dinsdag 15 augustus 2017

Boek van de Maand Bookflash deel 2: 'P.I.D.' - Bronja Hoffschlag en WIN




Bookflash deel 2

Het kind sloop aarzelend dichterbij en gluurde naar hem over de lage heg, die de twee tuinen van elkaar scheidde. “Wat ben je aan het doen, Tom?” Ze fluisterde, hoewel ze geen idee had waarom.
“Ssst, Judy,” siste hij en tijgerde op zijn buik naar de ruimte onder de veranda. De houten planken waren vlak boven zijn hoofd en hij zag er bijna geen hand voor ogen. Hij voelde spinnenwebben aan zijn gezicht plakken en slechts centimeters voor hem dacht hij een klein dier weg te zien schieten. Hij wilde er niet over nadenken wat het zou kunnen zijn.
Het deed er niet toe. Het was weg en hij had andere dingen aan zijn hoofd.
Langzaam begonnen zijn ogen aan het extreme donker te wennen en hij merkte dat hij alles buiten zijn onaangename schuilplaats nu duidelijker zag dan een paar minuten eerder. Vanonder de veranda gluurde hij heimelijk naar Judy.
Even leek het erop dat ze haar interesse in het vreemde gedrag van haar oudere buurjongen begon te verliezen, toen ze om zich heen keek en haar blik op de schommel naast haar bleef rusten.
Tom knikte haar bemoedigend toe, maar wist dat het te donker was om dit kleine gebaar over te kunnen brengen op deze afstand.
Judy wiebelde van haar linkervoet op de rechter en richtte haar blik toen weer op hem. Plotseling vastberaden liet ze zich op de grond zakken en kroop op handen en knieën door een smalle opening in de heg. Zoals ze Tom had zien doen, schoof ze plat op haar buik in de richting van zijn schuilplaats.
”Nee, Judy,” kreunde hij. “Ga terug. Ga terug.” Angstig dat haar aanwezigheid de zijne zou verraden keek hij om zich heen, maar behalve het meisje zag hij niemand.

Ze hoorde hem niet en naderde met bewegingen die het midden hielden tussen die van een slang en die van een hagedis. Zodra ze bij hem onder de veranda was, ging ze op haar knieën naast hem zitten en fluisterde: “Het is eng hier. Wat zijn we aan het doen?”
“We doen niks,” antwoordde hij zacht. “Ik probeer te ontsnappen.”
“Waaraan?” wilde ze weten.
Tom dacht even na, maar schudde toen zijn hoofd. Het was zinloos om zijn hersenen te pijnigen in de hoop een verklaring voor zijn situatie te vinden, die het kleine meisje zou kunnen begrijpen. Vaak begreep hij zelf niet eens hoe het had kunnen gebeuren of waarom hij zich er überhaupt in gemengd had. Nog minder begreep hij waarom de rest van de wereld niet leek te kunnen zien wat hij zag.
“Waaraan wil je ontsnappen?” probeerde Judy opnieuw.
“Er stonden daarstraks mannen voor de deur,” fluisterde Tom.
“Waarom?”
“Dat is een lang verhaal.”
“Waar zijn ze nu?”
“In het huis. Ze willen me opsluiten, omdat ik iets weet wat ik niet had mogen weten.”
“Wat dan?” vroeg ze.
“Dat kan ik niet uitleggen,” zei hij. “Het is een lang verhaal en ik heb weinig tijd.” Zodra hij vanuit zijn ooghoek de koplampen van een van de zwarte auto’s op zag lichten, maakte hij zich automatisch kleiner.
Naast hem volgde Judy zijn voorbeeld.
Tom realiseerde zich dat hij nooit weg zou kunnen komen. Het huis moest omsingeld zijn. Waarheen hij ook vluchtte, iemand zou hem zien. “Wil je iets voor me doen, Judy?” fluisterde hij.
Ze knikte.
Hij voelde het meer dan dat hij het daadwerkelijk kon zien, haar korte hoofdbewegingen tegen zijn schouder. Op gevoel deed hij zijn rugzak af en schoof die naar het kind toe. “Je moet dit verstoppen,” instrueerde hij op dringende toon. “Verstop het en bewaar het voor me. Ik kom er voor terug.” Hij keek opnieuw naar de koplampen van de auto, tientallen meters verderop. “Ooit.”
“Oké,” siste ze. “Wat zit erin?”
“Belangrijke papieren,” antwoordde hij. “Je mag ze niet kwijtraken en ze aan niemand laten zien. Niemand mag weten dat je ze hebt. Begrijp je dat?”
“Ja.” Judy trok de rugzak dicht tegen zich aan en friemelde nieuwsgierig aan de ritssluiting.
Tom kon het horen in de doodse stilte. “Laat dicht,” snauwde hij.
Gehoorzaam trok ze haar handje weg en klemde haar vingers nu om een van de schouderbanden. “Oké,” zei ze weer. Haar stem trilde een beetje, maar ze klonk eerder opgewonden dan bang.
“Kun je lezen?” vroeg Tom.
“Ik ben al zeven,” antwoordde ze op beledigde toon en harder dan hij prettig vond.
“Ssst,” siste hij. “Je mag het nooit lezen. Hoor je? Nooit. Ook niet als je groter bent.” Naast hem voelde hij haar opnieuw bevestigend knikken. Hij stak zijn hand in zijn jaszak en haalde het geld eruit. “Wil je dit morgen teruggeven aan mijn moeder?” vroeg hij en stopte het bij het kind in haar vrije hand.
Judy vroeg niets en stopte het geld in haar broekzak.
Tom schoof op zijn buik dichter naar de rand van de veranda toe en gluurde er onderdoor. “Je moet nu gaan, Judy,” fluisterde hij, zodra hij het meisje weer naast zich voelde. “Ga terug via dezelfde weg als je gekomen bent. Blijf laag bij de grond.”
“En jij dan?” vroeg ze bijna onhoorbaar.
“Ik moet hier nog even blijven,” antwoordde hij. “Ga naar huis, Judy.” Hij knipperde even met zijn ogen. “Wat doe je eigenlijk nog buiten in het donker?”
“Spelen. Mama is nog niet thuis,” zei ze. Met moeite trok ze de zware rugzak weer naar zich toe.
“Kun je wel naar binnen?” vroeg hij.
Met haar vrije hand haalde ze een koordje met een sleutel eraan onder haar jas vandaan. Het metaal glinsterde flets in de schemering.
“Ga naar binnen en verstop het,” zei hij. “Ze mogen het niet vinden.”
“Wie?” fluisterde Judy.

“De mannen in de zwarte auto’s.”


Prijsvraag:

Heb je de 2 delige Bookflash goed gelezen? Dan zijn de volgende vragen vast geen probleem en kun je een kans wagen voor het gesigneerde exemplaar van P.I.D. dat wij van Uitgeverij Agemo mogen verloten onder onze leden.


A: Wat betekent P.I.D.?
B: Hoe heet het buurmeisje van Tom en wat is haar leeftijd


Weet je de antwoorden?
Reageer dan voor 22 augustus a.s. om 20.00 uur via de mail naar perfecteburen@gmail.com
Wij maken de winnaar bekend tijdens de publicatie van het interview met Bronja op 29 augustus, zowel op de BESLOTEN groep als op de blog.
Ben je nog geen lid maar wil je wel graag kans maken op deze (of een van de andere waanzinnige) winactie(s)? Meld je dan via DEZE LINK aan op de groep. Heel veel plezier gewenst!

Geen opmerkingen: