zaterdag 22 april 2017

On the move


Het zal nu ongeveer twee weken geleden zijn. Ik was bezig in de tuin en hoorde het pingeltje van mijn telefoon. Een email. Ik liep naar de telefoon en opende de email. Mijn uitgever. De vraag luidde: Kan ik Koningslaan officieel op de lijst zetten voor dit najaar?

Ik las het mailtje een aantal keren. Nog altijd ben ik blij dat mijn uitgever zoveel vertrouwen heeft in me. Dat ik inmiddels mijn vijfde boek mag uitgeven bij hem. Mijn uitgever was niet echt op de hoogte van mijn writersblock ter grootte van de gehele aardbol. Plus het heelal. En m’n eigen bovenbenen, vooral die zijn behoorlijk groot. Mijn uitgever vertrouwt er gewoon op dat ik mijn boek klaar heb, zoals de laatste paar jaren. Sky en Crash had ik op dit moment al lang en breed ingeleverd bij mijn redacteur. Ik had ze zelf al meerdere keren doorgelezen en nog een keer doorgelezen en herschreven voordat ik ze überhaupt opstuurde. Arme Koningslaan, mijn vijfde kind. Nu al verwaarloosd. Een kind groeit niet zonder aandacht en liefde. Waarom verwachtte ik dan wel dat dit boek uit zichzelf zou groeien? Waarom verwachtte ik dat de letters uit zichzelf op de goede plek zouden gaan staan, zonder dat ik daar iets voor hoefde te doen? Met staren naar een man komt er geen kind. Met staren naar een laptop komt er geen boek. Bijna hetzelfde. (Dan had ik ook echt al heel erg veel kinderen gehad.)

Dus ik appte Marina. Mijn redacteur en steun en toeverlaat.

Marien. Lukt dit me? (screenshot email uitgever)
-Ja.
Oh. Oké. Maar ik ben pas op bladzijde 30. 31 eigenlijk.
-Ik hoop dat je inspiratie genoeg hebt.
Ja heur. Het verhaal is er al. Nu nog opschrijven.
-Doe je best.


Kijk. Aan Marina heb ik wat. Ik kijk naar mijn kinderen, die de tuin slopen. Ik kan nu het volgende terug mailen:


Beste uitgever.


Bedankt voor je vertrouwen, ik waardeer het zeer. Maar ik krijg Koningslaan niet af dit jaar, wellicht kunnen we de release verschuiven naar het voorjaar van 2018? Ik moet namelijk eerst nog de tuin opruimen, daarna moet ik nog op vakantie naar Disneyland, daarna op vakantie naar Drenthe met m’n familie. Dan hebben we Vitesse-Feyenoord nog tussendoor en op 30 april AZ-Vitesse. DE BEKERFINALE! Daarna moet ik wekenlang de was doen van al die vakanties en eh… ja. Mijn concentratie heeft nog steeds een sabbatical. Dus, voorjaar 2018?


Dank je! Groetjes Ellen


Maar dat deed ik niet. Ik schreef:


Ja hoor, zet maar op de lijst.


Oké. Voordat er mensen boos worden omdat ik een goede voortgang had beloofd; ik ga wel degelijk vooruit. Ik ben dat ene hobbeltje over en het verhaal loopt weer. Ik heb sinds mijn vorige blog (en sinds de mail van mijn uitgever) zeker 10 bladzijden geschreven. Het wordt best spannend nu, vind ik zelf. Dat is een goed teken, want net zoals bij het lezen van een spannend boek is het schrijven van een spannend boek ook verslavend. Het komt allemaal goed. Echt. Nu moet ik wel want ik sta op de lijst…


Tot de volgende keer! Dan hoop ik echt te kunnen melden dat ik toch op z’n minst bij bladzijde 100 ben.


Doegie!

Liefs van Ellen

1 opmerking:

Marianne Schön zei

Nou Ellen, ik heb ook alle certrouwen in je hoor! Succes met de voortgang xx