donderdag 20 april 2017

'Iene Miene Mutte' - M.J. Arlidge



Genre: thriller
Uitgever: De Boekerij
ISBN: 9789022569030
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 320
Uitgave: maart 2016

Waar gaat Iene Miene Mutte over?
Het meisje was amper nog in leven toen ze het bos uit kwam lopen. Het verhaal van haar ontvoering was donkerder dan de meest verschrikkelijke nachtmerrie. Maar alles wat ze zei was waar. Elk gruwelijk detail. Een aantal dagen later wordt een tweede in shock verkerend slachtoffer gevonden en ontstaat er een patroon. In tweetallen worden mensen ontvoerd, vastgehouden en uitgehongerd. Vervolgens krijgen ze een duivels dilemma voorgelegd: doden of gedood worden. Inspecteur Helen Grace en haar team weten dat ze jacht maken op een ingenieuze psychopaat die zijn slachtoffers gebroken en vol schuldgevoel achterlaat. Niet alleen dienen ze als zijn visitekaartje, ze zijn ook de moordenaars. De slachtoffers lijken lukraak gekozen, de plaats van het misdrijf zorgvuldig uitgekiend. Iets moet alle slachtoffers met elkaar verbinden..

De groep is fanatiek begonnen met lezen. Onderweg naar werk, in pauzes en zelfs tijdens zwemles wordt gelezen. We zijn benieuwd naar de eerste kennismaking met de boeken van Arlidge. De eerste geluiden zijn positief en het is lang stil in de chat. Tijd om eens te checken hoe het lezen gaat:

Jolanda: ‘Van mijn leesvriendinnen hoorde ik dat ik deze boeken echt moest gaan lezen. En de titels trokken mij echt aan. Toch had ik eerder nog geen tijd vrij gemaakt voor deze serie. (er is ook zo veel leuks te lezen!) Ik ben blij dat ik dat door deze leesclub toch heb gedaan! Deel 1 en 2 lagen al een poosje op me te wachten, en nu ben ik niet meer te stoppen. Ik ben vanmiddag pas begonnen in deel 1 en ik vind het nu al gruwelijk!”
Hierop kwam meteen instemming van de rest. Claudia reageert: ’Pakt je gelijk hé.” Chantal is ook meteen enthousiast over de spanning. Patrice moet er duidelijk even inkomen.

Petra geeft aan dat er een goede spanningsopbouw is. “Denk je het gehad te hebben, komt er nog een spanningsboogje. De spanningsopbouw is goed. Je zit gelijk in het verhaal maar het wordt wel opgebouwd naar een climax. In het begin was ik alleen geïntrigeerd hoe het zou aflopen. Helen is op het eerste gezicht een sterke vrouw die zich moet laten gelden door het werk dat ze doet. Daarom lijkt ze wat arrogant maar onder die laag is ze kwetsbaar.”
‘Ja, dat voel je wel. Er zit een verhaal achter want Helen is best mysterieus. Daar zit nog wel wat', aldus Patrice.

Jolanda: ‘Zodra je in Iene Miene Mutte gaat lezen, is het spannend. De keuze die gevraagd wordt is afschuwelijk. En dan wil je nog maar een ding, doorlezen! Maar verderop wordt het wel wat voorspelbaarder, en nam de spanning af. Totdat het moment van de laatste ontvoering (en de beschrijving daarbij is echt te erg. Ik ben heel beeldend denkend en lezend, dus je begreep wel dat ik even kippenvel kreeg!).

Na het lezen moest het verhaal duidelijk bezinken. De meningen waren over het algemeen gelijk, wát een boek! Het thema is echt iets wat iedereen bezighoudt. Wat zou jij in zo'n situatie doen? 

Patrice: ‘Zo’n keuze is onmenselijk. Jij of de ander. In het geval dat het je kind betreft lijkt het niet moeilijk, ik zou kiezen om mijn kind in leven te laten. Zonder twijfel, maar ik hoop nooit zoiets mee te maken. Het is wel een heel intrigerend onderwerp dat tot de verbeelding spreekt.’
Claudia: ‘Het boek heeft wel indruk gemaakt op mij. Ik vond gruwelijk wat ik las en toch wilde ik doorlezen. Ik wilde weten hoe het afliep. Ik weet ook nog dat ik dacht hoe bedenk je zoiets.’
Petra: Iene is het soort boek wat ik ervan verwacht had toen ik de achterflap en recensies had gelezen. Ik vond het fijn dat de personages van Helen en Charlie verder uitgediept werden. Het personage van Mark had wat mij betreft wel wat vlakker mogen blijven.

Wat vinden we van de schrijfstijl?
Ingrid: Hiervoor heb ik de boeken van Cody McFayden gelezen en dit lijkt erop.
Jolanda geeft halverwege het boek aan dat ze het boek goed geschreven vindt en dat het fijn is dat de hoofdstukken lekker kort zijn. De vele namen (wel of niet met achternaam aangeduid) zorgen soms voor wat verwarring. Ook was de tijdlijn niet altijd duidelijk.
Ingrid en Patrice hadden het boek in twee dagen uit. ‘Het leest als een trein’. Maar ook Claudia was er zo doorheen.
Danielle: ‘Ja, deze serie moest ik ook wel doorlezen....moeilijk wegleggen. Ik vind het goed geschreven vooral omdat je je afvraagt wat jij zou doen in zo’n situatie.’
Patrice: Arlidge heeft een vlotte pen zeg. Hij lijkt geen moeite te hebben met het neerzetten van de verhaallijn. Geen kromme dialogen of rare zinnen. De vertaling is goed gedaan.

Ingrid vindt ‘Iene Miene Mutte’ spannend, leest lekker weg en aan het eind zeer benieuwt hoe het met Helen verder gaat. Een mini minpuntje dan en dat is dat er weinig humor in voor komt. Maar dat is persoonlijk natuurlijk. Patrice: ‘Arlidge zelf heeft wel humor, ik bespeur soms toch wel een knipoog.’

Is Iene Miene geworden wat iedereen had verwacht?
Jolanda: ‘ Ik vond het boek erg goed. Het idee is natuurlijk afschuwelijk en je wilt weten wie het wel en wie het niet overleefd. Wel vond ik het halverwege wat voorspelbaarder worden, maar de laatste ontvoering met alles erom heen maakte dit meer dan goed! Zoals ik in een eerdere vraag aangaf zit ik een beetje met de tijd waarin alles zich afspeelde. Ik had het gevoel alsof alles zich in enkele weken kort op elkaar volgend afspeelde, maar toen ik het gevoel had pas 2 a 3 weken verder te zijn in de tijd, bleek het verhaal al weken later te zijn. (en later zelfs maanden). Hierdoor vond ik dat er maar weinig gebeurde in het leven van Helen, terwijl de vaart in het verhaal en de opeenstapeling van de gebeurtenissen in korte tijd het juist zo afschuwelijk maken. (ik ben wel benieuwd hoe anderen dit ervaren hebben!)
‘Ik ben het met je eens dat het qua tijdspanne soms wat verwarrend was.’, zegt Patrice. ‘Het was soms even schakelen maar daarentegen leest het wel heel vlot en is het best spannend. Arlidge weet wel goed op te bouwen waardoor je blijft lezen.’
Chantal: ‘Bij Iene Miene Mutte dacht ik van Helen, een hele harde tante die wel wat heeft overwonnen om agent te worden. In geval van verfilming denkt ze meteen aan Angelina Jolie’.
Patrice: 'Grappig wel dat dit boek meteen aan een verfilming doet denken. Dat komt echt door de schrijfstijl. Je ziet het heel beeldend voor je. Gevoelsmatig weet je meteen dat er vervolgdelen gaan komen. Arlidge bouwt zijn personages zo uit dat er nog zo veel te vertellen valt. Je weet gewoon dat dit niet alles is en dat er nog veel meer komt. Ik houd daar wel van en het intrigeert ook wel.'
Petra was verrast door de uiteindelijke dader, die kwam onverwacht. Ondanks het vermoeden dat je had was het toch een verrassing. ‘Lastig hoor zonder spoilers.’


We gaan door naar ‘Piep zei de muis’, het tweede deel! 

Geen opmerkingen: