donderdag 6 juli 2017

'De slangenkuil' - Carin Bruekers


Genre: non-fictie / roman
Uitgever: NAU
ISBN: 9789491535437
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 282
Uitgave: mei 2017 


Met dank aan NAU Uitgeverij voor het recensie-exemplaar


Carin Bruekers was in 1994 secretaresse in het kantoor van Secretaris-Generaal van de NAVO Manfred Wörner, toen deze overleed. Ze werd overgeplaatst naar Sectie Vijf van de NAVO, een afdeling die werd aangeduid als “een vuurwerkfabriek vol grote ego’s” en de bijnaam De slangenkuil droeg. Haar integriteit bracht haar in problemen met haar bazen. Over deze omstandigheden in het NAVO-hoofdkwartier schreef Carin Bruekers twintig jaar na dato “De slangenkuil”, een boek met haar memoires en als hoofdpersoon haar alter ego Sophie.

Nadat Sophie in 1986 was begonnen bij Supreme Headquarters Allied Powers Europe (SHAPE) in het Belgische Casteau, werd ze in 1988 op verzoek overgeplaatst naar het NAVO-hoofdkwartier in Brussel. Ondanks haar werkervaring moest Sophie in 1994 bij Sectie Vijf beginnen met een proefperiode. Dat gegeven maakte haar in dat tijdsbestek kwetsbaar. Haar vorstelijk betaalde baas Elmar vroeg haar merkwaardigerwijs al snel geld te leen welk verzoek zij in haar positie destijds niet durfde te weigeren. Het ging overigens om een bescheiden bedrag: 10.000 Belgische franken, het equivalent van ongeveer 540 gulden (nu 245 euro).

Toen het geld ondanks een belofte niet snel werd terugbetaald, trok Sophie aan de bel bij de afdeling Personnel Security. Dat was het begin van het opentrekken van een beerput waar corruptie, gokverslaving, alcohol- en drugsverslaving, chantage en ongebreidelde ego’s in bleken te zitten.

Belangrijke rollen in het verhaal zijn weggelegd voor Helmut alias De Vazal, de rechterhand van Elmar, de duistere organisatie Het Internationaal Academisch Genootschap en de militair Olav Joensen. In haar pogingen om haar recht te halen ondervond Sophie steun van haar secretariële collega’s Anyia en Norah. Het verhaal gaat over een kruistocht tegen het onthutsende onrecht jegens Sophie binnen de organisatie van de NAVO.

Bruekers heeft een toegankelijke schrijfstijl. Zelden gebruikt zij lastige woorden. Eenmaal heeft zij zich laten verleiden tot het gebruiken van het on-Nederlandse woord “seduisant” (afgeleid van het Franse werkwoord seduire; verrassenderwijs is het opgenomen in Van Dale) doch dat is een uitzondering. Heldere taal viert hoogtij.

De zinsbouw is goed en evenwichtig en het boek is nagenoeg foutloos. Het personage Sophie komt goed uit de verf, enkele andere niet onbelangrijke personages in het verhaal blijven enigszins oppervlakkig. Dat geldt bij tijd en wijle ook voor de omschrijving van de omstandigheden waarin de gebeurtenissen zich afspelen.

Het verhaal is zeker boeiend als beschrijving van misstanden bij de organisatie van de NAVO. Bij de lezer die niet in detail op de hoogte is van de werkverhoudingen bij een instantie als de NAVO, zou enige twijfel kunnen rijzen over het realiteitsgehalte van sommige acties van Sophie. Doch dat zal vermoedelijk aan onwetendheid van de lezer geweten kunnen worden.
Enkele kansen zijn gemist. Zo is Daniël, de kamergenoot van Sophie op haar werk, een wel erg suf karakter die in het verhaal in het geheel niet tot leven komt. Verder lijkt het nogal opmerkelijk dat een topsecretaresse bij de NAVO die vermoedelijk een flinke beloning ontvangt, zich zo druk maakt om 10K Belgische franken, en in dat kader grote risico’s neemt binnen haar werksituatie. Het gaat natuurlijk om de integriteit van Elmar, maar toch…….

Maar goed, “De slangenkuil” is beslist een intrigerend boek dat lezenswaardig is voor eenieder die geïnteresseerd is in de niet geringe misstanden bij internationale organisaties. Het boek krijgt drie sterren, die gewoonweg staan voor een goed boek.     

Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren

Geen opmerkingen: