vrijdag 12 mei 2017

Duorecensie 'Pijngrens' - Loes den Hollander



Genre: thriller
Uitgever: Karakter Uitgevers
ISBN: 9789045212814
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 320
Uitgave: 25 april 2017

Dank aan Karakter Uitgevers voor het beschikbaar stellen van deze recensie- exemplaren t.b.v. deze duorecensie.

Gelezen door Charles en Patrice (beiden DPB)
Recensie samengesteld door Patrice.

Charles: Loes den Hollander is een van de beste en ook meest productieve thrillerschrijfsters van Nederland. Zij schrijft in een hoog tempo van twee boeken per jaar maar doet geen enkele concessie aan de kwaliteit. Haar vorige boek “Duivelspact” kreeg vele loftuitingen en vijf flonkerende sterren.

Juli 2014. Het leven van Annemiek Verwey, Bridget Homberg en Maxim Teeven lijkt in balans te zijn. Maar dan worden ze geconfronteerd met een vliegtuigramp die herinneringen wakker maakt aan een ramp die jaren geleden plaatsvond en die nog niet goed is verwerkt. Ze zoeken ieder voor zich naar manieren om de onrust en de angst waar ze last van hebben te bezweren. Daarbij komt Annemiek voor een cruciale beslissing te staan, moet Bridget alles op alles zetten om de koers die ze gekozen heeft overeind te houden en maakt Maxim voor de tweede keer in zijn leven een onherstelbare fout. Aanvankelijk staan de oplossingen die ze moeten kiezen los van elkaar, tot ze ontdekken dat hun persoonlijke geschiedenis al lange tijd onverbrekelijk aan de anderen verbonden is. Maar ze ontdekken ook wie ze in de loop der jaren geworden zijn.

Samenvatting
Patrice: Ingewikkeld is het leven voor Annemiek Verwey. Al vanaf haar jeugd is ze teleurgesteld in de mensen die dichtbij haar staan. Haar moeder, haar man, niemand ziet hoe Annemiek gebukt gaat onder beslissingen die voor haar zijn genomen en nog worden gedaan. Wanneer haar man dan ook nog eens met een dramatisch bericht komt weet ze het even helemaal niet meer. Ze vervalt in haar gedachten van vroeger en besluit gehoor te geven aan een langgekoesterde wens.

Charles: Onder de titel “Pijngrens” verscheen in april 2017 de alweer 22e thriller van Loes. Het verhaal kent drie hoofdpersonen: Bridget Homberg die gescheiden is en een volwassen zoon Thijmen heeft, Maxim Teeven die na zijn scheiding samenwoont met vriendin Sharon, en Annemiek Verwey die een bijzonder huwelijk heeft met notaris Arnoud Jan Biesheuvel.



Patrice: Maxim Teeven is een egoïst en houdt geen rekening met de mensen om zich heen. Nooit gedaan ook. Wanneer hij verrast wordt door gevoelens die hij niet dacht in zich te hebben keert het tij. Maar dan is daar ook nog eens zijn ex-vrouw. Zal hij nu die ene fout kunnen herstellen of is hij onverbeterlijk en gaat hij weer voor de bijl?

Charles: Het behoorlijk complexe leven van deze drie komt in hoofdstukken met wisselende perspectieven diepgaand en beeldend aan de orde. Als Doug, de beste vriend van Maxim, om het leven komt bij een immense ramp, nemen de gebeurtenissen vele dramatische wendingen. Er vallen doden en er worden verwoede pogingen gedaan om die daden op doortrapte wijze te verdoezelen.

Patrice: Bridget heeft haar leven aardig op orde maar dat is niet iets dan vanzelf is gegaan. Nu nog draagt zij de lasten van haar verleden maar daar kan ze aardig mee overweg. Wanneer een onbekende vrouw ineens voor haar neus staat en haar deelt in het verleden dat zij met zich draagt, dan raakt Bridget zonder dat te willen betrokken in een zaak die haar diepste emoties aanwakkert. Een gezamenlijk verleden en een gebeurtenis in het nu die hen opnieuw ongevraagd bij elkaar brengt. Wat kan het verleden hen brengen zodat ze nu vrede kunnen vinden? Wat heeft het nieuwsbericht over de vliegtuigramp te maken met deze drie personen? Meer dan je zou verwachten!

Beoordeling
Charles: In cursief gedrukte hoofdstukken is iemand aan het woord die jeugdtrauma’s en actuele gebeurtenissen vanuit eigen standpunt beschrijft en wederpartijen daarop aanspreekt.
Vriendinnen, kritische (ex)schoonmoeders, (stief)kinderen, list en bedrog, angst, en nog veel meer ingrediënten voor een spannend verhaal zijn aanwezig. En dat leidt zoals we dat van Loes kennen, langzaam maar zeker tot een onverwachte en heftige apotheose. Het recht zegeviert op een wel zeer speciale wijze. De slotscène is op een bepaalde manier waarlijk ontroerend en pakkend.

“We hebben namelijk allemaal onze eigen pijngrens, die voor de een snel en voor de ander pas na heel lange tijd wordt bereikt. Maar als die grens wordt overschreden……”

Patrice: Het meest verbazende aan dit verhaal was misschien nog wel dat Den Hollander zich op een totaal andere wijze dan in haar voorgaande thrillers heeft laten zien. Dit verhaal was met vlagen zó complex en intrigerend tegelijk dat je je eigen (hersen)pijngrens moest verleggen. Ingewikkelde relaties, veel personages met dito geschiedenis maakten het niet altijd tot een gemakkelijk boek om te lezen. Maar de enige conclusie die je daaruit kan trekken is dat dit gewoon geniaal bedacht en geschreven is. Den Hollander heeft zichzelf, op een totaal andere wijze dan we van haar gewoon zijn, overtroffen. Daarbij heeft ze twee heel precaire gebeurtenissen uit de Nederlandse luchtvaartgeschiedenis weten te verweven in een familiedrama dat nauwelijks te bevatten valt. Wat zijn mensen in dit verhaal tot ongelooflijke zaken in staat….en zo irreëel is het niet eens. Dat is altijd al zo met verhalen van Den Hollander, kijk en lees maar om je heen. Er is altijd wel ergens een bron van inspiratie in het dagelijks leven te herkennen. Precies dat maakt haar boeken zo krachtig en vooral zo levensecht. Personages, ze zouden vrienden van je kunnen zijn. De gebeurtenissen, ze zouden jou ook kunnen overkomen. Bizar, menselijk en dichterbij dan je zou denken.

Charles: Het taalgebruik van Loes den Hollander is voorbeeldig. In korte, krachtige en kernachtige zinnen weet zij alras een beeld vol spanning en drama te scheppen. Moeilijke woorden worden niet gebruikt en evenmin komt lastige beeldspraak voor. De zinsbouw maakt het lezen tot een groot genoegen. En zoals meestal het geval is bij boeken van Loes, ook dit boek is foutloos. Hoe gewoon dat ook voor haar moge zijn, het blijft een compliment waard. Het komt veel minder voor dan je zou denken.

Patrice: De heftige emotionele gebeurtenissen, de beslissingen die de hoofdpersonages nemen maar vooral ook de twee vliegtuigrampen, liggen heel gevoelig en komen heel dichtbij. Vooral de meest recente in het verhaal staat op ieders netvlies gegrift, of je nu wilt of niet. Maar het is de suggestie die doet vermoeden dat het om die ene specifieke ramp gaat en niet om een fictieve, Den Hollander benoemt het niet als MH17 en respecteert op die manier die trieste gebeurtenis. Maar gevoelsmatig gaat het daar dus wel degelijk over. Zo dicht liggen fictie en non-fictie bij elkaar in dit verhaal. Het was dan ook niet gemakkelijk om afstand te nemen en tot een beoordeling te komen, juist vanwege die emotionele beladenheid.

Charles: De plot is zeer ingenieus gecomponeerd en wordt fraai uitgewerkt. En de afloop van het verhaal kent een wel heel bijzondere wending. Het vorenstaande zou leiden tot een maximale waardering van het boek. Edoch, door één element wordt het nét niet maximaal. En dat is de complexe structuur van het verhaal. 

Patrice: De personages in het verhaal zijn niet allemaal even sympathiek. Er is sprake van een onderlinge dynamiek waardoor ze elkaar allemaal versterken in hun kracht maar ook zwakten. Den Hollander verenigt thema’s die zowel misselijkmakend als intrigerend zijn, een dunne lijn die zij als geen ander weet te hanteren. Wonderlijk genoeg is het dat wanneer je al haar boeken hebt gelezen, je een groei in haar schrijven blijft constateren. Qua lef m.b.t. onderwerpen maar zeker ook de kracht van haar personages. Zo gewoon als de mens in de basis is, zo uitzonderlijk weet Den Hollander hun zwakheden bloot te leggen.

Conclusie
Charles: In het begin heeft de lezer maximale aandacht nodig om de
verbanden en de relaties vast te houden. Gaandeweg beklijft het allemaal wel, maar dat is pas na verloop van meer dan honderd bladzijden. Dat neemt niet weg dat “Pijngrens” een prachtige en beklemmende thriller is die zeer lezenswaardig is.Vier schitterende sterren voor dit boek.

Patrice: Onder de mantel der liefde gaat tenslotte heel wat meer schuil dan alleen een arm om je heen. Het is juist het tegenovergestelde dat die mantel zo fascinerend maakt en houdt! En dat doet Den Hollander als geen ander, ongeëvenaard goed! 5 sterren. Het kan niet anders, subliem dit!

Geen opmerkingen: