dinsdag 6 juni 2017

Leesclub ‘Piep zei de muis’ - M.J.Arlidge


Genre: Thriller
Uitgever: Boekerij
ISBN: 9789022578520
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 384
Uitgave: oktober 2016

Dit is het derde verslag van de leesclub rondom het vierluik van Arlidge in de aanloop naar het vijfde boek van Helen Grace dat in juni 2017 verschijnt.
We gaan verder waar we zijn gebleven.

In een leegstaand huis wordt een vermoorde man gevonden. Niet veel later wordt zijn hart bij zijn vrouw en kinderen -bezorgd. Inspecteur Helen Grace weet dat hij niet het laatste slachtoffer zal zijn. Maar waarom is een gelukkig getrouwde man midden in de nacht zo ver van huis?

De media hebben het over de omgekeerde Jack de Ripper: een seriemoordenaar die aast op vaders met dubbele agenda’s. Helen ziet de woede die uit de moorden spreekt. Wat ze niet voorziet is hoe labiel de dader is – of wat haar tijdens het werk aan deze zaak allemaal nog te wachten staat.

Petra is als eerste in ‘Piep’ begonnen. Haar eerste opmerking is heel treffend “Wel veel wisselingen m.b.t. personages.” Patrice deelt die mening, het is even goed opletten inderdaad.” Jolanda had zoiets van, “als ik 4 van deze boeken straks uit heb, heb ik echt behoefte aan een feelgood boek! Of een eenvoudig kasteelromannetje hihi.” Het lezen zo achter elkaar is schijnbaar toch wel heel intens en heftig. Petra gaat nu even in iets anders beginnen. Ben een beetje Helen Grace moe. Ingrid bevestigt dat ook  “yep, heb ik ook hoor!” Iedereen moet hier wel om lachen. We zijn in complete “Arlidgesfeer”.

We waren allemaal van mening dat er sprake was van veel personages deze keer. Maar ondanks dat geeft Ingrid heel mooi aan: “Heb net piep uit. Ondanks de vele personages ( wiewasdatookalweer), blijf je lezen! Boeiend tot het eind. Claudia bevestigde dat meteen: “Uit..... man wat een boek weer.....” Ja, inderdaad wat leest deze snel en wat blijft het interessant ook”, Patrice is het met de dames eens. Iedereen is eigenlijk heel positief. Bij sommigen moet het even zakken maar een ander pakt meteen het volgende deel op. Hoezo lettervreters?

Claudia vult verder nog aan: “Nog even over 'Piep zei de muis ' Iemand zei over het eerste deel geloof ik dat er geen humor in zat? Ik heb in 'Piep..' wel humor gevonden namelijk op blz 71 ' Was ik maar lid van die kerk van hem - het moet er een dolle boel zijn.' Patrice geeft aan dat humor in boeken vaak wel moeilijk is. “Ik vind humor altijd moeilijk. Door de vertaling gaat er ook nuance verloren. En Matthew heeft écht Britse humor hoor. Maar dat lees je niet echt terug nee. Tijdens onze kennismaking voor een interview hebben we echt in een deuk gelegen, Matthew heeft droge humor.”
“Dat is zo. Dat soort details gaat vaak verloren bij vertalingen. Eigenlijk is dat jammer”, zegt Claudia. Patrice: “Vooral Britse humor last zich moeilijk vertalen, dat is zo’n typische humor ook.” “Ja, dat is inderdaad altijd het jammere van vertalingen lezen, maar met momenten heb ik toch ook aangenaam gelachen en zo waren er nog wel wat dingen. Maar echt een humoristisch boek is het natuurlijk  niet.” Aldus Karin. Nee, het is duidelijk een thriller! Daarover geen discussie.

Claudia kan niet stoppen met lezen: “Oh wauw ik blijf maar lezen....zo spannend. En wat is die Harwood een vervelend mens blechhhhhhh. Wat is toch haar probleem met Helen? Waarom probeert ze haar op zo'n vieze manier ten gronde te richten? Ik vrees dat het boek uit moet vandaag hoor.” Patrice beaamt dat volmondig: “Harwood is een bitch hahahaha. Maar daar zal nog wel een hele goede reden voor zijn, let maar op! Maar ik vind de sfeer in dit boek zo goed neergezet. Het is creepy!"

Hoe zien jullie Helen voor je? Hoe ziet ze er uit volgens jullie? Wat voor type vrouw is zij en hoe hebben jullie haar ervaren? Spreekt ze aan, herken je dingen in haar. En wie zou je haar willen zien spelen in een verfilming? 
Jolanda reageerde als eerste. “Helen vond ik een stoere, sterke en hardwerkende vrouw die alle tijd in haar werk wilt stoppen. (vast slank, knap met weinig make up, en in stoere motorkleding met een zwarte helm, zo een die helemaal dicht is zodat je haar gezicht niet ziet. Gemakkelijke schoenen en half lang haar) Ik vond alleen dat het sm gedeelte er niet bij hoefde, en vond het ook zonde dat ze zich zo liet mishandelen. De reden hiervoor wordt wel in het boek uitgelegd, toch had het voor mij geen toegevoegde waarde. Wie haar rol zou moeten spelen bij een verfilming weet ik niet, ik ben totaal niet op de hoogte van namen in de filmindustrie. Ik kijk ook heel weinig films.

De meesten moeten hier toch wel heel goed over nadenken en hebben zich nog niet echt een beeld gevormd en 'zitten' echt helemaal in de serie.

Patrice geeft aan een mix tussen Lisbeth Salander en Lara Croft voor zich te zien maar waarschijnlijk is Helen het complete tegenovergestelde. “Het is zo leuk dat je fantasie met je aan de haal gaat en je van alles in je hoofd haalt wat uiteindelijk totaal niet blijkt te kloppen, dat is het heerlijke van lezen!” Iedereen beaamt dat. We hebben dan ook een groep met fanatieke lezers te maken hier.

Er wordt gesproken dat Helen in het begin veel harder was en naargelang de serie vordert ‘softer’ wordt. Dat komt elke keer wel terug en die ervaring delen we allemaal wel. Het is een opvallende karakterwijziging/ontwikkeling en we zijn allemaal benieuwd hoe zich dat verder gaat ontwikkelen.

Gemiddelde score voor Piep zei de muis is 4 sterren.

Op naar 'Pluk een roos', deel 3!

Geen opmerkingen: