woensdag 26 april 2017

'De verloren dochters' - Arjan Hoks


Genre: thriller
Uitgever: The House of Books
ISBN: 9789044344646
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 254
Uitgave: 2015  


Oud-rechercheur Walter van Schierink en ex-prostituee Gemma Baudette hebben een detectivebureau in Rotterdam. Zij hebben zich gespecialiseerd in het opsporen en uit het milieu halen van jonge prostituees.
Ziehier het startpunt van de debuutthriller “De verloren dochters” van Arjan Hoks uit 2015.

Als de vader van de verdwenen Valerie van Velzen zich meldt met een zoekopdracht voor de detectives bijten zij zich daarin vast. Al vrij snel blijkt dat het een onmogelijke opdracht is, aanvankelijk door tegenwerking en later door een dramatische gebeurtenis.

Walter en Gem (zoals Gemma wordt genoemd) krijgen te maken met de politiemensen Sjoerd van Balen, Johan Smits en Christine van Duikel, stereotiepe no-nonsense rechercheurs. Er ontstaat een soort wedloop tussen de detectives enerzijds en de politie anderzijds bij de oplossing van enkele moorden. De slotakte geeft een opmerkelijke bezetting te zien met enkele bijzondere gebeurtenissen die enkele onwaarschijnlijkheden herbergen.

Arjan Hoks heeft zonder meer een vlotte pen. Hij schrijft gemakkelijk proza en weet de sfeer en de karakters goed te treffen. Evenwichtig gedoseerd treft de lezer in het verhaal mooie voorbeelden van verantwoorde en originele beeldspraak aan. Het zijn bij Hoks beslist geen gewrongen metaforen zoals je die maar al te vaak in hedendaagse thrillers aantreft, en dat is een compliment waard.

Het verhaal en de plot zijn daarentegen niet erg intrigerend noch origineel. Af en toe bekruipt de lezer het gevoel in een goedkope B-film te zijn beland. Maar de soepele schrijfstijl gelardeerd met natuurlijke dialogen en herkenbare gevoelens, vergoedt veel.

Her en der maakt het verhaal een enigszins onwaarschijnlijke indruk. Concrete voorbeelden daarvan zouden meteen spoilers opleveren. Zo is opmerkelijk dat de politie zich in een moordonderzoek betrekkelijk gemakkelijk voor de voeten laat lopen door de detectives die de politie meermalen een slag vóór zijn. Dat is in ons rechtssysteem eigenlijk ondenkbaar en in ieder geval ontoelaatbaar.
Een van de criminelen in het boek draagt een bijnaam die te pas en te onpas wordt gebruikt. Sommige lezers zullen dat op den duur irritant gaan vinden.

Vooral vanwege de mooie schrijfstijl, het op één uitzondering na ontbreken van fouten, en de verzorgde beeldspraak krijgt het boek toch nog drie sterren. Die staan voor een lezenswaardig verhaal. Maar: verwacht geen diepgaande en intrigerende plot.  

Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren

Geen opmerkingen: