maandag 20 maart 2017

'Ragdoll' – Daniel Cole


Genre: thriller
Uitgever: Luitingh Sijthoff
ISBN: 9789024574988
Uitvoering: paperback met geweven rug
Aantal pagina’s: 400
Uitgave: 16 februari 2017

Dank aan Uitgeverij Luitingh Sijthoff voor het beschikbaar stellen van dit bijzondere recensie-exemplaar.

Een lichaam van zes verschillende aan elkaar genaaide lichaamsdelen wordt in het appartement tegenover dat van rechercheur Wolf gevonden. Wie heeft deze gruwelijke lappenpop gecreëerd? Terwijl Wolf samen met zijn collega’s Baxter en Edmunds achter de identiteiten van de zes slachtoffers probeert te komen, krijgt Wolfs ex-vrouw een lijst toegestuurd met zes namen en de zes data waarop deze mensen zullen worden vermoord. En Wolfs naam staat erop, als laatste. De Lappenpopmoordenaar heeft het vonnis bepaald. Wolf zal sterven op 14 juli. Zullen de rechercheurs Wolfs leven kunnen redden?

Rechercheur William Olivier Layton-Fawkes staat beter bekend als Wolf bij de London MET. De afgelopen jaren heeft hij ontzettend veel meegemaakt en dat is hem niet in de koude kleren gaan zitten. Vooral de zaak rondom de ‘Crematiemoordenaar’, nu vier jaar geleden, achtervolgt hem nog dagelijks en zijn handelen van toen is tot op vandaag legendarisch. De pers en overige media zaten er bovenop en zijn leven is nooit meer hetzelfde geweest, nog steeds zit deze zaak in zijn systeem. Het recherchewerk is daardoor ook niet altijd even gemakkelijk voor Wolf. Hij staat bekend vanwege een kort lontje en het lijkt alsof iedereen om hem heen altijd op zijn hoede is. Met Wolf samenwerken is dan ook niet voor iedereen weggelegd. Hij krijgt zijn reputatie maar niet afgeschud en intussen ontpopt er zich recht voor zijn neus, om precies te zijn aan de overkant van zijn woning, een afschuwelijk drama. Alsof een zestal lichamen die als een lappenpop (ragdoll) aan elkaar genaaid zijn nog niet erg genoeg is worden er aanwijzingen gevonden die de boel behoorlijk doen escaleren. Het is de ex-vrouw van Wolf die deze aanwijzingen in haar schoot geworpen krijgt. En daar heeft de dader een hele goede reden voor! Wolf, maar ook de media, opent de jacht op de aangekondigde slachtoffers én op de dader en wordt daarin bijgestaan door collega’s Baxter, Finlay en Edmunds. Wolf is zo geobsedeerd door alles dat hij vergeet dat hij zelf ook op die lijst staat. Maar zijn collega’s vergeten alles behalve dat, de strop wordt strakker en de tijd tikt genadeloos weg.
Niets in dit verhaal gaat zoals je verwacht, echt niets. Plotwendingen en de ontwikkelingen van de personages doen je telkens verbazen en bijschakelen. Cole heeft met Wolf, Baxter en Edmunds sterke personages neergezet die in een korte tijd onder enorme druk moeten presteren. Hun opdracht is om zowel de maker van als de namen op de dodenlijst te vinden en dan bij voorkeur voor hun sterfdatum. Veelzeggend detail is dat ook Wolf op deze lijst staat, als hekkensluiter. Er ontwikkelt zich in een hoog tempo een psychologisch kat- en muisspel waarin niet altijd duidelijk is wie de prooi is. Wie is er te vertrouwen en wanneer neem je de juiste beslissingen? Men wordt geplaagd met deze vraagstukken, die alle personages op hun bordje krijgen, en vraagt om tijd die ze echt niet hebben. Er ontwikkelt zich een routine in de loop van de dagen waarin frustratie hoogtij viert.

Door middel van korte hoofdstukken en vlotte dialogen vlieg je door het verhaal heen. De schrijfstijl is bijzonder filmisch te noemen. Daardoor ontstond er geregeld het gevoel dit verhaal al eerder te hebben gelezen of gezien, het komt ergens zo bekend voor maar toch weet het je keer op keer te verrassen. Dit laatste zorgt voor een continu aanwezige spanningsboog. De letterlijke rode draad door zowel het verhaal als de lappenpop wordt langzaam ontrafeld. De obsessie van Wolf en de onderlinge verstandhouding tussen hem en collega Baxter zijn beklemmend en intrigerend. Edmunds heeft een analytisch talent dat hem nu van pas lijkt te komen maar als ‘rookie’ word hij niet echt serieus genomen. De zwaar onderbezette dienst moet iets, er staan tenslotte niet zomaar wat willekeurige namen op die lijst! Het cynische ondertoontje met zo nu en dan een knipoog maakt het lezen tot een bijzondere ervaring.
Een quote uit het boek dat tekenend is voor de droge humoristische schrijfstijl:

“Finlay was op de rechterbaan van de snelweg achter het stuur van de auto in slaap gevallen, maar met minder rampzalige gevolgen dan het had kunnen hebben omdat ze al meer dan veertig minuten in de file stonden.”

Wel vaker wordt een boek ‘de thriller van het jaar’ of ‘het debuut van het jaar’ genoemd. Of dat aan het begin van een jaar al gezegd kan worden lijkt me hoogst onwaarschijnlijk maar ‘Ragdoll’ heeft wel enorm veel indruk achtergelaten. Het is op alle vlakken gewoon een verdraaid goed boek. Spannend, krachtige personages, mooie actiescènes en sterke dialogen. Vooral ex-vrouw Andrea, Finlay en beginnend rechercheur Edmunds vallen op vanwege hun rol in dit verhaal. Ze voelen allemaal aan als bekenden en daardoor lees je gevoelsmatig geen debuut. Laat dat vooral een compliment zijn!

Cole neemt je aan de hand mee door Londen. Vanaf de Scotland Yard, gelegen in een zijstraat aan de Thames, leer je de stad kennen door zijn ogen. Hij kent de weg en Wolf, Baxter en Edmunds met hem. In hoog tempo vlieg je dan ook door de stad en het boek, heerlijk! De hamvraag van dit verhaal is; hoeveel sympathie kun je koesteren voor iemand die op alle fronten de fout in is gegaan maar wanhopig probeert te herstellen en recht te zetten wat er nog mogelijk is? Door middel van flashbacks ben je als lezer betrokken bij een legpuzzel die je maar moeizaam voor ogen krijgt en dat komt puur omdat Cole je blijft verrassen met plotwendingen en schokkende gebeurtenissen in het heden én verleden. Alles klopt gewoon. Een angstaanjagend scenario speelt zich voor je ogen af. ‘Een spel zonder einde.’

Een indrukwekkend debuut dat leest als een sneltrein en enorm veel potentie biedt voor een vervolg, dat hopelijk niet al te lang op zich laat wachten.

5 sterren

Patrice – Team De Perfecte Buren


Geen opmerkingen: