woensdag 24 mei 2017

'Fleurig bloempje' door Marc-Jan van Dam



Opnieuw stopt hij een fleurig bloempje in haar haar. De eens zo sprankelende blonde haren zijn nu dof en grijs. De flink uitgedunde haarbos plakt door zweet aan het gelig geworden hoofdkussen en een enkel sliertje ligt verdwaald op haar voorhoofd. Ze opent haar ogen en kijkt hem nog eens aan. Ze wil iets zeggen maar hij legt zijn grote, eeltige vinger op haar lip. ‘Zeg maar niets, mijn liefste.’ 

Ze zijn nu al lang samen. Ruim vijftig jaar. In al die jaren hebben ze minder dan tien keer hun erf verlaten. Zelfvoorzienend waren ze, is hij. Naast een eigen moestuin, eigen kippen en koeien hebben ze ook een klein veldje graan dat ze zelf verwerken tot brood.

Nu ligt zij daar, zit hij daar. Voor de laatste keer heeft hij haar in de witgele jurk gehesen. De jurk waarin ze vijftig jaar geleden zijn vrouw werd. Hij heeft voor de laatste keer zijn zwarte, driedelige kostuum aangetrokken. Hij kan zich nog goed herinneren hoe zij daar aan kwam lopen in die zwierige jurk. De mooiste vrouw die hij ooit gekend heeft. En in haar haar stak een fleurig bloempje.
‘Het is goed,’ haar stem breekt bijna, ‘zelfs de fleurigste bloempjes verdorren eens.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Soms niet. Soms niet, mijn liefste…’

Geen opmerkingen: