijk genoeg mensen die mij niet kennen. Ik ben Ellen Lina, meisjesnaam Rink, 34 jaar jong. Naast moeder van twee zoons van vijf en twee, ben ik auteur en docent, opruimslaaf en chaoot, overwegend hyperactief maar vaak genoeg ontzettend lui, meestal sportief, soms op dieet - soms ook weer helemaal niet, en altijd in conflict met mezelf over dat ene wijntje. Mijn kids zijn mijn alles, maar zo af en toe zou ik willen dat ze naar de maan zouden verkassen (met al hun speelgoed én Ipad) en ik eens een dag ongestoord kon schrijven. Daar gaat het namelijk om in deze blog, mijn on the move naar boek nummer vijf. Dat gaat met ups en downs, en héél anders dan bij mijn vorige boeken.

(Tijdens het schrijven van bovenstaand stukje heb ik: een luier verschoond, vier boterhammen gemaakt met Paw Patrol hagelslag, een koptelefoon tevoorschijn getoverd want ik werd gek van de Ipad van de oudste, een omgegooide beker drinken opgeruimd, m’n jongste twee keer uit de koelkast gevist en de kamer gestofzuigd vanwege de boterhammen met Paw Patrol hagelslag.) Goed, we gaan verder.


Laten we twee jaar teruggaan in de tijd. In 2015 woonde ik met mijn gezin op Curaçao vanwege het werk van mijn man, hij is piloot. Mijn leven daar was anders dan in Nederland, rustiger, geïsoleerder. Niet per se vervelender, maar anders. Ergens had ik daar de ruimte en de rust om te schrijven, om me helemaal te verliezen in een verhaal en dat drie keer, want ik schreef er drie volledige boeken in ongeveer een jaar tijd. Ieder vrij minuutje spendeerde ik achter de laptop, opgaand in mijn fantasie, en knalde de ene na de andere bladzijde eruit. Achteraf gezien idioot, hoeveel meters ik maakte per dag. Sky, Crash en het boek onder pseudoniem dat dit voorjaar uitkomt, schreef ik aan de keukentafel op Curaçao. Op een tuinstoel, want dat zat lekkerder dan de keukentafel-stoel. Ik zal wel een hele gezellige echtgenote zijn geweest in die tijd. Maar goed, die boeken kwamen er wél. Hoe anders is het nu.


Op de een of andere manier ben ik afgeleid, al sinds ik weer in Nederland woon. Ik vind de focus niet, die flow die ik had op Curaçao. M’n nieuwe laptop staat zielig op de keukentafel, want dat is nog steeds mijn favoriete schrijfplek. Zo heel af en toe lukt het me en zit ik een avondje te schrijven, maar de afleiding is té groot, ik raak zo snel uit mijn concentratie. Zijn het niet de kinderen, dan is het wel m’n telefoon of iets leuks op televisie. Het script van het boek onder pseudoniem ligt nog op me te wachten voor een laatste controle rondje en boek nummer vijf blijft steken op ongeveer dertig bladzijdes. Ik weet dat ik moet doorgaan, dat ik even dat bultje over moet tot het verhaal volledig draait en ik niet meer kan stoppen met schrijven, maar dat bultje is vrij hoog momenteel. Een schop onder m’n kont, dat heb ik nodig.

(Inmiddels heb ik vier keer een nieuw filmpje voor de jongste aangezet op Netflix, heb ik een paar autootjes uit een plant gehaald, wat Facebook testjes gedaan – Met welke vriend ga jij trouwen? Mijn moeder! Is dat even leuk. Of deze: Ellen, wat heeft 2017 voor jou in petto? Jij zal dit jaar een drieling krijgen! (Absoluut NO WAY) - en wat appjes gestuurd. Oh concentratie, where are you?)


Het typen van dit stukje kostte me ruim anderhalf uur. Ik ga echt verbetering laten zien, vanaf nu. Eind van dit jaar ligt mijn nieuwste crossover roman/thriller Koningslaan in de winkels. Let maar op. Ik ga mijn focus vinden én houden en jullie gaan er getuige van zijn. Wens me succes!


Heel veel liefs, Ellen

Geen opmerkingen: