donderdag 27 april 2017

'De man die de tijd meenam' - Elan Mastai

Genre: literaire roman
Uitgever: Harper Collins
ISBN: 9789402721003
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 416
Uitgave: februari 2017

Met dank aan SF Terra voor het recensie- exemplaar.

Flaptekst
Tom Barren, de mislukte zoon van een supergenie, leeft in een wereld waarin een alles veranderende uitvinding is gedaan, waardoor luchtvervuiling, grensconflicten en milieukwesties verleden tijd zijn. Het 2016 van die wereld is schoon, vredig en gelukkig. Maar in die wereld verloor Tom ook zijn moeder en zijn vriendin. Hij is vastbesloten om de uitvinding - en daarmee de dood van zijn moeder en vriendin - ongedaan te maken. Door een foutje in het systeem komt hij terecht in ons 2016 - een voor hem bizarre, vervuilde wereld, maar wel een waarin hij de familie en de liefde heeft die hij in zijn eigen 2016 moet missen. Wat nu? Bouwt hij hier zijn leven op, of gaat hij terug naar zijn utopische 2016?

Over de schrijver: Elan Mastai (1974) is een jonge Canadese screenwriter die onder andere de Screen Award for Best Adapted Screenplay won en scripts voor Samuel L. Jackson, Daniël Radcliffe en Adam Driver schreef. De man die de tijd meenam wordt verfilmd door Paramount Pictures.

Samenvatting van het verhaal
Tom Barren komt uit een 2016 dat een briljante technologische utopie is, de mensheid heeft geen zorgen en is voorzien van alle gemakken. De splitsing tussen Toms wereld en die van ons ontstond in 1965 toen een wetenschapper een revolutionaire manier ontdekte om onbeperkte, betrouwbare en volkomen schone energie op te wekken. In onze tijdlijn/geschiedenis is deze ontdekking niet gedaan en wij kampen nu met de gevolgen van luchtvervuiling en klimaatverandering omdat wij nog steeds grotendeels gebruikmaken van fossiele brandstoffen. Toms moeder komt helaas om bij een tragisch ongeluk. Hij heeft het er erg moeilijk mee, ze hadden een zeer hechte band. Ze gingen meer met elkaar om als broer en zus dan als zoon en moeder. Als dan ook nog eens zijn vriendin om het leven komt, neemt Tom een beslissing die zijn leven op zijn kop zet.


Conclusie
Het verhaal begint zeer pakkend door de manier van vertellen, het is op een manier geschreven dat je wel moet glimlachen. Je wordt door het personage in het verhaal gezogen door de schrijfstijl. De manier waarop je als lezer wordt aangesproken en hoe het personage de lezer bepaalde zaken uitlegt vond ik prettig lezen. Het is alsof het personage zelf schrijft en je als lezer ook in het verhaal betrekt op een aangename, humoristische wijze. Om een voorbeeld te geven: "Ik ben geen genie. Als je tot hier bent gekomen, weet je dat inmiddels." Een ander stukje dat de manier van schrijven goed weergeeft is het volgende: "Door de sproeikoppen in het plafond bespuiten ze ons met een mist die metaalachtig ruikt, maar eruitziet als glitter. Je weet wel, het spul dat kinderen op lijm strooien voor een tekenopdracht. Er is vast een goede medische reden waarom het er zo uitziet, maar mijn mogelijke dood door stralingsvergiftiging krijgt er iets heel feestelijks door."

Het verhaal leest vlot. Het boek bestaat uit korte hoofdstukken. Ze gaven mij het gevoel dat Tom (fictief) na elk hoofdstuk even op adem kon komen nadat hij gepassioneerd en vol verlangen de lezer een deel van zijn verhaal had verteld, om daarna in het nieuwe hoofdstuk de draad weer fris op te pakken.

In het eerste deel van het boek leer je Tom goed kennen. Hij vertelt over zijn verleden, over het feit dat hij door iedereen als een mislukkeling werd beschouwd, zijn jeugd en hoe hij opgroeide in het utopische 2016. Het leest door de humor bijzonder aangenaam en je wilt graag weten hoe het verhaal verder loopt. Het verveelde mij op geen enkel moment. Langzaam maar zeker wordt er door de schrijver toegewerkt naar het punt dat Tom ervoor kiest om de tijdmachine te gebruiken om de dood van zijn moeder en van zijn vriendin ongedaan te maken. Het gaat echter fout en Tom komt terecht in een alternatief 2016, waar de machine die schone energie levert en zorgt voor een utopische wereld nooit ontdekt is en waar ook het tijdreizen nooit ontdekt is. Het is voor ons als lezer een 2016 zoals wij het dagelijks meemaken en ervaren.

Tom beseft dat hij voor een keus staat: blijft hij in dit 2016, waar hij weliswaar geen kennis van het dagelijks leven heeft, maar wel een echte familie heeft en waar zijn vriendin nog leeft of gaat hij proberen om naar zijn eigen 2016 terug te keren waar het dagelijkse leven makkelijker is, maar waar hij wordt gezien als een mislukkeling en waar zijn moeder en vriendin overleden zijn. Net toen ik dacht dat ik een idee had hoe het verhaal verder zou kunnen gaan verlopen, gebeurt er iets dat je als lezer niet direct verwacht, op ongeveer twee-derde van het boek. Het verhaal werd ineens minder voorspelbaar en spannender.

Je beleeft het gehele verhaal vanuit één perspectief: dat van Tom. Daarbij komt nog het feit dat hij het verhaal vertelt in de eerste persoon. Ik vond het prettig lezen, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn, die ruim 400 pagina's in deze schrijfstijl te veel vinden.

Het verhaal gaat soms iets te diep in op wetenschappelijke materie. Er zijn natuur- en wiskundige begrippen die niet iedereen zal begrijpen. Gelukkig legt de schrijver in de vorm van Tom uit wat al die begrippen betekenen. Helaas zorgt dit ervoor dat er af en toe té veel nadruk ligt op de uitleg en niet op het verhaal zelf. Tegen het einde komt het verhaal ineens in een stroomversnelling. De schrijver heeft gedurende het hele verhaal uitgebreid de tijd genomen om alles helder te vertellen, maar op het eind wordt er te veel informatie in een te kort stuk gestopt. Het kwam daardoor af en toe chaotisch en enigszins verwarrend over helaas. Het was prettiger geweest als de schrijver het einde ook wat uitgebreider vertelt, zoals de rest van het verhaal. Ondanks dit heeft het boek een waardig eind.

“De man die de tijd meenam” is een zeer knap debuut. Ik vond het een fascinerend boek over het maken van keuzes en verloren liefdes. Het is deels sciencefiction, deels een roman met een vleugje romantiek.
4 sterren.  

Jeanine Feunekes-Both – recensent De Perfecte Buren 

Geen opmerkingen: