donderdag 6 juli 2017

Auteurs bloggen.....Monique Hoolt



Het verhaal achter het verhaal  

‘Heeft u dit over Emmy geschreven?’ Een man met zilvergrijs haar houdt mijn boek ‘Tamar’ omhoog. Met regelmaat drukt hij een geblokte zakdoek tegen zijn tranende oog. Ik schat dat hij een jaar of vijfentachtig is. Achter hem, naast een wandkast met thrillers, staan een paar vrouwen te wachten met mijn roman in hun handen. Verderop klinkt gepruttel van een koffieautomaat. Op het moment dat ik de naam ‘Emmy’ hoor, vervaagt alles om me heen. Ik zie alleen nog het gezicht van de man tegenover me aan tafel. Opeens weet ik het zeker. Dit heb ik eerder gehoord. Ik buig naar voren om geen woord te missen.
   ‘Ik woonde in dezelfde straat als uw grootouders,’ vertelt hij. ‘Tijdens de oorlog werd Emmy te vondeling gelegd op nummer 6. De familie had geen eigen kinderen, wel nog een ander adoptiekind.’
   ‘Mijn opa en oma woonden op nummer 12,’ zeg ik automatisch.
   ‘Alle buren wisten dat ze een joods meisje was, zelfs de NSB’er die naast ons woonde. Niemand heeft haar verraden.’ Hij kijkt over zijn schouder, pakt het gesigneerde boek op en schuift zijn stoel naar achteren. ‘Later is Emmy naar Israël verhuisd.’
Verbouwereerd schud ik zijn hand en neem afscheid. De overeenkomsten met mijn verhaal kunnen niet toevallig zijn. Zou ik als kind iets opgevangen hebben? Dit moet mijn inspiratiebron zijn geweest. Baseerde ik hierop mijn idee over een Joodse vrouw die haar baby weggeeft, om haar dochtertje een gruwelijk lot in een kamp te besparen? Deze scene speelt zich af in de straat van mijn opa en oma, althans in mijn verbeelding terwijl ik het schreef.
Een dame met kort blond haar neemt plaats aan tafel en schuift ‘Tamar’ naar me toe. Met de pen in mijn hand blijf ik boven de eerste bladzij hangen. Ze noemt een naam, het dringt niet tot me door. Achter haar sloft de oude man naar de kassa. Hoe heette hij? Hoe signeerde ik zojuist zijn boek? Snel maak ik een notitie op de achterkant van een kladblaadje.

Later ontmoet ik vrienden bij het café om de hoek van de boekhandel en we proosten op een succesvolle middag. Van tevoren zag ik er tegenop maar gelukkig kwamen er veel mensen opdagen. Vermoedelijk ook dankzij enkele artikelen in de regionale kranten over de oud-Hengelose die een oorlogsroman had geschreven. Dat er mensen naar me toe zouden komen met verhalen over vroeger verraste me. Jeugdvrienden van mijn vader brachten foto’s en krantenknipsels mee. Een man kende de twee jongetjes die de laatste oorlogsjaren zaten ondergedoken bij de buren van mijn grootouders. De ventjes speelden soms met mijn vader, die toen acht jaar was. Het meest onder de indruk ben ik van het relaas over de vondeling Emmy. Zou het zo zijn dat je als kind de volwassenen met elkaar hoort praten, je bent aan het spelen en neemt het niet bewust waar? Je luistert geeneens of begrijpt niet waar de ouderen het over hebben. Intussen wordt die informatie wel in het onderbewustzijn opgeslagen. Waar je weer uit put als je schrijft. Een bizar fenomeen. Laatjes in je hersenen die opengaan en anders waren dicht gebleven.

In het stadium van de zetproef sprak ik een nicht van mijn vader. Zij vertelde mij van alles over mijn familie tijdens de oorlog. Daarna voegde ik het volgende toe aan het nawoord: ‘Tamar is voortgekomen uit mijn fantasie, waarbij ik natuurlijk ben beïnvloed door mijn eigen omgeving, ervaringen en herinneringen. Maar het verhaal bleek achteraf meer waargebeurde elementen te bevatten dan ik me bewust was toen ik het schreef.’
Het lijkt nog niet ten einde te zijn. Bij de signeersessie hoorde ik interessante informatie en namen waarmee ik aan de slag kan voor nader onderzoek, alleen al als input voor mijn volgende boek. En ik ga proberen om Emmy te vinden. Dit is het begin van het verhaal achter het verhaal.

Lees HIER de recensie over Tamar. 

2 opmerkingen:

Nicole zei

Wat een bijzonder verhaal over een bijzonder verhaal! Ik ben ook heel benieuwd naar Emmy! Groet, Nicole

Monique Hoolt zei

Dankjewel Nicole! Mocht er nieuws zijn over Emmy dan laat ik het hier weten. Hartelijke groet, Monique