zaterdag 24 juni 2017

MOTORBLOK




Sinds de pogingen tot kabinetsformatie gaande zijn –23 juni 2017 was volgens de rekenmeesters de honderdste dag! – worden we in de media doodgegooid met motorblokken. Die zijn massief en komen hard aan. Wie het woord in dit verband heeft geïntroduceerd, is niet geheel duidelijk. Maar zoals zo vaak met dit soort “briljante” vondsten, loopt iedereen achter elkaar aan in geslaagde pogingen om niet origineel te zijn. En erover nadenken is not done, om het maar eens in goed Nederlands te zeggen. Zo horen en zien we dus wel tientallen malen per dag, afhankelijk van de mediagevoeligheid, dat het motorblok van VVD, CDA en D’66 verwoede pogingen doet om met hulp van bougies van geheel andere snit aan de praat te geraken.


Het is weer een fraai voorbeeld van de kolderitis die het hedendaagse taalgebruik vooral, maar niet alleen, in de media heeft besmet. Het is een chronische ziekte die niet op een zinnige manier te bestrijden valt.
Denk er eens even over na. Een motorblok is een samenstel van onderdelen die nauwkeurig op elkaar zijn afgestemd met als enig en uitsluitend doel in harmonie energie op zo efficiënt mogelijke wijze om te zetten in beweging.



Als je dat voor ogen houdt is de conclusie onontkoombaar dat het gebruik van het woord hier nergens op slaat. De drie politieke partijen die volgens de “ingewijden” het motorblok vormen, hebben geenszins de doelstelling van een motorblok zoals hiervoren beschreven. Zij hebben onderling forse meningsverschillen waarvan op dit moment volstrekt onduidelijk is of die overbrugd kunnen worden. Het zoeken naar een vierde coalitiegenoot wekt die indruk, maar of die terecht is…..


Geen enkel zichzelf respecterend automerk zou een dergelijk motorblok onder de motorkap durven plaatsen. Het zou nog veel dramatischer zijn dan de sjoemelsoftware, en onvermijdelijk tot faillissementen in de auto-industrie leiden. Komen we nog van het politieke begrip “motorblok” af? Vast niet want de een kakelt de ander graag na. We zullen het ermee moeten doen. Des te meer is het hopen dat er binnen afzienbare termijn een kabinet komt. Dan zijn we in die sfeer tenminste weer gevrijwaard van motorblokken van dubieuze kwaliteit. Een zegen voor de liefhebber van technische hoogstandjes. Die ziet het nu allemaal met lede ogen aan.

Charles Kuijpers

vrijdag 23 juni 2017

Boek van de maand 'Opstaan' – Jackie van Laren


Genre: roman
Uitgeverij: De Boekerij
ISBN: 9789022581131
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 352
Uitgave: 7 juni 2017

Dank aan Uitgeverij De Boekerij voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar t.b.v. Boek van de Maand juni.

Anne Millers hart is gebroken. Na een stormachtig jaar met haar grote liefde, de wereldberoemde rockster Rory Maquary, is hun relatie gestrand. Nadat ze uitgehuild was, heeft ze zich herpakt en nu leidt ze een rustig, teruggetrokken leven op St. Mary’s, het hoofdeiland van de Britse Scilly-eilanden, waar ze samen met een vriendin een restaurantje runt en Rory probeert te vergeten. Rory wil Anne helemaal niet vergeten. Hij snapt nog altijd niet waarom het misging, en wil niets liever dan haar vinden en het goedmaken. Maar Anne heeft alle contact met hem voorgoed verbroken en wil niet gevonden worden. Met de moed der wanhoop probeert Rory er dan maar samen met zijn zoontje het beste van te maken. Tot Rory de flamboyante tv-kok Woz leert kennen, met wie hij dikke maatjes wordt. Woz nodigt hem uit om een keer langs te komen op zijn nieuwste kooklocatie, een restaurantje van twee vrouwen op St. Mary’s. Een klein reisje met onverwacht grote gevolgen…

Wat ging er vooraf? Anne is in ‘Vallen’ letterlijk gevallen voor de woest aantrekkelijke Rory, leadzanger van een wereldberoemde band Road Rage en succesvol Hollywood-acteur. Wat in eerste instantie een officiële kennismaking was groeide uit tot een heftige liefdesrelatie waar Anne ook gevallen is voor de dan driejarige Rowie, het zoontje van Rory. Maar na een jaar gaat er iets goed fout en Anne pakt, met een gebroken hart, ineens haar koffers, Rory met veel vragen achterlatend. Ook zijn hart is gebroken.

Leesclub 'De zomer van de doden' van Toni Coppers




Verschenen bij Manteau/WPG Uitgevers België

Een speciaal woord van dank aan WPG voor deze recensie-exemplaren.
Zonder jullie was deze leesclub niet mogelijk geweest.


Lezen mee: 
Anita de Groot, Kelly Illegems, Alexandra Honings en Karin Teirlynck voor DPB

De laatste twee vragen en 
daarna volgt de eindconclusie van 
'De zomer van de doden'


Opgelet: kan spoilers bevatten !


Wat vinden jullie van het verhaal op zich? Is het spannend genoeg? Wordt er naar de plot toe gewerkt? Hoe vinden jullie het einde?

Alexandra: Ik vond het spannend, maar niet nagelbijtend spannend. Op sommige punten kabbelt het verhaal wat voort (vooral als het om het eten in Italië gaat). De vaart blijft wel in het verhaal, dat scheelt. Er wordt zeker naar de plot toegewerkt en ik had ook heel lang niet door wie de dader zou zijn. Richting het einde kreeg ik wel mijn vermoedens, maar dat was zeker niet vanaf het begin zo. Het einde vond ik iets te makkelijk. Opeens wist iedereen hoe het zat en was de dader ook door iedereen in het vizier. Ik vond het einde wat abrupt, maar zou ook niet kunnen zeggen hoe het anders had gekund.

Kelly: Het is een verhaal dat je vaak op het verkeerde been zet. Je denkt: 'Ah, dat is persoon A, maar toch ineens persoon B of C'. Je wordt misleidt, maar naar het einde toe word alles duidelijker, valt alles in de 'plooi'.

Anita: Het verhaal is als een puzzel, iedere keer word er meer informatie vrijgegeven. Ik had het gevoel dat ik in de huid van Liese kroop. Daardoor had ik het gevoel dat ik de moorden aan het oplossen was. Het einde is toch spectaculair te noemen. Niet in de zin van vuurwerk, maar wel in de zin van hoe belangrijk teamwerk is. Dat iemand het overzicht houdt, waardoor plot en spanning tot het einde in het verhaal zat. Dus ja, het verhaal was tot het einde toe spannend.

Karin: Het verhaal zit goed in elkaar. De spanningsboog wordt goed opgebouwd en je blijft als lezer lang in het ongewisse. Tenenkrommend spannend is het niet, maar tijdens het lezen voel je steeds een onderhuidse spanning met de vraag hoe het nu in elkaar zit, wie wat gedaan heeft en wat heeft het een met het ander te maken? De mijmeringen van Masson, de oude moordzaak en een nieuw teamlid geven het verhaal diepgang en maken het menselijk. Naar het einde toe gaat het erg snel en wordt alles opgelost op een paar bladzijden. Je blijft wat verbouwereerd achter - 'is dit het nu'?

Boek van de Maand 'In gesprek met' Jackie van Laren



Boek van de Maand wil zeggen dat we ook in gesprek gaan met de desbetreffende auteur. Vorig jaar sprak ik al met Jackie van Laren maar nu haar nieuwe roman 'Opstaan' BvdM juni is bij De Perfecte Buren moesten er wel even andere vragen worden bedacht. En dus ging Patrice opnieuw in gesprek met Jackie. Over boeken, uiteraard, maar ook over het leven in het algemeen. Lees je mee?

In ons gesprek ruim een jaar geleden vroeg ik je 'Wie is Jackie' en dat vond je toen moeilijk te beantwoorden. Als ik het je nu nog eens vraag, is het dan nog steeds een moeilijke vraag? ( )  
Nou… ik ben in het afgelopen jaar volgens mij niet wezenlijk veranderd, en ook mijn kijk op het leven is nog hetzelfde. Dus ik heb nog steeds geen mooie soundbite-van-een-antwoord voor je, heh, sorry! Ik vind het overigens niet zozeer een moeilijk te beantwoorden vraag, ik vind meer dat mensen een soort “werk in uitvoering” zijn: zo lang je leeft groei je, leer je, verander je dus ook. En dus voelt het een beetje raar om te moeten zeggen wie ik nu ben, want morgen kan er iets wereldschokkends gebeuren en dan ben ik weer heel anders. Het is niet zo statisch. We zijn allemaal enorm vormbaar, blijkt iedere keer weer opnieuw.

Ik heb laatst wel weer iets nieuws aan mezelf ontdekt: meestal ben ik een beetje verlegen in grote groepen mensen die ik niet ken (en als je nu gaat zeggen: maar hoe doe je dat dan met zingen, dan is mijn antwoord: op een podium ben je met weinig mensen die je over het algemeen behoorlijk goed kent, dus geen probleem), maar laatst mocht ik komen signeren op de Libelle Zomerweek, wat een heel groot en druk evenement is. En toen, na even oefenen, durfde ik het gewoon om zomaar met allerlei wildvreemde mensen een praatje te maken! Nou ja!

donderdag 22 juni 2017

'De Keerzijde' – Michael Connelly


Genre: thriller 
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789402308990
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 324
Uitgave: juni 2017

Dank aan uitgeverij Boekerij voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Harry Bosch is de nieuwste privédetective van Californië. Hij maakt geen reclame, heeft geen kantoor, en is zeer kieskeurig. Maar zijn meer dan dertig jaar ervaring bij de LAPD, de Los Angeles Police Department, zegt genoeg. 

Al snel staat een van de rijkste mannen van Californië bij hem op de stoep. De miljardair nadert het einde van zijn leven en kijkt vooral op één ding met berouw terug. Ooit had hij een gepassioneerde relatie met een Mexicaanse, wat ongehoord was in die tijd. Toen zijn grote liefde zwanger raakte, verdween ze spoorloos. Wat is er van haar geworden? Kreeg ze het kind? En waar is het dan nu?
Harry merkt onmiddellijk dat door de enorme belangen die op het spel staan niet alleen zijn eigen leven gevaar loopt, maar ook dat van degene die hij zoekt. Tegelijkertijd kan Harry het politiewerk toch niet helemaal loslaten en werkt hij als parttime rechercheur bij een klein politiebureau. Daar komt hij op het spoor van een serieverkrachter in een van de meest verbijsterende en gevaarlijke zaken van zijn toch al lange carrière.


Michael Connelly draait al heel wat jaartjes mee in het schrijversvak en de Keerzijde is alweer het vijfentwintigste deel met rechercheur Harry Bosch in de hoofdrol. Toch krijg je tijdens het lezen van de Keerzijde niet het idee dat je eerst de voorgaande delen gelezen moet hebben om het verhaal te kunnen volgen. Er komen een aantal elementen aan bod die waarschijnlijk duidelijker zijn wanneer je bekend bent met de eerdere werken van Connelly, maar dit hoeft nieuwe lezers er zeker niet van te weerhouden om met dit boek te beginnen.

In het boek zelf komen twee verschillende zaken aan bod. De ene zaak wordt onderzocht door de politie van San Fernando, waar Bosch als vrijwilliger werkt. De andere zaak wordt door Harry Bosch onderzocht in de functie van privédetective. Deze twee zaken lossen zich continu af gedurende het verhaal, waardoor je eigenlijk twee verschillende karaktertrekken van Bosch ziet die samen zijn persoonlijkheid vormen. Daarnaast komt ook duidelijk naar voren dat Harry zich, net als elke vader, zorgen maakt om zijn studerende dochter en dan ook regelmatig contact met haar opneemt. Dit zorgt ervoor dat de hoofpersoon heel menselijk overkomt waardoor het boek dichter bij de lezers komt te staan.

De schrijfstijl van Michael Connelly is erg prettig waardoor je snel in het verhaal zit en het boek in één ruk wilt uitlezen. Zo’n honderd pagina’s voor het einde lijkt het erop dat er een oplossing is voor beide zaken, maar dan neemt het verhaal een onverwachte wending. Hierdoor loopt het verhaal toch net even anders dan je verwacht, waardoor het boek onvoorspelbaar blijft.

Ondanks dat er al heel veel delen verschenen zijn met Harry Bosch in de hoofdrol, blijft het elke keer weer prettig om over deze man te lezen en verveelt het geen moment. De keerzijde verdient dan ook vier sterren en hopelijk heeft Connelly nog niet genoeg van zijn personage Bosch, want het blijft een feestje om de belevenissen van deze man te volgen.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren



Inge dichtbij


Poppenspel


Als je vastzit met je roman moet je in beweging komen en/of dingen loslaten. Je kunt gaan freewriten, je kunt wat korte verhalen schrijven, je kunt een goed inhoudelijk gesprek hebben met een uitgever, je kunt naar yoga gaan, een date hebben, meer dates hebben met die date, gaan skeeleren met die date, een paar dagen naar een huisje gaan met (nee, nog niet met die date) twee andere schrijvers… of je doet het allemaal. Dit is kort samengevat wat ik deed de afgelopen tijd. Het een meer bewust dan het ander, maar toch, ik kwam in beweging én ik liet los, niet zo’n beetje, nee, een compleet personage. Een personage dat ik in mijn roman had geschreven en wat verdacht veel op mijzelf leek.

Leesclub 'De zomer van de doden' van Toni Coppers







Verschenen bij Manteau/WPG Uitgevers België

Met dank aan WPG voor deze recensie-exemplaren.

Lezen mee: 
Anita de Groot, Kelly Illegems, Alexandra Honings en Karin Teirlynck voor DPB



Tijd voor de volgende vragen.
LET OP: kan spoilers bevatten !


Wat vinden wij van de titel? Past die bij het verhaal of net niet?
  
Alexandra: Ja, de titel past zeker. Alle moorden/vermeende zelfmoorden vinden in de zomer plaats. Niet perse in 1 zomer, maar in de laatste zomer waarin het lichaam van Werner wordt gevonden worden ook nog meer moorden gepleegd (en zelfmoord...). Ook de moorden op de meisjes van jaren eerder komen weer terug 'in the picture', dus indirect zijn ook zij bij deze zomer betrokken. 

Kelly: De titel pas wel bij het boek. Het verhaal speelt zich af in de zomerperiode. De lichamen van Werner en van de meisjes zijn in de zomer gevonden.

Anita: Ja, ik vind de titel passen. Eerst wordt de man gevonden in de catacomben van Bolsena en lijkt dit in eerste instantie zelfmoord. Deze 'zelfmoord' wordt gekoppeld aan de moord op twee meisjes die in 1993 zijn vermoord. De dood van de man vindt plaats in de zomer dus wat mij betreft is het zeker een passende titel en samen met de omslag van het boek, is het een passend geheel geworden.

Karin: De titel is goed gekozen. 'De zomer van de doden' geeft perfect weer wat in het verhaal beschreven wordt, niet meer niet minder: het is zomer en er vallen doden.  Bovendien zijn een dikke twintig jaar geleden, in de zomer, twee meisjes vermoord. Toeval of niet? Aan Liese en haar team om het uit te zoeken.



Welke thema's kun je onderscheiden in het boek? Hoe werkt de auteur die uit?

Alexandra: Het thema dat er voor mij het meeste uitspringt is geheimen. Niet alleen het geheim van Verbeke, ook het geheim van Strijbos, van Werner zelf en van Masson. En door er niet over te spreken worden dingen veel groter dan dat ze in werkelijkheid zijn. Langzaamaan worden die geheimen duidelijk, dat heeft Coppers goed gedaan. 

Kelly: Het geheim van Verbeke hield me wel bezig. Het proberen uitzoeken wat hij te verbergen heeft. Ook de bijna doodservaring van Masson heeft een grote inpakt over hoe hij nu over het politieleven denkt. Ook de moord op de twee meisjes is een thema.

Anita: De bijna doodservaring van Michel Masson. Michel Masson is heel erg veranderd en het team word geconfronteerd met zijn veranderde mentaliteit. Dat heeft ook binnen het team consequenties. De moorden op de meisjes - 2 binnen 4 maanden - en hoeveel impact dat heeft op de kleine gemeenschap. De woede, de angst, het ongeloof en 20 jaar later voel je nog steeds die angst en het ongeloof van wat er gebeurd is.

Karin: Hoe moeilijk het soms is om werk en privé gescheiden te houden. Coppers laat dit heel mooi zien tussen Liese en Masson. Hij is niet enkel een collega, maar ook een goede vriend van haar. Coppers zet de tweestrijd die in Liese woedt erg goed neer. Ook de geheimen die verschillende personages hebben en wat dit teweeg bracht, blijft hangen. Maar wat mij het meest is bijgebleven is vooral het verhaal rond Masson die op zoek is naar de zin van het leven. Dit weet Coppers in het hele verhaal goed weer te geven in verschillende situaties die best herkenbaar zijn.


woensdag 21 juni 2017

Leesclub 'De zomer van de doden' van Toni Coppers






Verschenen bij Manteau/WPG Uitgevers België

Met dank aan WPG voor deze recensie-exemplaren.

Lezen mee: 
Anita de Groot, Kelly Illegems, Alexandra Honings en Karin Teirlynck voor DPB



Een volgende vraag:

Vind je dat dit boek verfilmd kan worden? Aan wat merk je dat wel of niet?
  
Alexandra: Ik twijfel, ik weet niet goed of het boek zich echt goed leent voor een thriller als film. Er zijn stukken waarbij het verhaal wat 'kabbelt' en dat zou dan dus wel anders moeten, denk ik. Op zich is het verhaal wel geschikt, maar dan met iets meer spanning en actie. En niet teveel etentjes en achterliggende verhalen over Masson en zijn verleden/zoon/problemen. Er moet best wel wat uitgelegd worden wil dat allemaal duidelijk overkomen op beeld.

Kelly: Ja, omdat het een beetje als Aspe is. Ze gaan ook op zoek naar de details, ze graven echt alles boven. Ze pluizen bijvoorbeeld de achtergrond van Werner en de ouders van de 2 vermoorde kinderen uit. Ze gaan naar Italië (een reis in een film is altijd geweldig). De commentaren die ze onderling hebben..... Alles is aanwezig om er een film van te maken.

Anita: Naar mijn idee juist wel, het boek kan prima verfilmt worden. Het prachtige Italië met de kerk en dat in combinatie met het gezellige Antwerpen en het kleine dorp nabij Antwerpen. Ik denk dat daar wel wat moois van te maken is.

Karin: Door zijn detail voor sfeerbeelden is ook dit boek weer zeer filmisch neergezet.  Als we weten dat de boeken van Toni reeds als serie op VTM (Vlaamse tv) te zien waren, is dit bij 'De zomer van de doden' niet anders. De setting, de verschillende karakters met hun geheimen, de moord en moorden die terug gaan naar het verleden..... Als je het mij vraagt is ook bij dit boek alles aanwezig om het in een film of serie om te zetten. 


'Tot in de dood' - Debora Elisabeth

 
Genre: Young Adult
Uitgever: Dutch Venture Publishing
ISBN: 9789492585035
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 260
Uitgave: 15 juni 2017

Met dank aan Dutch Venture Publishing voor het recensie-exemplaar.


Er is leven na de dood, vertelde ze mij,
ik zie ze aan mijn bed, fluisterde zij.
Wees niet bang, ze doen je geen kwaad.
Tenzij ze jou iets willen vertellen, dan is het ook voor jou te laat

Cover
De afbeelding toont de hoofden van een jongen en een meisje. Het meisje ligt met haar hoofd op een kussen. De jongen zoent haar op haar lippen. Op de onderste helft van de cover staat de titel vermeld “Tot in de DOOD” met als onder titel “Liefde blijft altijd bestaan”. Helemaal onderaan de cover staat de naam van de schrijfster vermeld. Het is een cover die mij persoonlijk niet aanspreekt. Alhoewel de cover goed bij het verhaal past, vind ik de cover enigszins saai. De cover krijgt van mij een 5.

Het verhaal
Roza en Daan kennen elkaar al van kleins af aan. Inmiddels zijn ze tieners en hebben ze gevoelens voor elkaar, zonder dat de ander hier vanaf weet. Ze durven het elkaar niet toe te geven, bang dat de ander die gevoelens niet deelt en dus blijven ze gewoon erg goede vrienden. Als Daan en Roza eindelijk zover zijn om hun gevoelens voor elkaar te delen, slaat het noodlot toe. Na een avondje stappen gaat het mis: Daan raakt de controle over de auto kwijt en ze verongelukken. Ze overleven het ongeluk maar ternauwernood. Roza zal misschien voor de rest van haar leven niet meer kunnen lopen en Daan is in een coma terecht gekomen en moet vechten voor zijn leven.

dinsdag 20 juni 2017

'Zomer' - Lis Lucassen



Genre: new adult /roman
Uitgever: Storm Publishers (De vrije uitgevers)
ISBN: 9789492098160
Uitvoering: e-book
Aantal pagina’s: 203
Uitgave: april 2017

Dank aan Storm Publishers en Olga Hoekstra voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

De wereld lag aan Audrey’s voeten, maar de druk bleek te groot en ze moest gedwongen afscheid nemen van haar zangcarrière. Nu vier jaar later is het tijd voor een comeback. Alleen is Audrey het vertrouwen in zichzelf kwijt. Iedere noot die ze zingt, voelt als bedrog en de meeste tijd kan ze alleen optreden als ze pillen heeft geslikt en amper doorheeft dat ze bestaat. Wanneer ze Alec ontmoet, maakt hij er geen geheim van compleet voor haar te willen gaan. Maar alleen als zij bereid is zichzelf helemaal aan hem te geven. Alec is vastbesloten zijn leven op de rails te houden nu hij weer op vrije voeten is. Maar op een fatale avond knalt alles kapot wat hij zo zorgvuldig heeft opgebouwd. Samen met Audrey slaat hij op de vlucht, maar hun reis wordt veel meer dan ze voor ogen hadden.

De ‘Hitte trilogie’ is van de hand van Lis Lucassen, pseudoniem van Olga Hoekstra. Deel 1 was Hitte en deel 2 was Razend. Dit voorjaar verscheen Zomer, de afsluiter. Zoals ook in de vorige delen gaat het verhaal hier om jong volwassenen. Ieder zo met hun bagage, twijfels en uitdagingen. Zo ook Audrey en Alec. Ze zijn jong maar ze hebben beiden al het nodige meegemaakt. En hoe verschillend ze in de basis wellicht ook zijn, eenmaal op elkaars pad halen ze het beste in elkaar naar boven, dat dat niet zonder vallen en opstaan gaat mag duidelijk zijn. Eerst moeten ze ieder hun eigen demonen onder ogen komen en een basis leggen waar ze hun verdere leven op kunnen gaan uitbouwen. En laat het maken van de juiste keuzes daar een grote rol in spelen.

Voor Audrey geldt het dat ze haar grootste droom uiteen heeft zien spatten maar nu is er sprake van een herkansing. Alleen is haar angst om te falen zo groot dat ze stimulerende middelen nodig heeft om enigszins wat rust te vinden. Wanneer ze Alec ontmoet is daar meteen een knetterende aantrekkingskracht die ze allebei ervaren. Ook Alec heeft zo zijn dromen en hij is vastberaden iets van zijn leven te maken. Maar op hun leeftijd is gebrek aan inzicht en het nemen van impulsieve beslissingen misschien nog wel het grootste struikelblok op hun pad.

Lis Lucassen weet precies hoe ze heel vlot, in korte hoofdstukken en gebruikmakend van wisselende perspectieven en flashbacks een verhaal aan de lezer moet brengen. Ze is met deze trilogie, die in het New adult genre valt, duidelijk in haar element. Jonge personages die nog aan het uitzoeken zijn hoe ze hun leven gaan inrichten, de valkuilen die op hun pad komen tegemoet treden en het vinden van liefde ondergaan, spreken de lezers duidelijk aan. We zijn tenslotte allemaal jong of jong geweest en veel dingen kunnen herkenbaar zijn. Denk aan kwetsbaarheid, de onzekerheden die zo typerend zijn voor deze leeftijdsgroep. Haar verhalen en de situaties zijn heel actueel en modern, ook schuwt ze de seksuele aantrekkingskracht en de licht erotische scénes niet. Hierbij moet worden gezegd dat vaak de suggestie al voldoende is, en ze brengt dat gewoon met klasse.

Wat opviel in ‘Zomer’ was dat er wat bekende maatschappelijke elementen in zaten, maar gezien de actualiteiten is dat ook niet zo gek. Lucassen speelt met Audrey in op de hype van programma’s als Idols en The Voice en de druk die dat met zich meebrengt. Met Alec laat ze duidelijk zien wat jeugdtrauma’s voor schade kunnen veroorzaken en hoe deze kunnen doorvreten in het verdere leven. Die littekens zijn dan misschien niet zichtbaar maar er is wel degelijk sprake van onherstelbare, geestelijke schade. Net als in de twee voorgaande delen zijn het opbouwen van zelfvertrouwen en het iemand in vertrouwen durven nemen een duidelijke rode lijn. Want alles in het leven draait tenslotte om liefde en vertrouwen. Het is een kwestie van jezelf durven openstellen en kwetsbaar opstellen wil je verder komen en iets opbouwen. En daar zit precies de achilleshiel van beide personages.

In een goed opgebouwd verhaal laat Lucassen de twee bijeen komen en vertelt een integer en mooi verhaal dat goed in de trilogie past. Gevoelsmatig was Zomer iets minder intens om te lezen dan de twee voorgangers en dat had voor mij te maken met de factor rondom de ietwat herkenbare zaken van de zangwedstrijden. Dat gegeven is niet meer vernieuwend terwijl het toch wel erg actueel is. De cover en titel doen overigens een totaal ander boek verwachten. Dat kan zowel verleidelijk al verraderlijk uitpakken voor de potentiële lezer. Het is geen zomerse zwoele roman maar wel degelijk een verhaal met inhoud.

4 mooie sterren voor Zomer, en de trilogie is daarmee zeer geslaagd!

Patrice – Team De Perfecte Buren

Lees HIER de leesclub over 'Hitte' deel 1.
Lees HIER de leesclub over 'Razend' deel 2.

Leesclub 'De zomer van de doden' van Toni Coppers






 Verschenen bij Manteau/WPG Uitgevers België

Met dank aan WPG voor deze recensie-exemplaren.

Lezen mee: 
Anita de Groot, Kelly Illegems, Alexandra Honings en Karin Teirlynck voor DPB





Wat vindt de leesclub van de schrijfstijl van Toni Coppers? Leest het vlot, is het ingewikkeld,...... ?

Alexandra: Het verhaal leest makkelijk en prettig weg, het is geen boek waar je je gedachten de hele tijd bij hoeft te houden (bedoel ik niet negatief overigens!). Ik was erg benieuwd naar hoe het verder zou gaan en wie de dader zou zijn. Coppers zette mij steeds op het verkeerde been, al kreeg ik tegen het einde toe wel een beetje in de gaten wie de dader zou kunnen zijn. Het einde op zich vond ik vrij 'makkelijk' gevonden. Alles paste plotsklaps in elkaar, iedereen had opeens door hoe het zat en de zaak was opgelost. Ik denk wel dat het scheelt als je de eerste delen al gelezen hebt. Dat had ik dus niet, dit was mijn eerste kennismaking met deze schrijver. En daarom wist ik bijvoorbeeld niet wat er nou precies met Masson aan de hand was.

Kelly: Het verhaal leest goed en is niet ingewikkeld. Grappige stukjes qua commentaar over bijvoorbeeld het eten en dat maakt het lezen veel leuker en aangenamer. Het is geen verhaal waarbij je moet nadenken, maar hij brengt je wel op het verkeerde spoor.

Anita: Ik vind Toni heel mooi schrijven, ik weet dat hij een Belg is, maar ik heb daar weinig van gemerkt. Het leest makkelijk en het verhaal is zo goed en mooi. Het leuke vond ik met dit boek dat ik in de huid van Liese kroop en samen met haar de dader zocht en vond. Baantjer vond ik daarentegen vrij simpel, Toni stijgt daar boven uit.

Karin: Coppers is er weer in geslaagd een vlot lezend verhaal neer te zetten. Zoals we gewend zijn van hem is zijn schrijfstijl soepel, duidelijk en met gedoseerde spanning op het juiste moment. Door zijn detail voor sfeerbeelden is ook in dit boek weer zeer filmisch neergezet. Hij schrijft met kennis van zaken en weet waarover hij het heeft. De subtiele humor tovert op geregelde tijdstippen een lach op je gezicht. Heerlijk!


‘Pruisisch Blauw’– Philip Kerr


Genre: thriller

Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789022579930
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 560
Uitgave: mei 2017


Dank aan uitgeverij Boekerij voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


1956 Bernie Gunther is op de vlucht. Erich Mielke, hoofd van de Oost-Duitse Stasi, had hem opgedragen een kennis te vergiftigen, maar zijn geweten heeft het gewonnen van zijn missie. Nu moet hij Mielke telkens een stap voor zijn om in leven te blijven. De man die hem moet binnenbrengen is een ex-collega en Bernie moet automatisch denken aan de laatste klus die ze samen hebben geklaard. In 1939 werden ze door Reinhard Heydrich op Hitlers verblijf de Berghof ontboden om een moord op te lossen. Als de Führer erachter zou komen dat zijn huis een plaats delict was, zouden de consequenties levensgroot zijn. Hoewel er meerdere landen en zeventien jaar zitten tussen de moord in de Berghof en zijn huidige hachelijke situatie, leiden de twee situaties tot misschien wel Bernies vreemdste lotgevallen tot nu toe. Want Bernie zal moeten erkennen dat hij nog ongedane zaken heeft in zijn vaderland.

Pruisisch blauw is alweer het twaalfde deel rondom Bernie Gunther, maar het boek is ook zeker geschikt voor lezers die de vorige elf delen nog niet kennen. In het begin lijkt het alsof het een boek wordt wat je niet kunt lezen zonder bekend te zijn met de voorafgaande delen, maar dit blijkt totaal niet nodig. Er komen een aantal personages aan bod die bekend zijn uit eerder werk, maar Philip Kerr omschrijft deze personages zo, dat de nieuwe lezers goed mee kunnen komen, maar voor de fans van de boekenreeks valt hij niet in herhaling. Dit komt doordat hij in een korte maar heldere introductie de personages opnieuw herintroduceert. 


Het boek speelt zich af in 1956 terwijl Gunther op de vlucht is voor de Oost-Duitse dienst die hem heeft opgedragen een Britse vrouw te doden. Daarnaast blikt het boek terug op een zaak uit 1939 die zich heeft afgespeeld in het huis van Hitler in Beieren. De overgang tussen de twee tijdstippen verloopt vlekkeloos en Kerr weet precies op het juiste moment te switchen om spanning op te bouwen, maar ook om vaart in het verhaal te houden. 


maandag 19 juni 2017

HET IS ZOALS HET IS




Het Nederlands biedt ongekende mogelijkheden tot bloemrijk taalgebruik. Het lezen van boeken is een uitgelezen mogelijkheid om daarvan te genieten, er gevoel voor of afkeer van te krijgen en wellicht zelfs eigen vaardigheid te ontwikkelen. En met enige oefening kan eenieder zich eraan wagen en zijn of haar graantje meepikken.
Er bestaan ook grote verzamelingen aforismen: kernachtige uitspraken die al dan niet diepzinnig bedoeld zijn of in ieder geval zo kunnen worden uitgelegd. Omdat deze blog vermoedelijk door aanzienlijk meer vrouwen dan mannen wordt gelezen, een stereotiep voorbeeld van een aforisme:



Vrouwen houden van zwijgzame mannen omdat ze denken dat die naar hen luisteren.


Over het verschijnsel aforisme binnenkort meer. De titel van dit Kuijpje is beslist geen aforisme maar veeleer een platte dooddoener. Ook daarvan kent onze moedertaal ongelooflijk veel voorbeelden. Bij tijd en wijle steekt er weer een de kop op. Luister maar goed naar radio en tv en lees de geschreven media. Ze staan er bol van.

Clichés en dooddoeners liggen bijna in elkaars verlengde. Aan het antwoord op de vraag of “het is zoals het is” een cliché of een dooddoener is, kan door gedreven taalwetenschappers mogelijkerwijs zelfs een proefschrift worden gewijd. Van Dale geeft van dooddoener als omschrijving:


“argument dat weinig innerlijke waarde heeft, een algemeen gezegde dat in het bijzondere geval niets bewijst, maar waarop moeilijk meteen een afdoend antwoord is te geven.”


Welnu, de uitspraak “het is zoals het is” maakt vrijwel altijd een einde aan elke discussie. Die wordt als het ware doodgeslagen.
Alleen kan de invalshoek van de gebruiker van de frase zeer verschillend zijn.
De overtuigde wil ermee aangeven dat zijn stelling onweerlegbaar is en gebruikt het zinnetje als het ultieme slotargument dat geen tegenspraak duldt.
De moedeloze geeft een uiting van doffe berusting in het besproken onderwerp weer. Tja, we kunnen er nu eenmaal niets aan doen, het is niet te beïnvloeden door individuen. Dit soort berusting grijpt wild om zich heen. Steeds meer mensen leggen zich erbij neer. Denk maar aan tal van grote maatschappelijke problemen waar vaak de reactie is: het is zoals het is, ik kan er niks mee en daarmee basta!


En zo is het…….

Leesclub 'De zomer van de doden' van Toni Coppers







Verschenen bij Manteau/WPG Uitgevers België

Met dank aan WPG voor deze recensie-exemplaren.

Lezen mee: 
Anita de Groot, Kelly Illegems, Alexandra Honings en Karin Teirlynck voor DPB




Wat zijn de verwachtingen van 'De zomer van de doden'?

Alexandra: Mijn verwachting is dat het een spannend boek zal zijn met veel moorden. De cover vind ik geweldig, doet mij aan Italië denken. Misschien maffia gerelateerde moorden? Ik wacht af, ben in ieder geval heel benieuwd!

Kelly: Ik verwacht een goede thriller. Het is de eerste keer dat ik van Toni iets lees. Maar aan de cover te zien speelt het zich af in een buitenbuurt, op het platteland. Ik ben benieuwd.

Anita: Ik hoop een goed en spannend verhaal te lezen. Ik heb weinig ervaring met Belgische schrijvers, maar op vrijdagavond kijk ik altijd naar Flikken en Commissaris Witse, dus vandaar dat mijn interesse gewekt werd. Ik laat me verrassen met deze, voor mij onbekende schrijver.

Karin: Ik verwacht een vlot lezend boek, zoals we van Toni Coppers gewend zijn. Nieuw is dat hij deze keer richting Italië trekt in het verhaal. Benieuwd hoe hij alles zal samenbrengen?


Wat vinden wij van de cover?

Alexandra: Ik vind de cover echt heel mooi. Doet mij denken aan Italië, dus dat klopt al met de flaptekst. Ik moet op de een of andere manier ook denken aan 'The Godfather. Ik zie zo dat landweggetje naar het huis van 'The Godfather' leiden. Benieuwd of mijn verwachtingen daaromtrent kloppen? Nu ik het boek uit heb vind ik het trouwens wel echt heel goed passen bij het verhaal. Geweldig uitgezocht!

Kelly: Ik vind het een mooie maar mysterieuze cover en de achtertekst spreekt me aan. Lijkt mij een spannend verhaal. Doe mij echt denken aan een zomerse bestemming.

Anita: Dreigend maar ook hoopvol door de zon. De donkere wolken voorspellen weinig goeds. De gouden letters van de schrijver vind ik erg mooi en zwakken de donkere wolken af. De flaptekst vind ik erg intrigerend en boeit me meer als de voorkant.

Karin: De cover is mooi qua kleur. Het brengt je gelijk in vakantiestemming. Verder doet hij me denken aan 'eenzaamheid'. Een alleen gelegen landgoed met een lange oprijlaan. Kleine opmerking; jammer dat de titel in grote letters een stuk van de schoonheid van de foto wegneemt.



‘De zomer van de doden’ - Toni Coppers en Win actie!!


Genre: thriller
Uitgever: Manteau/WPG Uitgevers België
ISBN: 9789022333495
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 338
Uitgave: april 2017

Met dank aan Manteau/WPG Uitgevers België voor dit recensie-exemplaar.

Over de auteur
Toni Coppers (°1961) is schrijver en woont in Antwerpen. Hij creëerde met zijn speurder Liese Meerhout een sympathiek en herkenbaar personage. ‘Niets is ooit’, het eerste boek in de reeks rond Liese Meerhout, werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs 2008. ‘De geheime tuin’ en ‘Iris was haar naam’ ontvingen een Diamanten Kogelnominatie. Met ‘Dood water’ won Toni Coppers de Hercule Poirotprijs en werd hij genomineerd voor De Gouden Strop. In 2015 bekroonde het publiek hem met de publieksprijs Hercule Poirot voor 'De vleermuismoorden'. In 2016 viel dezelfde eer hem te beurt voor 'De hondenman'.


Achterflap
In de catacomben onder de kerk van Bolsena, een stadje in Midden-Italië, wordt het lichaam gevonden van een Antwerpse man. Hij ligt in een van de nissen waar de vroege christenen begraven werden.

Commissaris Liese Meerhout en hoofdinspecteur Michel Masson gaan ter plekke op onderzoek uit. Liese ergert zich aan haar Italiaanse collega's en hun eindeloze siësta's, en ook aan Masson, die op scheiden staat, openlijk flirt met ontslag en het tripje schaamteloos gebruikt om te zwelgen in de culturele rijkdom van de regio. Maar ze vinden geen enkel aanknopingspunt. Het lijkt erop dat de man zelfmoord heeft gepleegd.

Terug in Antwerpen vergt een andere zaak hun aandacht: de schipper van een veerboot op de Schelde heeft een koffer uit het water gehaald met daarin de bezittingen van een meisje dat in 1993 werd vermoord. De dader - hij misbruikte en wurgde twee meisjes in vier maanden tijd - is nooit gevonden. Terwijl de commissaris in Antwerpen het onderzoek naar de moorden op de meisjes heropent en daarmee oude wonden openrijt, gaat een ontketende Masson in Italië op zoek naar antwoorden, en naar zichzelf.....


Komkommertijd in de misdaad. Het team van Liese lijdt aan verveling. Ze hebben geen zaak, een Masson die na zijn revalidatie is teruggekeerd en waar gedrevenheid plaats gemaakt heeft voor desinteresse en hoofdinspecteur Sofie Jacobs die een jaar onbetaald verlof heeft genomen. Als ze via via vernemen dat in Italië een lijk is gevonden en dat het om een Antwerpenaar gaat nemen ze contact op met commissaris Massimo Molinari. Ook al wijst alles op zelfmoord toch is het motto van Molinari: 'Dat alles stinkt tot het tegendeel bewezen is'. Hoewel het geen zaak voor Liese en haar team is besluit ze dat een beetje onderzoek geen kwaad kan.

Werner Thielens, de dode die in de catacomben gevonden werd, blijkt een onbeschreven blad. De man heeft een onberispelijke staat van dienst, is eerder asociaal dan sociaal en is bovendien gelukkig getrouwd. Zijn vrouw Aline begrijpt er niets van.

vrijdag 16 juni 2017

De kinderjury kiest Puppy love als winnaar!!!




Hoera! Puppy love heeft de Prijs van de Kinderjury gewonnen!
 
De avonturen van Max Kruimel – Superheld op sokken is geschreven door Rachel Renée Russell, bekend van de succesvolle serie Dagboek van een muts. Deel 11 - Puppy love - won onlangs de Prijs van de Nederlandse Kinderjury in de categorie 10-12 jaar. Meer dan 30.000 kinderen hebben gestemd. Wow!
Heb jij 'm al gelezen?










Duorecensie 'Het meisje uit Brooklyn' - Guillaume Musso & WIN !



Genre: thriller
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers
ISBN: 978 94 005 0854 5
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 317
Uitgave: 2 mei 2017


Met dank aan de uitgever voor deze recensie-exemplaren t.b.v. deze duorecensie.
Gelezen door Karin en Patrice (beide DPB)
Samengesteld door Patrice


Over de auteur
Guillaume Musso (1974) werkte na zijn middelbare school een tijdje als ijsverkoper in New York. Hij komt nog regelmatig in de Verenigde Staten, waar veel van zijn boeken zich (deels) afspelen. Musso is inmiddels een van de bestverkopende auteurs in Frankrijk. Zijn werk wordt in 36 landen uitgegeven en er zijn al meer dan 18 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht.

Ik herinner me het moment nog goed. We keken uit over zee, toen Anna me een vraag stelde.

'Als ik iets vreselijks deed, zou je dan nog steeds van me houden?'

Wat zou jij gezegd hebben? Anna was de vrouw van mijn leven. Over drie weken gingen we trouwen. Natuurlijk hield ik van haar, wat ze ook op haar geweten zou hebben. Tenminste, dat dacht ik. Maar ze begon zenuwachtig in haar tas te rommelen en liet me een foto zien. 'Dit komt door mij.'

Ik staarde naar haar geheim, verbijsterd, en wist dat onze levens voorgoed veranderd waren. Geschokt stond ik op en vertrok, zonder nog een woord te zeggen.

Toen ik terugkwam was Anna verdwenen. Sindsdien ben ik naar haar op zoek.

Samenvatting
Karin: Anna Becker en Raphael Barthélémy trouwen over een paar weken. Het was liefde op het eerste gezicht. Als ze een weekendje weg zijn heeft Raphael het gevoel dat hij Anna niet echt kent. Alles ging ook zo snel! Omdat hij niet dezelfde fouten wil maken als in zijn vorige relatie heeft hij geen geheimen voor haar en wil hij absoluut weten of ook zij geen geheimen heeft voor hem.


'Onze geheimen bepalen wie we zijn. Ze bepalen ten dele onze identiteit, 
ons verleden, onze mysteries'

donderdag 15 juni 2017

‘Magisch’ - Vanessa Gerrits, Isabel Peters, Rianne Werring, Eva Moraal, Mascha Schoonakker, Debora Elisabeth, Daniëlle Dijkstra, Marijke F. Jansen en Jen Minkman

 
Genre: paranormal Young Adult
Uitgever: Dutch Venture Publishing
ISBN: 9789492585028
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 300
Uitgave: juni 2017

Met dank aan Dutch Venture Publishing voor het recensie- exemplaar.

Deze verhalenbundel bestaat uit de volgende verhalen:

·         De Lazarusprijs – Vanessa Gerrits
·         Silvanima – Isabel Peters
·         Heksenzusje – Rianne Werring  
·         Jim Djinn – Eva Moraal
·         Hart van goud – Mascha Schoonakker
·         Door de sterren verbonden – Debora Elisabeth
·         Vergeten – Daniëlle Dijkstra
·         Het koeienmeisje – Marijke F. Jansen
·         Exodus – Jen Minkman

Alle verhalen bij elkaar vormen een mooie vertegenwoordiging voor het genre Paranormal YA en zijn geschreven door Nederlandse en Belgische schrijfsters. Wil je kennis maken met YA en je houdt van verhalen met paranormale kenmerken, gecombineerd met romantiek, dan is dit een bundel die je absoluut moet lezen. Op aangename manier maak je kennis met de schrijfstijl van de negen verschillende schrijfsters. Ondanks dat de verhalen van hetzelfde genre zijn, zijn de verhalen heel divers. Zo is er een verhaal over woudzielen, toverende meisjes, een bijzondere moedervlek, een legende, ondoden die menselijk bloed nodig hebben om te kunnen overleven, een uittocht naar Mars en een eigen wensgeest.

Een verhaal dat er voor mij persoonlijk uitsprong (en dat zal voor elke lezer weer anders zijn, elke lezer zal een eigen favoriet of favorieten hebben) gaat over een gebroken hart. Het is een origineel verhaal, het is teder en fragiel qua sfeer en vol mooie emoties. Nou zijn alle verhalen stuk voor stuk bijzonder en aangenaam, spannend of ontroerend om te lezen, maar om een of andere reden raakte dit verhaal mij het meest.

Ook is er de nodige humor in de verhalen. Zo viel mij bijvoorbeeld deze grappige zin op uit het eerste verhaal: 

"Word ik eindelijk eens een keertje verliefd, zit er een psychotische schoonzus in de mix."

Wil je kennis maken met verschillende schrijfsters van YA of wil je ontdekken of het genre YA iets voor jou is, dan is dit absoluut het geschikte boek ervoor. Deze Young Adult verhalen hebben dan wel het paranormale als hoofdthema, maar de verhalenbundel geeft ondanks dat een zeer goed beeld van wat Young Adult inhoudt.

Tenslotte nog mijn complimenten voor de prachtige cover die door het kleurgebruik en de vrouwelijke gestalte direct in het oog springt. Het is een cover die in de winkel (of online) goed opvalt. Ik geef “Magisch” graag 4,5 sterren.

Jeanine Feunekes-Both – recensent De Perfecte Buren