zaterdag 30 september 2017

Inge dichtbij




Schrijven met je hoofd in de wolken en je voeten op de grond


Ik zie schrijven als een doel en reis voor de rest van mijn leven. Ik lees veel boeken, kijk af bij meer ervaren schrijvers en probeer mijn techniek te verbeteren. Boek een was goed, maar er mankeerde ook nog van alles aan. Met boek twee heb ik een kans het beter te doen. Ik schrijf en schrijf en herhaal mijn eigen advies aan cursisten in mijn hoofd. In de eerste fase zet je het verhaal neer, in de tweede zorg je dat het goed wordt. Dus als ik nu slechte zinnen schrijf, zeg ik hardop ‘Ing, dit is echt ruk’ en daarna ga ik weer door, want wat nu telt is om het complete verhaal op papier te krijgen.

Als ik naar bed ga mag ik dromen, dromen dat het boek goed wordt, beter dan het eerste, dat ik het zelf goed vind, dat mijn uitgever het goed vindt en dat heel veel lezers het straks goed vinden. En als ik opsta moet ik weer landen en is het enige dat telt… je voelt het al aankomen… zorgen dat ik het complete verhaal opschrijf. Ik heb het begin, ik heb het middenstuk en nu komt het einde. Maar dat einde, man-o-man, wat is dat moeilijk. Ik haper en het lijkt wel alsof ik bang ben om het te schrijven. Ik moet van mezelf het hele verhaal neerzetten en tegelijkertijd lijkt iets me tegen te houden; ga ik een beetje zitten pielen in scenes die ik al geschreven heb (foei). Een einde schrijven is ook het einde van de eerste schrijffase afronden, misschien is dat wat me belemmert. Nu mag ik nog spelen, nu mag ik nog hardop zeggen dat het ruk is.

Het schrijfproces kent veel van dit soort overgangen. Eerst schrijf je voor jezelf, goede of slechte zinnen maakt nog niet uit. Dan schrijf je voor jezelf en moeten de zinnen goed zijn, geloofwaardig zijn, zo goed en geloofwaardig dat je het aan iemand anders durft te laten lezen (in mijn geval een Marokkaanse vriendin, mijn uitgever en wellicht nog een of twee mensen die ik het toevertrouw). En als je dan het hele proces van feedback krijgen en herschrijven hebt doorlopen, volgt de overgang naar het lezerspubliek en recensenten.

Het is ploeteren als beginnend schrijver (je verdient er ook zo weinig mee). Dat ik een roman gepubliceerd heb is geweldig, dat ik een contract heb voor een tweede ook, maar ze zeggen niet voor niets dat je tweede boek je ‘make-or-break’ is. Ik sta aan het begin, ik mag fouten maken, maar niet dezelfde fouten. Ik wil een beter boek schrijven, met geloofwaardige personages, veel conflict en sfeer, dat binnenkomt bij meer lezers.
Het is spannend, meer dan ik aan mezelf toe wil geven. ‘Schrijf nou maar door’ zeg ik dan tegen mezelf (of ik vloek een paar keer, ga een blokje om, aai het konijn… zo zijn er wel meer trucjes om de angst te bezweren)

Succes meet je af aan waar je begonnen bent en hoe je begonnen bent, niet aan wat anderen bereikt hebben. Als je die laatste weg inslaat kun je wanhopig worden, zo wanhopig dat je opgeeft. Geef nooit op! (wie zong dat nou ook alweer?)
Waar het op neerkomt is dat een schrijver moet schrijven. Negeer het succes van anderen, wees geduldig en geloof in je eigen stijl, in je eigen verhaal. Ken je krachten en je tekortkomingen. En tja, met een hoop doorzettingsvermogen, hard werken en een beetje geluk kan ik altijd blijven dromen van een mooie schrijverscarrière, maar dan wel met mijn voetjes stevig op de grond, het liefst onder mijn schrijftafel.

Inge van der Krabben

http://www.ingevanderkrabben.nl/


Uit de kast: 'Overspel' van Bob Mendes



Sinds september hebben we een nieuw item gelanceerd op ons blog: ‘UIT DE KAST', want De Perfecte Buren vond het tijd om eens te gaan snuffelen in de eigen voorraad en we waren verbaasd over de hoeveelheid aan boeken die we in huis hebben en nog niet gelezen hebben. 

En wij wedden dat we niet de enigen zijn! Staat er in jouw boekenkast ook een boek al jaren te smeken om gelezen te worden, maar is het er nog steeds niet van gekomen? Misschien is dit dan wel iets voor jou. Lijkt het je leuk om jouw mening op ons drukbezocht blog gepubliceerd te zien? Laat ons weten welk boek jij gaat lezen (uit je eigen boekenkast) en wellicht dat dat bij ons het ‘Uit de kast-boek’ wordt! Op het eind van de maand komt je (korte) recensie dan op ons Blog, onze Facebookpagina, Twitter en Instagram. 
Wat denk je? Leuk toch? Doen!? Lees dan snel de voorwaarden.

Chrisje Stultiens bijt de spits af met ‘Overspel’, een boek van Bob Mendes dat al een hele tijd op haar e-reader staat.
Een korte introductie en haar recensie lees je hieronder:

vrijdag 29 september 2017

'De liefhebber'


Dit gevoel kende hij maar al te goed… De duizeligheid, gepaard met de enorme hoofdpijn en de vlagen misselijkheid. Ze kwamen snel en onverwacht. Maar Rudolf haatte overgeven. Zo erg dat hij, als hij braakneigingen kreeg, deze angstvallig wegslikte. Wat trouwens meestal niet lukte. Het enige dat dan nog hielp -wist hij uit ervaring - waren enkele slokjes alcohol.


***

Hij zag zichzelf absoluut niet als een alcoholist. Nee, hij verkoos het woord ‘liefhebber’. Vies was hij absoluut niet van een groot glas whisky, wodka of zelfs jenever. En als hij later op de avond het verschil tussen de soorten alcohol niet meer proefde, voldeden zelfs enkele blikjes Heineken nog. Eigenlijk alle biertjes wel. Behalve Hertog Jan. Daar werd hij zo winderig van dat de misselijkheid op enorm grote schaal weer terug kwam. De lege flesjes werden elke ochtend opgeruimd door Maya, de hulp. Zo wist hij nooit hoeveel alcohol hij die avond gedronken had. Gek genoeg had Maya hem ook wel eens alcoholist genoemd. Hij moest toch eens ernstig overwegen of hij niet iemand kon vinden die haar kon vervangen. Maar dat terzijde. De grootste reden waarom hij alles niet zelf opruimde na een avond alcohol nuttigen was het feit dat zijn hoofd er niet naar stond. Er stond dan altijd een klein kaboutertje met een moker zijn hersenpan van binnen te bewerken en dat in combinatie met de duizeligheid en de enorme vlagen misselijkheid, kluisterde hem aan bed. En wanneer de braakneigingen dan kwamen, wist hij dat er maar één remedie was: whisky, wodka of jenever.


***

Maya zet haar fiets tegen de voorgevel van het gebouw. Haar horloge geeft 10:02 uur aan. Ze is –zoals vaak- twee minuten te laat. Niet dat het iets uit maakt, want haar baas is toch nooit echt aanwezig. De alcohol verliet nooit zijn aderen, daar was zij volledig van overtuigd. En wanneer hij dan wel aanspreekbaar is, zeurt hij alleen maar over die verschrikkelijke hoofdpijn, duizeligheid en misselijkheid. Ontspannen loopt ze de woonkamer in. Ze kijkt de kamer rond om te zien of Rudolf het dit keer een beetje netjes had gehouden. Heel even schrikt ze als ze twee blote voeten achter de bank vandaan ziet komen. Maar echt verbaasd is ze ook niet. Met korte pasjes loopt ze naar de bank toe, waar ze Rudolf aantreft. Onbewogen kijkt ze naar zijn gelaat. De naakte man heeft over zijn hele gezicht braaksel zitten en naast zijn middel ligt een leeg whiskyglas. De plakkerige substantie er naast is waarschijnlijk de opgedroogde inhoud. Hij ademt niet meer. Een diepe zucht ontsnapt Maya’s lippen. Dit zal wel een groot verlies zijn voor de alcoholindustrie…


***

Ook deze ochtend had Rudolf besloten een glaasje whisky te nemen als medicijn tegen zijn misselijkheid. Toen hij met een vol glas –waar hij voor de vorm wat ijsblokjes in had gegooid- terug naar bed liep werd de duizeligheid zo sterk dat hij opeens het bewustzijn verloor en ter aarde rees. De braakneigingen die zijn lichaam maakte kon hij –nu buiten bewustzijn verkerend- niet meer stoppen. De alcohol van de vorige avond vond zijn weg –in de vorm van braaksel- naar buiten en verstopte zijn luchtpijp. Gorgelend door zijn eigen braaksel stikte Rudolf. En zo was het trieste einde gekomen voor een echte alcohol ‘liefhebber’

'Boek van de Maand' In gesprek met Aline van Wijnen


Vertel de lezers eens wie jij bent?
Boekenwurm, kattenmens, sushigek. Oké, dit is even kort samengevat. Een langere versie is iets ingewikkelder. Ik ben 39 jaar geleden geboren in Wit Rusland waar ik een studie Engels en (kunst-)geschiedenis heb afgerond en als journaliste heb gewerkt. Op mijn 23ste ben ik naar Nederland verhuisd en heb sindsdien zoveel levenservaring opgedaan dat ik wel een paar boeken ermee kan vullen. Schrijven deed ik eigenlijk altijd al, maar tijdens mijn eerste jaren in Nederland was het ongemerkt naar de achtergrond verdwenen. Pas sinds een jaar of vier heb ik het weer opgepakt, met hernieuwde kracht. Schrijven is mijn drijfveer, mijn uitlaatklep, iets waar ik enorm veel plezier aan beleef.

Je bent bij het leespubliek bekend geworden via de schrijfwedstrijd van 'Vriendin'. Hoe kijk je daar op terug?
Het was een wonder. Ik heb er hard voor gewerkt maar toch ervaar ik het als een wonder. Ik besef terdege dat er genoeg feelgoodschrijfsters zijn die net zo goed schrijven als ik (of misschien wel beter) en dat ik van geluk mag spreken dat juist mijn manuscript is uitgekozen. Puur de kwestie van de juiste plek en het juiste moment: ik had een manuscript klaar liggen dat aan alle voorwaarden van de schrijfwedstrijd voldeed. Ik hoefde het alleen maar na te kijken. Het telefoontje van Zomer&Keuning met het blije nieuws was een moment om nooit te vergeten. Ik kan het soms nog steeds niet geloven.



donderdag 28 september 2017

‘Operatie Winterlong’ – Mason Cross



Genre: thriller
Uitgeverij: Luitingh Sijthoff
ISBN: 9789024570225
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 448
Uitgave: augustus 2017

Dank aan Uitgeverij Luitingh Sijthoff voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Het is vijf jaar geleden dat Carter Blake de topgeheime operatie Winterlong van de regering verliet. Toentertijd sloten ze een deal: hij hield zijn mond over wat de regering uitspookte, en in ruil daarvoor zouden zij hem met rust laten. Maar als er een oud-collega vermoord wordt, weet Blake dat de deal van tafel is. Winterlong heeft zijn pijlen op Carter Blake gericht…

Carter Blake, manhunter van beroep en permanent bewegend onder de radar, krijgt te maken met ongewenste oude bekenden. In de jacht op vrouwenkiller Crozier lukt het hem niet ongezien te blijven. Een fractie van een seconde blijkt genoeg om gespot te worden. Want wanneer Blake door oprecht correct te hebben gehandeld ineens wordt opgemerkt door degenen voor wie hij al die jaren min of meer op de vlucht is, word het heel snel heet onder zijn voeten. Maar Blake is een hardleerse en eigenzinnige persoonlijkheid. Hij heeft een opdracht aangenomen om John Stafford, CEO van softwarebedrijf Moonola, te helpen iets terug te halen dat van het bedrijf is en dus doet hij dat. Ook als dat wil zeggen dat hij nu zelf wordt opgejaagd. Blake denkt het een met het ander te kunnen combineren.

MALAPROPISME


MALAPROPISME


“Wazzeggu?”
“Nou gewoon, het was maar een malapropisme.”


Bij feesten en partijen zijn er altijd mensen die indruk willen maken of lollig willen zijn. Dat gebeurt op talloze manieren. Eén daarvan is het gebruik van een malapropisme. Degene die het Grote Blufboek heeft gelezen en er iets uit heeft onthouden, zal met veel bravoure vertellen dat hij zojuist een malapropisme heeft gebruikt. Maar dan zit hij of zij er mooi naast….
Een malapropisme is een “onbewust verhaspeld woord onder invloed van een daarop lijkend woord”, aldus Van Dale.
Juist omdat het onbewust wordt geacht te gebeuren, is het dus grootspraak dat het zojuist is gebeurd. Of toch niet? Het kan zijn dat de spreker zichzelf achteraf op een malapropisme heeft betrapt. Maar dat geef je dan toch niet toe??
Genoeg over feestjes en partijen…..


Malapropisme is een heel moeilijk woord voor een erg grappige stijlfiguur, als je het althans een stijlfiguur mag noemen.
Er is een bijzonder aardig boekje over dit taalverschijnsel. Ewoud Sanders schreef “Aarsrivalen, scheldkarbonades en terminale baden”, een boekje “over woorden waar iets aan scheelt”.
Sanders vertelt de lezer dat het verschijnsel afhankelijk van de aard van de verhaspeling in de taalkunde diverse benamingen heeft.
Volksetymologie, malapropisme, hypercorrectie of contaminatie. Het zijn allemaal erg lastige woorden die beter kunnen worden voorbehouden aan taalwetenschappers. Velen van dezen spreken graag in geheimtaal.
Sanders heeft een fraaie en ook zeer begrijpelijke algemene term bedacht:
woordinfectie.


Het boekje van Sanders is zo’n werkje dat zich er prima voor leent er af en toe een paar bladzijden in te lezen. De enige rode draad die de lezer moet onthouden, is dat het over woordinfectie gaat. En dan word je vergast op prachtige voorbeelden. Hier zijn er een paar uit het begin van het boekje:

· copuleus (voor copieus)
· triologie (voor trilogie)
· ongeknutseld (voor ongekunsteld)
· ongevoelloos (voor ongevoelig of gevoelloos)
· lidteken (voor litteken)


Schaf het boekje aan en lees af en toe even erin. Het is heerlijk lichte kost voor iedereen die van taal houdt.
Een sprankelijk 😉 werkje!

woensdag 27 september 2017

'Livestream' - Buddy Tegenbosch



Genre: Young adult
Uitgever: Van Goor (imprint van Unieboek|Het Spectrum)
ISBN: 9789000356973
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 224
Uitgave: 7 september 2017

Dank aan Uitgeverij Unieboek|Het Spectrum voor de winactie en het recensie-exemplaar. Annelien Kruithof won dit boek en schreef onderstaande recensie.


Hey.
Ik ben Rick en ik heb echt de meest bizarre dag achter de rug.
In New York. Met Kris.
Of eigenlijk: zonder Kris, want ik had haar nog maar net ontmoet of ze was alweer verdwenen. En dan bedoel ik ook echt verdwenen. Vanished.
Ik ging haar zoeken.


Het werd een absurde zoektocht, een rollercoaster-ride van twintig uur door Manhattan, met een basejump, een drag queen, een camera, een ontvoering, een explosie, een kopstoot, een goksite, nog meer camera’s, en vooral… met Kris.
Want het was Kris die me meesleurde in haar vrije val en ik heb het gevoel dat we de grond nog steeds niet geraakt hebben. En dat is great (en spectacular en insane en niet echt slim, maar… lees mijn verhaal, dan snap je wat ik bedoel).



Vlug, dat is het woord dat bij me opkomt na het lezen van het boek Livestream. Niet alleen omdat het tijdsbestek dat in het boek gebruikt wordt nog geen 24 uur is, ook omdat je erin meegezogen wordt en maar door blijft lezen waardoor je het boek vlug uit hebt.

Je leest het boek door de ogen van Rick, een zeventienjarige jongen die er weinig voor voelt om tijdens de kerstvakantie bij zijn ouders en zusje thuis te zitten en te helpen in het restaurant. Hij bedenkt het plan om naar New York te gaan en omdat daar nog een neef van zijn moeder woont én omdat zijn ouders blij zijn dat Rick eindelijk initiatief neemt, regelt zijn moeder dat zijn plan werkelijkheid wordt.

'Het theemeisje van Yunnan – Lisa See


Genre: roman
Uitgever:  The House of  Books
ISBN: 978-90-443-5183-5
Uitvoering:  paperback
Aantal pagina's:  446
Uitgave: 2017
                                                                                          
Met dank aan uitgeverij The House of Books voor dit recensie-exemplaar.

Samenvatting van het verhaal  
Li-Yan woont in een afgelopen dorp in de bergen van Yunnan en behoort tot de Akha, een etnische minderheid in China. Haar dorp leeft nog op een traditionele wijze met de bijhorende rituelen en gebruiken. Het enige contact dat zij hebben met de rest van de wereld is via leraar Zhang, die uit de grote stad komt. Hij toont zijn leerlingen foto’s van auto’s en vertelt hen over elektriciteit. Ze kunnen hun ogen en oren niet geloven dat zulke dingen bestaan.
Al generaties lang verbouwen de Akha thee op traditionele wijze. Kennis wordt mondeling doorgegeven van de ene generatie op de andere. Zo leert Li-Yan van haar A’ma (moeder) hoe zij kleine kwaaltjes kan verhelpen en hoe zij als vroedvrouw kinderen ter wereld kan zetten.

Via meester Zhang krijgt Li-Yan de kans om verder te studeren, ze zou zelfs examen mogen doen om aan de universiteit in de grote stad te kunnen studeren. Nooit eerder heeft er een Akha deze kans gekregen.
Op een dag komen een zakenman en zijn zoon van de stad naar het dorp op zoek naar de beste “thee” van de oudste bomen. Gezien Li-Yan de enige is die de taal van de zakenman spreekt dient zij als tussenpersoon tussen hem en de dorpelingen. Maar dan wordt Li-Yan verliefd en blijkt zij ook nog eens zwanger te zijn. Gebonden aan allerlei gebruiken van de Akha ziet ze geen andere uitweg meer dan haar baby achter te laten in een weeshuis en bovendien kan zij ook niet meer deelnemen aan het nationaal toelatingsexamen voor de universiteiten. Maar dan komt meester Zhang met een oplossing zodat zij toch nog de kans krijgt om te gaan studeren in de stad. Eenmaal in de stad ziet zij en leert zij veel nieuwe dingen zoals elektriciteit, auto’s, brommers, …
Uiteindelijk slaagt zij er toch in haar leven verder op te bouwen, maar een vraag blijft haar achtervolgen: hoe het nu zou zijn met haar baby, waar is zij, zal ze haar ooit terugvinden, …?

Conclusie

Het boek neemt je mee op reis naar China, niet alleen het ‘gekende’ China uit de vele boeken en van de vele tv-beelden, maar ook naar het ‘onbekende’ China. Zoals Yunnan, hoog tussen de bergen waar de etnische minderheden leven.

dinsdag 26 september 2017

'De vijfde brief' - Nicola Moriarty


Genre: (feelgood)roman
Uitgever: Uitgeverij De Fontein
ISBN: 9789026143298
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 300
Uitgave: 26 september 2017

Dank aan Uitgeverij De Fontein en Hebban voor dit recensie-exemplaar.
Ik las dit boek in het kader van #hebbanbuzz.


Achterflap
Al op de middelbare school waren Joni, Deb, Eden en Trina de beste vriendinnen. Ze deelden altijd alles – roddels, verliefdheden, geheimen. Maar sindsdien zijn hun levens elk een eigen richting op gegaan, en zelfs hun jaarlijkse weekje weg met z’n vieren voelt steeds meer als een verplichting. Dit jaar heeft Joni een plan: eindelijk weer eens écht naar elkaar luisteren. Elk van hen schrijft een brief, met daarin een geheim dat ze nog nooit met elkaar gedeeld hebben. De uitkomst maakt pijnlijk duidelijk dat ze elkaar lang niet zo goed kenden als ze dachten. Dan ontdekt Joni een vijfde brief, een brief waarin een van hen vertelt hoezeer ze een van haar vriendinnen háát om iets wat jaren geleden is gebeurd, en hoe vaak ze op het punt heeft gestaan haar iets aan te doen. Wie van hen heeft dit geschreven? En wie kan Joni nog vertrouwen? 

Naar jaarlijkse gewoonte gaan Joni, Deb, Eden en Trina, vriendinnen sinds de middelbare school, er samen een paar dagen tussenuit. Ondertussen zijn ze allemaal getrouwd, hebben een toffe baan, kinderen en een druk leven. Het is vooral Joni, als enige van het viertal zonder kinderen, die aan de kar trekt en er voor zorgt dat de bende samen blijft en deze uitstap doorgaat. Toch krijgt Joni de indruk dat ze uit elkaar aan het groeien zijn en stelt, na de nodige alcohol, voor om een geheim te delen. Iets groots! Wat ze nog niet weten van elkaar. Ze besluiten dit anoniem te doen in de vorm van een brief. Elke dag van hun vakantie zullen ze een brief voorlezen en er samen over praten. Spannend, want bij wie hoort nu welke brief? 

'King, deel 1: Spelen met vuur' - Olivia Lewis



Genre: erotische roman
Uitgever: Ellessy
ISBN 9789086603275
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 334
Uitgave: december 2016

Dank aan Uitgeverij Ellessy voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

De dertigjarige Luci King heeft het goed voor elkaar, voor de buitenwereld in ieder geval. Ze heeft twee gezonde kinderen, is getrouwd met de zeer succesvolle ondernemer Benjamin King, woont in een kast van een huis aan de kust en is eigenaresse van het meest chique hotel van Nederland. Ze zou gelukkig moeten zijn, toch? Helaas kent Luci de keerzijde van deze rijkdom, ze is eenzaam en moet dealen met haar schatrijke, hautaine schoonfamilie, wat haar niet makkelijk af gaat.

Hoe is het om door de liefde in een wereld vol geld en succes te belanden? Maakt geld nu echt gelukkig, oprecht gelukkig? Lang was dat wel het geval maar de laatste tijd ervaart Luci ook de keerzijde van deze gouden medaille. Haar man Ben is veel weg om het succes van zijn bedrijf voort te zetten. Vaak nachtenlang, en op haar schoonfamilie zit ze niet echt te wachten, daar is niet echt een klik. Door de steeds verder toenemende werkdruk en afwezigheid van Ben is Luci verre van gelukkig op dit moment, hun relatie dut in. Ze voelt zich steeds vaker eenzaam in het grote, mooie huis en ineens lijkt dat allemaal relatief. Het enige dat Luci wil is dat ze gezien wordt, écht gezien. Ondanks haar eigen werkzaamheden in het succesvolle hotel van de familie King en de kinderen, bekruipt haar het gevoel steeds meer dat ze er alleen voor staat. Wanneer Ben totaal onverwacht een voorstel doet, eigenlijk is het meer een mededeling, staat Luci’s leven ineens op de kop. Ze maakt kennis met Joshua, de verloren broer van Ben, een standvastige en eigengereide man. Wie is hij en waarom heeft ze niet eerder kennis met hem gemaakt? Luci zit totaal niet te wachten op het voorstel van Ben maar ze heeft geen keus. Boos en teleurgesteld is ze. Wat een kwal! Hun kennismaking is een ramp en het liefst zou ze omdraaien en weglopen.

WINACTIE nieuwe King!!!



Vandaag, 26 september 2017, verschijnt bij The House of Books 'SLEEPING BEAUTIES - SCHONE SLAAPSTERS' van 
Stephen King en zijn zoon Owen King.

Alsook mocht Stephen King vorige week zeventig kaarsjes uitblazen. Tijd voor een feestje dachten ze bij The House of Books en wij van De Perfecte Buren mogen meevieren, mét jullie!!!
Want wij mogen zomaar 5 exemplaren van dit boek aan onze leden weggeven. 
Als dat geen mooi cadeautje is!!

maandag 25 september 2017

Winnen - lezen - recenseren 'Verzwegen' van José Kruijer


We hebben weer iets leuks bij De Perfecte Buren!

25 september verschijnt bij NAU Uitgeverij ‘Verzwegen’ van José Kruijer.
Een heerlijke feelgood die zich afspeelt op de redactie van een glossy. En laten wij nu van NAU verschillende exemplaren krijgen voor een heuse leesclub.
Hou ons blog en onze Facebook-pagina zeker in de gaten de komende tijd, want dames die van tijdschriften houden, vinden het misschien ook leuk om daarover te lezen. Niet?

"Périne Monté staat aan de vooravond van de geboorte van Pearls, haar glossy. Met haar jarenlange ervaring op redacties van bekende magazines is ze gehard en geliefd in haar vak. En alles moet nu wijken voor haar droom: haar eigen magazine. Zelfs haar geliefde zet ze plotsklaps buiten de deur. Met haar toegewijde redactieteam doet Périne er alles aan om Pearls tot een succes te maken. Haar glossy wordt genomineerd voor een prestigieuze mediaprijs en Périne zelf voor mediavakvrouw van het jaar. Haar parel'knopen' zijn haar dochter en zieke moeder, een nieuwe en vurige liefde voor een flamboyante gynaecoloog, een irritante zus en een jaloerse ex. Met flair, humor en zelfreflectie ervaart Périne de keerzijde van verzwijgingen. Juwelen als parels zijn dof of stralend, puntgaaf of gebutst. Prachtige parelmoeren, van babyroze tot gitzwart, zijn geliefd of gehaat, trendy of ouderwets, kostbaar en echt of nep en goedkoop. Parels zijn verbonden met rouw en trouw. En achter elke parel zit een dikke knoop voor de volgende parel, zodat dit kostbaar snoerlijn niet breekt. Parelsnoeren zijn zoals ons en Pérines leven, kostbaar en o, zo kwetsbaar.





Wie is José Kruijer?

De Noord-Hollandse José Kruijer (1972) is een echte juf. Naast haar tomeloze inzet voor 'haar' kinderen in de klas, is ze moeder van twee tienerzonen en echtgenote van Erik Kruijer. Als hobby zond ze jarenlang rake slagzinnen in en daarmee won ze vele cadeaus. Toen haar gezin - in haar ogen - daaraan gewend raakte, wendde ze haar woordencreativiteit aan voor het schrijven van boeken. In de herfst van 2017 debuteert José met haar roman 'Verzwegen'. 











‘M, het geheim van Chandra taal’ - Helena Daelman


Genre: Young Adult
Uitgever: Kramat
ISBN: 9789462420526
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 191
Uitgave: augustus 2016

Als eerste gaat mijn grote dank uit naar uitgeverij Kramat, die zo aardig was om eveneens een exemplaar van dit tweede deel uit de M-reeks naar mij op te sturen.

Flaptekst

ZE HEBBEN MIJN ZUS ...
Ik dacht dat ik alle antwoorden gevonden had, maar niets is minder waar. Een jaar na de grote zoektocht naar mijn vader speelt er zich een nieuw drama af in de Himalaya. Het is duidelijk dat mijn reis naar de waarheid nog maar pas is begonnen. In een nieuwe, zenuwslopende race tegen de tijd voel ik me meer verloren dan ooit tevoren. Ik geraak verwikkeld in een ruimtereis die alleen maar vragen opwerpt. Het zijn vragen van een grootorde die ik niet kan overzien. Gelukkig kan ik rekenen op de hulp van mijn vrienden. Niet alleen van mijn trouwe steun en toeverlaat "M", maar ook van het meisje van mijn dromen, Rinske. Als trio trekken we er samen op uit om een geheim te ontrafelen. De klok tikt... Voor de maan in haar laatste kwartier is moeten we het geheim van Chandra Taal blootleggen.
Zullen we slagen?  Of is dit slechts het begin van een enigma, dat vele jaren zal aanslepen? En kan ik deze keer redden wie ik lief heb?

De cover
De cover kun je als spannend omschrijven. Op de achtergrond zie je de bergen waar dit verhaal zich afspeelt. Tussen de bergen loopt een rivier en deze rivier loopt over in een witte wand met daarop allerlei Chinese tekens. Hier overheen lopen druppels bloed. De titel is in een mooie witte kleur op het blauw geplaatst en de M staat mooi in het rood in het centrum van de cover. Ook op deze cover is weer die boog te zien wat lijkt op elektrische spanning, wat weer duidt op het magische van M.

Samenvatting van het verhaal 
Matthias lijkt alle antwoorden te hebben gevonden (zie recensie onderaan van deel 1 ‘M, de magische reis’). De rust in zijn leven lijkt weer te zijn teruggekeerd. Maar niets is minder waar als opeens zijn geschilderde vriend M uit zichzelf weer tevoorschijn komt uit zijn schilderij. Hij komt Matthias ophalen voor een nieuwe missie. Want… zijn kleine zusje (Deel 1) is ontvoerd. Matthias wil koste wat kost zijn vriendin Rinske meenemen. Met zijn drieën beginnen ze een avontuur in de bergen en volgt er een spannende zoektocht naar zijn zusje.

Conclusie 
Waar ik deel 1 een ‘goed jeugdboek’ noemde, zal ik dit tweede deel toch iets meer in de buurt van een heuse Young Adult zetten. Het verhaal is iets complexer dan het verhaal van boek 1 en de spanning is ook iets beter. Geweerschoten, ontvoeringen, lijken, verdrinkingen… in deel 2 gebeurt het spannende allemaal!

Helena Daelman heeft Matthias de leeftijd van 17 jaar gegeven. Dit stoorde mij in deel 1 ook al. Ik word in september 17 jaar en kan mij totaal niet gelijkstellen met hoe Matthias doet, denkt en zegt. Matthias is naar mijn beleving nog een stukje jonger, nog iets kinderlijker. (Ik lijk arrogant door dit te zeggen, want zo volwassen ben ik ook nog niet, maar u begrijpt mij wel ;) ) 

Aan het eind van het boek worden echter niet alle vragen die in het boek worden opgeroepen beantwoord. Ook lees ik in het laatste hoofdstuk een voorzichtige toespeling naar een deel 3! Als dat komt zou ik het graag lezen, want hoe je het ook wendt of keert, deze boeken zijn wel lekker luchtig, snel weg te lezen en gewoon grappig…
Ik geef ‘M, het geheim van Chandra Taal’ 3,5 ster! 

Marc-Jan van Dam - recensent De Perfecte Buren

Recensie deel 1 'M, de magische reis'
   

zaterdag 23 september 2017

Huivercolomn (2)


In mijn vorige (eerste) blog had ik het over het verschil tussen het griezel- of horrorverhaal en het subtielere huiververhaal. Een verschil, zo gaf ik aan als tussen de Engelse humor van de stille glimlach en de Duitse onderbroekenhumor van de schorre schaterlach.
Ik heb in mijn leven legio griezel-, horror-, terror- en huiververhalen gelezen dus meen ik over enig vergelijkingsmateriaal te beschikken. Uitgesproken slechte horror vind ik alle verhalen en ‘romans’ die door het Amerikaanse Halloween zijn geïnspireerd. Dat is voor mijn gevoel: griezel of ik schiet! De grove horror dus van gekleurd papier-maché, het met bloed besmeurde gezicht en het uit de kas gevallen oog dat nog aan de zenuwdraden bungelt. Horror van het mombakkes die heel hard ‘boe’ roept en dan hard wegloopt.
Ondanks mijn minachting voor deze grove horror moet ik bekennen dat ik mij er één keer aan schuldig heb gemaakt. En wel met het e-huiververhaal ‘Het ontspoken van Chateau La Rochelle’. Een lekker huiversfeertje dat wel, maar het huiveren gaat van dik hout zaagt men planken, compleet met bungelend oog aan zenuwdraden.

vrijdag 22 september 2017

'De oorsprong’ – Diana Gabaldon


Genre: roman
Uitgever: De Boekerij
ISBN: 9789022579107
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 224
Uitgave: oktober 2016

Jamie Frasers hart en lijf doen pijn nadat zijn vader is overleden en hij het zwaar aan de stok heeft gehad met de Engelsen. Op het Franse platteland wordt hij herenigd met zijn oude vriend Ian Murray. Beiden hebben hun eigen redenen om niet snel naar Schotland terug te keren en besluiten het geluk voorlopig ergens anders te zoeken. Jamies liefdesleven krijgt een enorme boost als hij voor een joodse dokter gaat werken. De twee vrienden krijgen de opdracht twee waardevolle schatten naar Parijs te brengen: een oud gebedenboek én zijn kleindochter, die daar is uitgehuwelijkt. Jamie en Ian vallen allebei voor de beeldschone Rebekah, maar beseffen niet wat de consequenties van hun gevoelens zijn totdat het te laat is.

Voorafgaand aan de gehele serie kun je ‘De oorsprong’ lezen. In dit verhaal maak je kennis met Jamie Fraser en zijn vriend Ian Murphy die in 1740 in Frankrijk werkzaam zijn als huursoldaten. De twee vrienden zijn met reden in Frankrijk en niet in hun thuisland Schotland. Het is te gevaarlijk, vooral voor Jamie. Zijn familie is veiliger als hij niet in de buurt is. Jamie is zijn vaderland ontvlucht nadat zijn vader is overleden en Jamie kennis heeft gemaakt met de brute praktijken van ‘Black Jack’ Randall. Tijd voor verdriet is er niet, ze hebben geen keuze. Om aan geld te komen hebben ze een opdracht aangenomen om een Joodse bruid en haar bruidsschat naar Parijs te brengen. De grootvader van Rebekah geeft hen een kostbare Thora mee die hij schoorvoetend meegeeft, het is van essentieel belang dat deze lange rit van Bordeaux naar Parijs goed verloopt. Ook voor Jamie en Ian. Tijdens de kennismaking met de bruid vallen beide mannen voor de oogverblindende schoonheid van Rebekah. Het zal een hele uitdaging worden om dit ritje zonder brokken te gaan volbrengen want de schone dame blijkt zo haar eigen ideetjes te hebben en zeker niet de gemakkelijkste.

'Boek van de Maand' Duorecensie 'Liefde met gebruiksaanwijzing' - Aline van Wijnen


Genre: feelgoodroman
Uitgever: Zomer & Keuning
ISBN: 9789401910514 
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 256 
Uitgave: 15-08-2017

Dank aan Uitgeverij Zomer & Keuning voor het beschikbaar stellen van recensie-exemplaren t.b.v. deze duorecensie.


Lezers: Silke Wimme en Patrice van Trigt (beide DPB)
Samenstelling: Patrice

Mannen! Werden ze maar geleverd met een handleiding. Of een lieve helpdeskmedewerker. Of íéts. Aline van Wijnen beschrijft in Liefde met gebruiksaanwijzing op hilarische wijze hoe lastig de tweeëndertigjarige Robin het vindt om haar weg te vinden in haar werk, en vooral in de liefde. Want hoe leuk haar vlam Max ook is, hij is ook best wel ingewikkeld.



“Ik vrees dat liefde geen gebruiksaanwijzing heeft. 
Je hebt het gewoon te pakken, 
daar ben je mooi klaar mee. Niets aan te doen” 
-Max-

Silke: Robin werkt als freelance tekstschrijfster en heeft alles goed georganiseerd: haar job, een net appartementje, … enkel een man ontbreekt nog. Maar aan het laatste heeft ze geen behoefte. Na enkele tegenslagen in de liefde is ze liever alleen want in een relatie bestaat de kans om weer eens gekwetst te worden. Niet alleen heeft zij pech in de liefde gehad, ook haar moeder had geen geluk. Robins vader heeft haar moeder verlaten en dit beschouwt Robin als teken dat zowel zij als haar moeder pech hebben in de liefde. Ze is ervan overtuigd dat elke man met wie ze een relatie zal beginnen, haar vroeg of laat zal verlaten.

Patrice: Ze heeft haar leven goed op de rit. Robin is freelance tekstschrijver en verdient haar eigen geld. Door schade en schande heeft ze mannen afgezworen, het enige dat het haar brengt is verdriet en teleurstelling. Nee, Robin blijft wel alleen, niets mis mee. Wanneer ze kennis maakt met de knappe fotograaf Max brengt het haar wel even uit balans maar ze hoeft maar naar haar eigen moeder te kijken en ze blijft alsnog bij haar standpunt.

donderdag 21 september 2017

‘De Vijand’ - Tom Wood


Genre: thriller
Uitgever: De Boekerij
ISBN:
9789022580219
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 432
Uitgave: juli 2017

Dank aan uitgeverij De Boekerij voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Adrenaline en testosteron
Victor is als huurmoordenaar de allerbeste in zijn vak. Door omstandigheden moet hij nu voor de CIA werken en dat gaat hem niet makkelijk af. Als een mislukte missie uitmondt in een uiterst chaotische situatie tussen twee internationale wapenhandelaren, begint Victor zich te realiseren dat zijn nieuwe bazen wellicht niet het beste met hem voorhebben.

Hij moet drie moorden plegen, maar na elke aanslag raakt hij dieper in een samenzwering verwikkeld die maakt dat hij iedereen begint te wantrouwen. En dan met name de mensen die aan zijn kant horen te staan… Victor realiseert zich te laat dat hij een pion is geworden in een spel dat hij niet van plan was te spelen. Want hij is niet langer de jager, maar de prooi.


‘De Vijand’ is het tweede deel in de serie die draait om huurmoordenaar Victor, die in dit deel echter werkt voor de CIA. Hoe dit precies tot stand is gekomen is erg onduidelijk wanneer je het voorgaande deel ‘De Jager’ niet hebt gelezen. Bij veel boeken lukt het aardig om halverwege een serie in te stappen zonder dat je er niks van snapt, maar bij dit boek blijft het lastig. Ik heb dan ook besloten om te stoppen en eerst deel 1 te gaan lezen. Dit hielp enorm en hierdoor kom je veel beter in het verhaal.

Het boek zelf heeft weinig diepgang, maar vooral veel actie. De personages worden vaag omschreven, waardoor je weinig van hun persoonlijkheid leert kennen. De omgeving daarentegen wordt wel ontzettend goed beschreven. Hierdoor krijg je een duidelijk beeld over waar het verhaal zich op een bepaald moment afspeelt.

Zoals hiervoor al vermeld bevat het boek bijna alleen maar actiescènes. Moord, achtervolgingen, schietpartijen; alles kom je tegen in dit ruim 400 pagina’s tellende deel. Voor degene die graag een thriller leest met diepgang en uitgebreide karaktertyperingen, zal dit boek niet interessant zijn, maar voor mensen die houden van snelle actie wel.

Ondanks dat het verhaal niet echt diepgang kent, is het een prettig boek om te lezen. Je wilt weten hoe het verdergaat en bij verschillende scènes houd je je hart vast. Het boek krijgt van mij dan ook 3 sterren. Wel zou het prettig zijn als in het volgende deel iets minder actie en iets meer diepgang voorkomt. De kans is anders groot dat het op den duur een langdradige serie wordt.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren

‘Wat Anna Karlsson vertelde’ - Inger Alfvén


Genre: korte verhalen
Uitgever: Stortebeeker
ISBN: 9789492750044
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 62
Uitgave: 2017  


Met dank aan Uitgeverij Stortebeeker voor het recensie-exemplaar


Een boekje van bescheiden formaat met korte verhalen van groot formaat. Zo kan “Wat Anna Karlsson vertelde” van de Zweedse schrijfster Inger Alfvén (1940) worden getypeerd.
Het boekje bevat drie korte verhalen met eenvoudig doch zeer doeltreffend taalgebruik waardoor grote diepgang ontstaat.

In het eerste verhaal “Wat Anna Karlsson vertelde” speelt het echtpaar Anna en Petter Karlsson de hoofdrol. Anna vertelt veel van haar zielenroerselen aan haar buurvrouw. Zo ook over een heftige gebeurtenis tijdens een zeiltocht die haar relatie nieuw leven inblaast.

“Meisje in de kast” gaat over een doodziek kind dat onbegrepen is door haar omgeving.

En “Zondagskind” gaat over de negentigjarige Hildur wier zoon Erik met de vertelster van het verhaal is getrouwd. Hildur is een zondagskind en wil ook op zondag sterven. Dat gebeurt door een bijzonder tijdsbegrip, een simpele maar fraaie vondst……

Inger Alfvén heeft een sobere maar treffende schrijfstijl. Het beeld van de situatie is snel geschapen en de lezer kan vervolgens nadenkend genieten van de psychologische diepgang die elk verhaal heeft. Helaas is het boekje door zijn beperkte omvang zó uitgelezen.

Hopelijk volgt er meer van deze Zweedse schrijfster voor het Nederlandse taalgebied. Een aansporing voor de uitgever! Het boekje verdient vier krachtig stralende sterren.  

Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren

woensdag 20 september 2017

Winactie 'Stranders' van Iris Stobbelaar







Kei leuke win actie dankzij Uitgeverij Ploegsma.

Hebben jullie Silke haar recensie al gelezen? Ja toch!

En wil jij kans maken op dit spannende kinderboek, dat kan!

Als jij weet wie er Job helpt om Kaatje terug te vinden en dit mailt naar perfecteburen@gmail.com ligt dit kinderboek misschien binnenkort bij jou in de brievenbus.
Hoe gaaf is dat zeg! Verder vragen we om, na het lezen van heb boek, een korte review te plaatsen op Hebban, Goodreads, Bol en openbaar op je eigen tijdlijn.

  
Zet in onze besloten groep (onder deze post) ‘Stranders’ - ik doe mee’
Good Luck!


Korte inhoud:
Job is het zo zat om altijd maar op zijn zusje Kaatje te moeten passen, dat zijn hartgrondige verwensingen op een dag uitkomen en zij werkelijk verdwijnt.

Als Job vervolgens zelf strandt in de wereld waar hij zijn zusje heen verwenste, blijkt dat er maar één manier is om weer thuis te komen: hij zal zijn zusje moeten redden. In een wereld die bevolkt wordt door monsters en waar je zelfs het landschap niet kunt vertrouwen, is dit geen gemakkelijke opgave. Vooral als blijkt dat hij niet de enige is die op zoek is naar Kaatje...

Deze winactie loopt tot zondag 24 september 20.00 uur.

Nog geen lid? Zo gefikst door HIER te klikken. 


Blogtour 'Stranders' - Iris Strobbelaar




Genre: jeugd  (10-12jr)
Uitgever:  Ploegsma
ISBN: 978-90-216-7510-7
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 445
Uitgave: 2015
                                                                                          
Met dank aan uitgeverij Ploegsma voor dit recensie-exemplaar.

Het boek ‘Stranders’ werd geschreven in 2015 door de Amsterdamse Iris Stobbelaar. Zij heeft een grote liefde voor Grimm, Lindgren en Andersen, de klassiekers van de jeugdboeken. Recent heeft regisseur Roel Reiné, haar echtgenoot en gekend van onder meer ‘The Scorpion King 3’, ‘Death Race’ en ‘Michiel de Ruyter’, plannen om ‘Stranders’ te verfilmen.

Korte samenvatting

Job’s ouders hebben het druk en nooit tijd voor hun twee kinderen. Hierdoor moet Job vaak oppassen voor zijn kleinere zus Kaatje. Hij vindt dit niet altijd even leuk, zeker niet wanneer hij een belangrijke voetbalwedstrijd dreigt te missen. In een vlaag van boosheid wenst hij dat zij op een andere plek zou zitten, zodat hij niet voor haar hoeft te zorgen… . Groot is zijn verrassing als blijkt dat zijn wens op een dag uitgekomen blijkt is.

dinsdag 19 september 2017

Marlen Beek~Visser blogt.....over 'It', clowns, spinnen en horror.


It
It is hot. De remake van Stephen Kings klassieker, met clown Pennywise in de hoofdrol, weet zelfs de meest doorgewinterde binge watchers van hun Netflix-account los te trekken voor een gang naar de bioscoop. In het eerste weekend dat de film verscheen, werden alle records in de categorie horrorfilms gebroken en de Facebookpagina ‘It Movie’ heeft maar liefst 1,4 miljoen volgers.  
Ik ben een nuchtere persoon. Als er thuis een dikke kruisspin over de muur wandelt, word ik door mijn gezinsleden opgetrommeld om het dier te vangen. Ik laat het beestje liefdevol in het kommetje van mijn handen lopen om het vervolgens buiten de vrijheid -en hopelijk veel muggen- te gunnen. Ik weet: spinnen in Nederland doen mij geen kwaad. Ook ben ik niet bang om in het donker alleen over straat te gaan. Ik voel me met mijn 1.59 m. sterk en heb er altijd vertrouwen in dat ik geen dankbaar slachtoffer ben voor iemand die er een bijzondere manier van vrijetijdsbesteding op na houdt. Maar er is een ding waar ik niet zo goed in ben: ik hou er niet van om te schrikken. Dat was al zo toen ik jong was. Zo stond ik tijdens een schoolreisje eens een half uur in de rij voor het spookhuis. Hoe dichter we bij de vrolijk gekleurde wagentjes kwamen, hoe groter mijn wantrouwen werd. Net voordat ik aan de beurt was, heb ik mijn kaartje aan een ander kind gegeven, dat verheugd mijn plek innam.
Zo is het ook  met horrorfilms. Mijn verstand zegt dat alles geacteerd is en dat ik dus niet bang hoef te zijn, maar mijn inlevingsvermogen bezorgt me vervolgens 1,5 uur lang de zenuwen. Veel horrorfilms vind ik overigens vergezocht of gewoonweg smerig, zeker als personen in een plas bloed liggen te spartelen of zwarte vla gaan kotsen. Maar er zijn films die me bijblijven en een ervan is It. De oude It.
Het was die avond, jaren geleden, al donker en ik was alleen thuis. Mijn vriend -nu man- was aan het werk op Schiphol en had nachtdienst. We hadden nog geen kinderen. Ik zappte langs de kanalen en viel in het begin van de film met de clown. Nietsvermoedend liet ik meenemen in het verhaal dat zich afspeelde in Maine. Binnen de kortste keren was ik gespannen als een prooidier dat oog in oog komt te staan met een dier dat één tree hoger in de voedselketen staat. Juist de scènes waarin niets leek te gebeuren, maakten me nerveus. Ik wist dat het schrikmoment eraan zat te komen. Desondanks overleefde ik de film en was opgelucht dat het afgelopen was. Maar toen begon het. Die gekke clown was ik mijn hoofd gaan zitten en de wetenschap dat hij een geest vertegenwoordigde, die zich niet liet tegenhouden door muren van ons huis en de deur die op het nachtslot zat, maakte dat ik elk geluid verdacht vond. Mijn nuchtere aard, die me ervan probeerde te overtuigen dat alles wat ik had gezien, slechts uit Stephen Kings fantasie was ontsproten, verloor het van dat andere stemmetje dat zei: 'Wie zegt dat geesten niet bestaan? Misschien stond je er tot nu toe gewoon niet voor open.' Om mezelf af te leiden van mijn irreële gedachten, zappte ik naar een ander kanaal en viel in het journaal. Fijn, dacht ik, deze wereld mag dan ook zijn aandachtspunten hebben, maar die ken ik tenminste. Totdat het eerste item een nieuwsbericht bleek te zijn over een gebeurtenis in… Maine! Nu wist ik het zeker, die clown probeerde me op te fokken en wie weet wat hij nog meer van plan was.  Ik gooide de tv uit en bleef doodstil zitten, met mijn oren gespitst. De rest van de nacht heb ik niet meer durven slapen en had ik onvrijwillig mijn eigen variant op de nachtdienst.

Sinds die tijd krijg ik moordneigingen als iemand me laat schrikken. Je kent me dan niet meer terug. Dus, als je een keer achter me op straat loopt en denkt een geintje uit te halen, je bent gewaarschuwd!

’In het licht van de vuurtoren ’ – Jean E. Pendziwol


Genre: roman
Uitgever: HarperCollins
ISBN: 978 94 027 2550 6
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 352
Verschijningsdatum: 4 juli 2017

Met dank aan uitgeverij HarperCollins voor dit recensie-exemplaar.

Samenvatting van het verhaal
Morgan, een zestienjarige tiener, is beschuldigd van het aanbrengen van graffiti op het hek van een rusthuis. De komende vier weken moet ze een werkstraf uitvoeren en moet ze gaan klussen in dit bejaardentehuis. In dit tehuis wonen welgestelde bejaarden. Ze meldt zich aan bij Marty de klusjesman en die geeft haar de taak om het hek te schuren en opnieuw te witten.

In het bejaardentehuis woont Elizabeth Livingstone die blind is. Samen met Marty bespreekt ze kunst in al zijn vormen en ze hebben een hechte band. Als zij in de tuin zit hoort ze Morgan werken en ook dat ze naar Mozart aan het luisteren is. Dan komen twee agenten haar vertellen dat haar broer Charlie vermist is na een bootongeluk en dat ze bezig zijn met een zoektocht. De politie overhandigt haar de logboeken die van haar vader zijn geweest en die ze gevonden hebben in de boot. Haar vader is een vuurtorenwachter geweest op Porphyry Island toen ze nog een kind was. Het is zestig jaar geleden dat ze haar broer voor het laatst heeft gezien maar ze heeft zo wel een vermoeden waar hij kan zitten.  

Elizabeth raakt met Morgan aan de praat en wil graag dat de tiener haar de logboeken voorleest. Morgan ziet in de kamer van de oude vrouw drie schilderijtjes en ze doen haar aan iemand denken. Ze moet te weten komen wie de artiest is die ze heeft gemaakt. Dan begint Morgan het eerste logboek voor te lezen aan Elizabeth en algauw wordt de oude dame terug met haar verleden geconfronteerd. Ze begint haar verhaal te vertellen aan Morgan. Welke geheimen zijn bewaard gebleven en welke komen er nu boven water?