donderdag 3 augustus 2017

‘De lange dagen van Castellamare’ – Catherine Banner

Genre: roman
Uitgeverij: Luitingh - Sijthoff
ISBN 9789024576593
Aantal pagina’s: 443
Verschijningsdatum: juni 2017

Met dank aan uitgeverij Luitingh - Sijthoff voor het recensie-exemplaar

Cover:
Op de cover staat een dorpje aan de kust. Zowel zee als lucht zijn mooi blauw, het wekt de indruk een zomerse dag te zijn. Het dorpje zelf heeft kleurige gebouwen, het ziet er uitnodigend uit.

Amedeo Buonarolo is een vondeling, hij groeit op in een weeshuis omdat niemand dit reusachtig en onbeholpen kind in zijn gezin wil opvoeden. Amedeo is al jong in de ban van verhalen van vroeger, hij probeert eerst alles te onthouden, daarna schrijft hij het op in zijn verhalenboek. Alleen de oude dokter Esposito trekt zich zijn lot aan. Hij stimuleert hem om voor arts te gaan studeren, stelt alles in het werk om hem daarbij te helpen. Uiteindelijk lukt het hem maar dan begint de Eerste Wereldoorlog en ziet Amedeo meer onnodig leed dat hem lief is. 

Uit dankbaarheid voor de oude dokter verandert Amedeo zijn achternaam in Esposito. Daarna komt hij moeilijk aan vast werk totdat hij een betrekking aangeboden krijgt op Castellamare, een klein eilandje naast Sicilië. In Castellamare lijkt de tijd stil te hebben gestaan. Amedeo wordt er de dorpsdokter en wordt langzaam maar zeker in de dorpsgemeenschap opgenomen. Een schandaal met de echtgenote van de Conte maakt dat Amedeo zijn beroep als arts niet meer officieel mag uitvoeren. Samen met zijn vrouw Pina begint hij een dorpscafé in het Huis aan de Rand van de Nacht. Samen met Pina krijgt hij vier kinderen, waaronder één dochter. 

De lange dagen van Castellamare beschrijft het leven van de familie Esposito en de andere eilandbewoners in de twintigste en begin eenentwintigste eeuw. De Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld waarin alle drie de jongens Esposito worden opgeroepen voor dienst net als veel andere jongens, zelfs de enige zoon van de Conte. Het beschrijft hoe de eilandbewoners geïndoctrineerd worden door de fascisten. Maar laat ons ook kennismaken met een gewonde Britse paratroeper, die door Pina en Amedeo liefdevol wordt opgevangen en opgelapt. 

De lange dagen van Castellamare gaat ook over liefde, liefde tussen mensen, liefde voor verhalen en idealen, liefde voor de Italiaanse cultuur. We leren over risottoballetjes, limoncello en limanata. Helaas komt de buitenwereld soms ook hard binnen met geweld en financieel verlies. De inwoners van Castellamare zijn dan op hun best, roddel en achterklap worden even vergeten, ze sluiten de rijen en helpen elkaar een crisis door.
De rode draad wordt gevormd door het leven in het Huis aan de Rand van de Nacht en alle verhalen die daar door Amedeo zijn vastgelegd.

Conclusie:  
De lange dagen van Castellamare is een heerlijke zomerroman. Het leest makkelijk, de verhalen over de familie Esposito zijn de ene keer vrolijk van toon maar de andere keer serieus of verdrietig. Het leven op het eiland is hard, er heerst armoede en honger maar toch willen de meeste mensen er niet weg. Met de komst van het toerisme wordt het leven minder hard en kunnen de eilandbewoners zich wat meer luxe permitteren. Ik heb genoten van dit boek, het nodigt uit om naar zo’n klein eilandje af te reizen deze zomer en van de arancello of de limoncello op een terrasje te gaan genieten! Een dikke vier sterren dus!  

Jeannie Bertens, recensent de Perfecte Buren

Geen opmerkingen: