dinsdag 1 augustus 2017

Gewoon Anne-Laure


Schrijfster, de perfecte job voor een introvert. Dacht ik.
Wist ik veel.
Hoe goed een boek ook is, het verkoopt zichzelf niet. Een schrijver moet uit de schaduw treden, promotie voeren, interviews geven… Het soort dingen dat niet meteen op mijn bucketlist staat.

De hamvraag is: hoe krijg ik aandacht voor mijn boeken, zonder dat het ongemakkelijk wordt?
Laten we een paar opties bekijken…


1/Een sociaal netwerk uitbouwen
Yeah right.
Een voorbeeldje.
De setting: een receptie waar ik moet netwerken.
Als introvert sta ik in de hoek van de kamer, vastgeklampt aan mijn glas cava. Mogelijk ben ik een moord aan het plotten. Hoe zou dit feestje verlopen als blijkt dat de cateraar in een moordzuchtige bui de oesters met cyaankali heeft gekruid?
Een bijkomende hindernis is mijn gebrekkige gedachtenfilter. Tijdens banale gesprekken herval ik dus af en toe in ‘moordmodus’.
Dat resulteert in dialogen zoals deze:
’Ik ben veertig jaar getrouwd,’ zegt de man met enige trots.
‘En uw vrouw leeft nog?’
De man kijkt me ongemakkelijk aan en neemt een paar pasjes achteruit.
Dat soort shit…
Enfin, sociaal ongemak alom.


2/ Vriendjes worden met de pers.
’Hallo, ik ben schrijfster, wil je een artikel schrijven over mij?’
Weet je nog vroeger op school, die kinderen die op de eerste rij wilden zitten en ook altijd hun vinger opstaken omdat ze het antwoord wisten. ‘Pick me, Pick me!’
Wel, ik was het kind op de achterste rij dat zich ergerde aan de haantjes die alle aandacht opeisten. Kans is tamelijk gering dat dit ooit zal veranderen. Maar niet getreurd, er zijn nog andere manieren om aandacht te krijgen voor mijn boeken.


3/ Van geslacht veranderen.
Zelfs in het boekenvak lopen vrouwen met een buil op het hoofd door dat verdomde glazen plafond. Ik zou mijn haar kort kunnen knippen, een pseudoniem nemen en hopen dat het niemand opvalt dat ik werpheupen heb. Anderzijds wil ik niet dat mijn kinderen later boeken gaan schrijven met als titel ‘Waarom mama, papa werd.’


4/ Bekend worden.
Ik beschik helaas niet over enig showbizz-talent. Mogelijk kan ik proberen om in een programma te komen waarin je niets moet kunnen.
Temptation Island of zo. Maar dan de versie voor 40-plussers, waarin je nog ‘hot’ bent met een B-cup, werpheupen en een kont die stilaan zuidwaarts trekt door de zwaartekracht. Dan kan ik de hele dag met mijn boek in de hand rondlopen, zodat het toch wat schermtijd krijgt.
U begrijpt het al, het wordt geen kijkcijferkanon.


5/‘Instagramqueen’ worden.
Alle dagen selfies nemen en !happy, duimpjes omhoog! wezen op de foto.
Not my cup of tea.
Seriously, ik zou depressief worden van dat soort compulsieve blijdschap. Bovendien ben ik niet egocentrisch genoeg om te denken dat anderen mijn fake glimlach interessant zouden vinden.
Een bijkomend probleem is dat ik even fotogeniek ben als een bezem. No go, dus. We zoeken verder… hoe krijgt mijn boek aandacht?


6/All the way gaan.
Als ik dan toch een excentrieke schrijfster ben, kan ik evengoed helemaal loos gaan. Naakt op straat mijn boek uitdelen of zoiets. Mogelijk krijgt dat wel wat persaandacht. Of een enkel ticket naar de psychiatrie, dat kan ook.


7/Doodgaan.
Een dramatische dood sterven en hopen dat mijn boeken postuum opgehemeld worden, omdat men van de doden toch niets slechts kan zeggen. Maar dat is zo definitief en bovendien weet ik niet of het iets zal opbrengen. Geen van bovenstaande opties is voor mij weggelegd. Dus doe ik wat ik kan…


8/ Bloggen voor de fantastische Perfecte Buren!
Check.
Ah eindelijk… als visje in het water.
Achter mijn scherm en toch zichtbaar, hoe geweldig is dat!


Enfin, er is nog een moraal aan dit verhaal.
Hoewel ik niet met mijn kop op tv of in de pers verschijn, ben ik wel degelijk verwend geweest qua aandacht voor mijn boeken.
Enthousiaste lezers die mijn ‘Maurice’ of ‘Justine’ lazen en dit doorvertelden aan anderen, leuke berichtjes op Facebook, recensies op goodreads, mailtjes van mensen die me aanmoedigen, en groepen zoals De Perfecte Buren die hun liefde voor boeken als een blijde boodschap de wereld insturen… Dat is meer dan ik me kan wensen.
Dus dank aan iedereen die mijn boeken aandacht gaf. Dankzij jullie moet ik niet naar Temptation Island voor 40-plussers.

Geen opmerkingen: