vrijdag 4 augustus 2017

'Geen kind meer' - Esther Boek


Genre: non-fictie vermengd met fictie
Uitgever: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461092199
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 215
Uitgave: juni 2017 (tweede druk) 



Na het intrigerende gesprek op 5 juli 2017 in RTL Late Night met schrijfster Esther Boek (pseudoniem), welk gesprek vermoedelijk door de betaalpolicy van RTL helaas niet meer op internet is terug te vinden, was het aanschaffen en lezen van haar boek “Geen kind meer” onontkoombaar.

Het verhaal is (grotendeels?) non-fictie en is geschreven vanuit het perspectief van Anna, het alter ego van de schrijfster. In februari 2011 wordt de dan negentienjarige zoon Dex de Koning van het samengestelde gezin met (stief)vader Martijn van der Meer, moeder Anna en andere zoons Daan en Pepijn rond acht uur in de ochtend thuis gearresteerd door twee agenten. Hij wordt beschuldigd van verkrachting van de minderjarige Charlotte de Ruiter. Direct daarna verschijnt volgens het verhaal een groep van ongeveer twintig politiemensen ter plaatse om sporen veilig te stellen.

Er ontstaat een emotionele rollercoaster die zijn weerga niet kent. Het optreden van politie en justitie is bikkelhard en emotieloos, terwijl Anna begrijpelijkerwijs wordt verscheurd door emoties en immense woede. Zij is overtuigd van de onschuld van haar zoon Dex en stelt alles in het werk om hem te steunen in de soms onmenselijke omstandigheden waarin hij is komen te verkeren. Omdat Dex meerderjarig is wordt hij door de politie volledig afgeschermd van zijn familie, en dat maakt de situatie bijna ondraaglijk.


De zedenrechercheurs Sandra Bos en Jitske Molenaar hebben een belangrijke rol in het verhaal. Die rol wordt tamelijk stereotiep uitgewerkt. Hetzelfde geldt voor de hulpofficier van justitie Jaap Driesen en enkele andere ambtsdragers.
De aan Dex toegewezen piketadvocaat Ilona de Graaf is welhaast een karikatuur in haar optreden. Dat is als het werkelijk zo is gebeurd, zonder meer klachtwaardig. Zij wordt door ingrijpen van een vriendin van Anna al snel vervangen door de ervaren advocaat Paul Donkers wiens optreden overtuigend is. Dan komt er nog een ander meisje met beschuldigingen aan het adres van Dex. Destiny Brouwer doet ook aangifte van verkrachting…….

Esther Boek heeft een vlotte pen en weet zeer knap de emoties van de gebeurtenissen weer te geven. De lezer zit direct in het verhaal en voelt intens mee met de spanningen en woede die het gezin en in het bijzonder Anna ervaren. Met behulp van decorwisselingen en flashbacks is het verhaal zeer leesbaar gemaakt. De schrijfster verdient daarvoor een groot compliment. Het verhaal intrigeert van begin tot eind en houdt de lezer in zijn ban.

Maar er zijn wel kritische kanttekeningen bij het boek te plaatsen. De indruk ontstaat dat sommige zaken zijn uitvergroot in het voordeel van de beeldvorming rond de verdenking.

Enkele opvallende punten:

·         De omvang van de “politiemacht” die het sporenonderzoek in het huis doet, lijkt disproportioneel.
·         De details uit de verhalen en beweringen van onder meer Charlotte en Destiny kunnen niet alle bekend zijn uit het strafdossier. Zijn ze deels          fictie? Er wordt een tamelijk ongeloofwaardig beeld van hun verhaal neergezet.
·         De houding van de piketadvocaat is dermate onprofessioneel dat zij niet realistisch lijkt.
·         De opstelling van de politie is in sommige opzichten bijna corrupt te noemen, en lijkt soms sterk overdreven en gekleurd weergegeven.
·         De bemoeienis van de baliemedewerkster van het politiebureau lijkt inhoudelijk ondenkbaar.
·         Er wordt een wel erg sletterig beeld van Charlotte en Destiny neergezet.
·         De advocaat Donkers komt goed uit de verf, maar in zijn pleidooi in hoger beroep bij het Hof worden hem woorden in de mond gelegd die             welhaast leiden tot de conclusie dat hij zich schuldig maakt aan minachting van de Rechtbank (de lagere rechter).

De schrijfster zal ongetwijfeld hebben geprobeerd de gang van zaken zo realistisch mogelijk weer te geven. Doch de lezer krijgt onvermijdelijk de indruk dat hier en daar zaken zijn uitvergroot. Dat neemt overigens niet weg dat het boek zeer lezenswaardig is voor eenieder die interesse heeft in het voortdurend op de loer liggende gevaar van onrecht in de rechtsstaat. Verzinsels in aangiften zijn aan de orde van de dag.

Onwillekeurig denkt de wat oudere lezer bijvoorbeeld terug aan de vreselijke kwestie van René Lancee, de politieman op Schiermonnikoog die in 1996 door zijn eigen dochter valselijk werd beschuldigd van seksueel misbruik. Hij is levenslang gebrandmerkt.
Ook voor Dex zal het leven nooit meer gewoon worden. Dat is de belangrijke les uit het boek: een leven kan worden verwoest door een onbezonnen daad van in casu twee pubermeisjes die schreeuwen om aandacht. Vreselijk!

“Geen kind meer” krijgt drie sterren, die gewoon staan voor een goed boek.  

Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren

4 opmerkingen:

judith zei

Mooie recensie. Jammer van het gegeven de schrijfster als een overdrijvende dame weg te zetten. Heb zelf in exact eenzelfde situatie gezeten en bij ons ging het niet anders. Ben ook aanwezig geweest bij een symposium waar Esther Boek gesproken heeft en onder de toehoorders waren veel slachtoffers die eveneens valselijk beschuldigd waren van verkrachting of incest. Esthers optreden daar was een grote steun, juist doordat zij zo helder kon neerzetten wat allen van ons herkenden, de rol van politie, justitie en advocatuur.
Dus, ja, de recensie begint goed. Het eindigd helaas zeer beledigend en schrijnend voor vele die in eenzelfde situatie hebben gezeten. Maar kennelijk heeft Charles nog nooit echt met justitie te maken gehad en hoop ik voor hem dat dit ook nooit gebeurd. Hij zou zich kapot schrikken ben ik bang.

judith zei

Overigens is mijn naam geen Judith. Ik zie nu pas dat deze naam mij automatisch wordt toegekend?
Mijn naam is Monique de Jong.

Charles Kuijpers zei


Monique, dank voor uw reactie op mijn recensie.

Een recensie van een boek behoort open, eerlijk, oprecht en zeker ook kritisch te zijn. Vanuit die elementen schrijf ik altijd mijn recensies, ik hoop dat dit ook uit eerdere recensies van mijn hand is opgevallen.
Ik heb bij “Geen kind meer” getracht me (ook) te verplaatsen in de gevoelens van mensen die de beschreven ellende zelf meegemaakt hebben. Dat is allesbehalve eenvoudig zoals nu dan ook blijkt.
De emoties lopen begrijpelijkerwijs hoog op, ook weer bij het lezen van het boek en een recensie.
Ik plaats een aantal kritische kanttekeningen die grotendeels slechts feitelijke vaststellingen inhouden, mede vanuit juridisch perspectief.
Dat u mijn recensie als beledigend en schrijnend ervaart, heeft me werkelijk geraakt. Niet alleen omdat de recensie uiteraard geenszins zo is bedoeld maar ook omdat herlezing met minder emotie wellicht tot een andere conclusie zou kunnen leiden.
Ik heb godzijdank nooit met justitie te maken gehad maar weet als (onder meer) jurist heel goed hoe het eraan toe kan gaan. En dat heb ik ook aangegeven in de recensie: “bikkelhard en emotieloos”.

De recensie is zoals altijd geschreven vanuit mijn beleving van het boek als lezer en beoordelaar. Het kan inderdaad bijzonder pijnlijk zijn als die beleving anders is dan de werkelijkheid.
Dat mijn recensie bij u niet goed gevallen is, vind ik zeer betreurenswaardig. Maar weet dat er absoluut geen kwade bedoelingen achter zitten.
Ik hoop van ganser harte dat u hier iets mee kunt, en wens u alle sterkte bij de bijna onmogelijke verwerking.

judith zei

Dag Charles.
Ik begrijp je reactie. Van recensies heb ik weinig kaas gegeten. Wat me raakte was de insinuatie dat het verhaal overdreven is. Nu kan ik dat van dit verhaal niet zeggen omdat ik Esther Boek maar 1x gezien heb. Maar haar verhaal sluit naadloos aan bij wat vele hebben meegemaakt. Of, zoals tijdens het symposium werd gezegd, vergeten slachtoffers. Door de indruk te wekken dat het verhaal overdreven is voelt het als een niet erkende pijn.
Maar ik begrijp ook dat mensen die dit niet hebben meegemaakt kunnen denken dat het zo niet gebeurd. Waarschijnlijk had ik dat ook gedacht, als mijn partner geen 'Dex' was geweest.

Mvg Moniique