maandag 10 juli 2017

'De handen van de geliefden' - Wil van Bree


Genre: roman
Uitgever: Godijn Publishing
ISBN: 9789492115324
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 401
Uitgave: mei 2017

Godijn Publishing bedankt voor het beschikbaar stellen van de exemplaren van ‘De handen van de geliefden’ voor deze leesclub.

Lezers: Elly Brouwer, Petra Renaud, Marc-Jan van Dam
Recensie samengesteld door Marc-Jan van Dam en Patrice van Trigt (De Perfecte Buren)

De psychologische roman “De handen van de geliefden” vertelt over de wanhoop en pijn van een moeder als haar kind zich onder invloed van zijn vader van haar afwendt.
In een herstellingsoord onderzoekt Elsa haar verleden. Haar handen staan in brand. Niet alleen door een burn-out en RSI, maar ook door wat ze haar zoontje heeft aangedaan. Hoe heeft het zover kunnen komen, dat ze haar kind niet meer in de ogen kan kijken?
De vriendschappen tussen de groepsgenoten en de liefde die zich tussen Elsa en een andere patiënt ontwikkelt, lijken veelbelovend. Maar mensen met een burn-out zijn kwetsbaar en misbruik ligt op de loer. De draaikolk van gebeurtenissen waar Elsa ongewild in verzeild raakt, dwingt haar een keuze te maken die verstrekkende gevolgen heeft voor haarzelf en haar gezin.

Cover

Marc-Jan: Op de cover zie je een vrouw die uit een gescheurd papier komt. Dan komt bij mij meteen op: breekt ze met iets? Bevrijdt ze zichzelf?

Elly: De cover ziet er netjes uit. Als je het boek gelezen hebt, begrijp je de cover. Je ziet hoe iemand verscheurd wordt door een keuze die men moet maken.

Petra: Een vrouw die uit een gescheurd wit doek/papier stapt, titel staat rechts onderin en schrijver midden onder. Titel en schrijver zijn niet overheersend aanwezig waardoor je oog direct naar de foto trekt. Het pakt en maakt nieuwsgierig naar de inhoud. Waar moet deze persoon uitbreken? De cover krijgt van mij 4/5 sterren.


Samenvatting van het verhaal
Elly: Het verhaal gaat over Elsa, getrouwd met Joop. Ze hebben samen twee kinderen: zoon Robert en dochter Annelies. Na de geboorte van Robert krijgt Elsa een depressie en als haar schoonmoeder Moes dit merkt neemt zij de touwtjes in handen en de zorg voor Robert over. Robert draait al vanaf zijn geboorte zijn hoofdje van Elsa weg mede door het gevolg van een borstontsteking. Na jaren krijgt Elsa vreselijke pijn in haar armen wat het gevolg is van een burn-out. Uiteindelijk besluit zij na een gesprek met haar arts om naar een herstellingsoord te gaan. Zij kiest voor een creatief rustoord gevestigd in een klooster.

Petra: Elsa is opgebrand. Haar armen en handen doen zo’n pijn dat zelfs de kleinste dingen niet meer lukken. Op advies van haar huisarts gaat ze naar een creatief herstellingsoord. Voor zes weken zet zij haar werk opzij en laat ze de zorg van haar gezin over aan haar man en schoonmoeder.

Marc-Jan: Elsa wordt opgenomen in een herstellingsoord vanwege het feit dat ze een burn-out heeft en alles thuis zeker niet lekker loopt. Haar zoon is ze niet de baas en haar man lijkt het allemaal niet zoveel te schelen. In dit oord ontstaan nieuwe vriendschappen, 'bondjes' en zelfs liefdes- en seksuele relaties. Maar wat echt lijkt is soms nep en wat echt echt is kan vaak stuk… Uiteindelijk moet Elsa een keuze maken die gevolgen zal hebben voor de rest van haar leven, voor de rest van het leven van haar kinderen en voor de rest van het leven van haar man.

Elly: Daar aangekomen leert zij een aantal mensen kennen. De medepatiënten Bea, Doortje, Annet, Ben, Paul en Thomas. En de therapeute Lieveke, de antroposofische arts Belle Becker, de kunstenaar therapeut Jaap met zijn vrouw Milena de huishoudster. Iedere patiënt heeft zijn eigen behoeftes en verleden. Het verhaal gaat over de gang van zaken in het klooster en hoe het verder met de mensen gaat en hun keuzes en veranderingen.

Petra: In het herstellingsoord sluit ze al snel een paar vriendschappen. Maar ze is kwetsbaar en zijn deze vriendschappen wel gelijkwaardig? Ondertussen onderzoekt Elsa waar het contact met haar zoon zo mis heeft kunnen gaan. Ze moet keuzes maken en dat heeft verstrekkende gevolgen voor haar en haar gezin.

Beoordeling
Petra: 'De handen van de geliefden' gaat met name over Elsa en hoe haar gedrag heeft geleid tot haar burn-out. Hoe Elsa zich voelt en hoe ze keer op keer over haar grenzen heengaat is zeer goed beschreven. Het is heel herkenbaar als je zelf een burn-out hebt gehad.

Marc-Jan: Met dit boek bewijst Wil van Bree te kunnen schrijven. Menige zin is zo geformuleerd dat ik mij in een literair werk waande. De tekst was verder ook bijna helemaal foutloos en goedlopend. Over het verhaal was ik echter minder te spreken. Ik was van tevoren echter al gewaarschuwd! ‘Dit is geen boek voor jou’. En dat klopt. Dit boek is zeker een boek voor de vrouw in de categorie van ongeveer 40 jaar en ouder en niet voor een jongen van, zoals ik, 16 jaartjes jong. Het verhaal trok mij dermate niet dat ik over dit boek een volle maand heb gedaan en ik zelfs in een leesdip terecht kwam, waardoor mijn stapel recensieboeken mij bijna boven het hoofd is gegroeid!

Elly: Ik heb dit boek gekregen omdat ik het graag wilde lezen. Het sprak mij aan omdat ik soortgelijke ervaringen heb meegemaakt. Wat ik hier las was toch anders dan mijn ervaringen. Het einde kon ik niet raden en ik moest wachten tot de laatste bladzijde. Als je het dan uiteindelijk weet, denk je “ja natuurlijk”.

Petra: De proloog, wat eerder een voorwoord is, pakt meteen en geeft direct zin om verder te lezen. Maar hoewel de proloog pakkend en vlot geschreven is, is de rest van het boek in het tempo van Elsa geschreven en dat is langzaam.

Conclusie
Marc-Jan: Zoals eerder vermeld maakte de schrijfstijl van Wil wel dingen goed. Het was niet dat het verhaal houterig overkwam. Mijn conclusie is dan ook dat ik het boek redelijk vond, door de schrijfstijl en het taalgebruik. Het verhaal was dus echt wel meer gericht op een andere doelgroep dan de mijne. Ik geef ‘De handen van de geliefden’ twee sterren.

Elly: Het was voor mij een moeilijk boek om te lezen. Er zaten geen fouten in en het was keurig geschreven maar ik moest mezelf er telkens toe zetten om het boek te pakken. Toch zal het voor velen die deze ervaring niet gehad hebben een tipje van de sluier oplichten hoe het mensen vergaat in een depressie. Hoe men moeilijke keuzes moet maken en ergens hard voor moet vechten om iets te behouden of opnieuw te beginnen. Daar is veel moed voor nodig.
Ik geef het boek 3 sterren, niet omdat het slecht is maar omdat het mij niet ligt.

Petra: Het verhaal kabbelt, net als het leven in het herstellingsoord, voort. Dat maakt het boek lastig om in te komen en in één keer door te lezen. Jammer want Wil van Bree schrijft wel heel beeldend en haar dialogen zijn vlot geschreven, maar in dit boek komt het helaas te weinig tot zijn recht.
Ik geef het boek 3 sterren.

Geen opmerkingen: