vrijdag 9 juni 2017

Boek van de Maand Bookflash´Opstaan´ van Jackie van Laren & WIN !!



Hij was in een onrustige slaap gevallen en had naar gedroomd. Van een flits donkerrood haar, een vleugje geur dat hij uit alle macht probeerde te volgen in een menigte die hem zonder ophouden de verkeerde richting uit drong. Hij had in zijn droom zijn falen heel acuut beleefd, het was een allesomvattend gevoel van mislukking. Hij had zich nog nooit zo klein, zo afschuwelijk gevoeld, en toch wist hij, al toen hij nog sliep, dat hij deze droom vaker had gehad. Vloekend schoot hij omhoog. Zijn fleecedekentje gleed naar de grond en de schalkse stewardess verscheen geluidloos aan zijn zijde. ‘Kan ik iets voor u doen, meneer Maquary?’ Hij schudde woest zijn hoofd, zijn schouderlange, ongekamde bruine manen zwierden om zijn gezicht. Hij viste fronsend een elastiekje van zijn pols en bond zijn haar snel bij elkaar in een rommelig staartje in zijn nek. Misschien moest hij die hele wol- harige mammoet op zijn kop maar gewoon een keer afscheren. ‘Ik hoef niks,’ bromde hij. ‘Zijn we d’r al of hoe zit dat, verdomme?’ ‘De captain heeft de daling al ingezet; over een goed halfuurtje staan we aan de grond,’ zei Schalkje blij. ‘Kan ik écht niets voor u betekenen? Ik heb van alles in de pantry, kom gerust even kijken; ik wil met alle liefde, eh, iets voor u klaarmaken.’ Net iets te veel nadruk op dat laatste woord. ‘Sodemieter op,’ zei Rory, nu helemaal wakker, ‘ik zei toch nee?’ Schalkje droop af, haar glimlach onaangedaan. Om hem heen begonnen passagiers te bewegen, ze gingen rechtop zitten; het einde van de vlucht was in zicht. Hij voelde zich nog niet eens zo heel belazerd, ondanks die droom, en hij had blijkbaar langer ge- slapen dan hij had gedacht.

Hij wreef over zijn voorhoofd en dacht na over Londen. Toen Annie was weggelopen had hij er wat nieuws gezocht – eerst zaten ze in zo’n super-de-luxe stadspaleis in Kensington, hij, Annie, Rowie, Roger en Harmony. Maar ineens had het veel te groot geleken, toen ze eenmaal weg was, en hij had een of ander ding gehuurd bij Olympia in de buurt; een kamer of zes, groot zat voor hun viertjes. Hij was er toch bijna nooit. Rog en Harmony hadden stilzwijgend de zorg voor Rowie op zich genomen terwijl hij met zijn demonen vocht en daarna – toen hij het gevecht niet bleek te kunnen winnen – voor zijn gepijnigde hart was weggelopen. Maar nou was het afgelopen: twee jaar had hij lopen kloten, maar hij ging de boel weer in handen nemen. Rog en Harmony hadden nodig terug gemoeten naar hun boerderij in Canada; Roger had de frisse lucht nodig, want hij werd steeds kortademiger in het stoffige Londen. Rowie was oud genoeg voor een internaat en hij kon zich intussen voor zijn kind met gemak de beste school veroorloven die de Britse eilanden te bieden hadden, dus dat was snel geregeld. En dan kon hijzelf zich rustig concentreren op...
Op... Zijn solocarrière, zei hij streng tegen zichzelf.


Hij had in een eenzame vlaag van woede en verdriet een oude hit van Phil Collins vermoord, ‘Against All Odds’; hij zag zichzelf nog zo in die ongezellige hotelkamer zitten, in zijn eentje, mid- den in de nacht, gitaar op schoot: take a look at me now. Hij had het opgenomen op zijn MacBook met een of andere bagger-Akai, een klotemicrofoon, nog net geen speelgoedding, die hij toevallig in het voorvak van zijn gitaarrugzak had gevonden. Hij had er verder niks aan gedaan om de opname schoon te maken, je hoorde hem nog zachtjes vloeken aan het begin en zijn neus ophalen toen hij uitgezongen was (hij had verdomme op het punt van janken gestaan). Hij had het zo op iTunes gegooid. Dezelfde nacht nog.

Gelukkig had hij er met zijn neus bovenop gezeten toen ze die comebackplaat hadden gemaakt, nieuwsgierig als hij was, en hij had heel goed gelet op wat er allemaal gebeurde toen de nieuwe nummers van Road Rage naar iTunes gingen. Hij had daarna meteen zelf ook een iTunes Connect-account aangemaakt, gewoon om te zien of hij het kon, maar hij had er nooit iets mee gedaan. Tot dat moment in die hotelkamer. De volgende morgen was hij zich het lazarus geschrokken: meer dan duizend downloads. In een paar uur tijd. En daarna was het ontzettend hard gegaan. Intussen zat hij al over de twee miljoen – twee miljoen! In nog geen halfjaar! Nog even en hij ging downloadtoppers als Adele en Pharrell voorbij, met een nummer dat, vond hij zelf, klonk alsof hij het met een broodrooster had opgenomen en hij voor het zingen eerst zijn stem- banden even een kwartiertje op de grill had gelegd. Een en al kraak en rasp; hij vond dat het nergens op leek. En hij had twee keer een verkeerd akkoord gepakt op zijn gitaar; hij moest zijn best doen om zijn ogen niet dicht te knijpen steeds als hij het voorbij hoorde komen. Maar het was toch een enorme hit geworden. Het had hem werk bezorgd van een heel andere orde dan platen maken bij grote platenmaatschappijen of spelen in grote Hollywoodfilms. Dit was werk waarbij hij helemaal zelf kon bepalen wat hij aan-pakte of liet liggen. Geen contracten, geen platenbazen of producenten die allemaal dingen van hem eisten. Zijn bankrekening was op dit moment gezonder dan voordat hij van Meilane was gescheiden en hij had meer vrijheid dan ooit. En nu was hij op weg naar Londen, naar een kale, lege flat waar grofweg de helft van zijn spullen nog lag. De andere helft zat nog steeds in een of andere bungalow in de heuvels bij LA, waar hij niet meer was geweest nadat, nadat...... Met Annie, en Meilane. Hij moest daar ook een keer naartoe, de boel leeghalen, de huur opzeggen, maar zag er vreselijk tegen op. Als hij er alleen al aan dacht wat daar gebeurd was, wat hij had láten gebeuren...

Gelukkig stond zijn favoriete akoestische gitaar hier in Londen: een ontzettend dure Martin-jumbo, een echte oude uit de jaren dertig van de vorige eeuw. Het ding maakte een enorme hoop herrie zonder dat het blikkerig werd: een mooie, dikke, houtige toon. En de toets voelde bijna zacht aan zijn vingers; de actie was even laag als bij een elektrische gitaar en toch rammelde hij nauwelijks. Hij had al meermaals zijn nieuwe hit (en het was nog een cover ook, wat een sukkel was hij toch, hij had niet eens zelf iets geschreven) live gespeeld, bij verschillende radio- en televisieprogramma’s. Dat had hij nog nooit eerder gedaan, zo in zijn eentje in zo’n radiostudio met een gitaar op schoot, of bij Jimmy Fallon als solomuzikant in plaats van dat hij vijf minuten over zijn nieuwe film moest gaan zitten ouwehoeren. Hij vond het wel grappig zo, hoewel hij wel een beetje het gevoel had dat hij als een soort curiosum bij al die programma’s was gevraagd. Maar nu had hij een échte boeking als solo-artiest te pakken, een boeking waar hij absoluut geen nee tegen had kunnen of willen zeggen. Op het hoofdpodium van het Glastonbury-festival. Hij had nog twee dagen de tijd om een halfuur muziek in elkaar te sleutelen en de boel goed te door te spelen, en dan moest hij aan de bak. Voor het eerst in jaren was hij een beetje zenuwachtig.


*********


Heb je genoten van dit fragment?

Heb je het goed gelezen?

Wil je dit boek winnen, zodat je het hele verhaal kunt lezen?
Doe dan mee met onderstaande prijsvraag.

Nog geen lid van onze gezellige groep op Facebook? Klik dan even op deze LINK en het is zo gepiept!
Alleen leden dingen mee met de prijsvragen en de winnaar wordt altijd bekend gemaakt op de BESLOTEN groep.

Mail je antwoord voor 22 juni middernacht naar perfecteburen@gmail.com met in het onderwerp ‘Opstaan’ en zet dit ook onder het leesfragment in de BESLOTEN groep!
Go Go Go !!!

Van welk merk is de favoriete akoestische gitaar van Rory Maquary?

Geen opmerkingen: