vrijdag 8 september 2017

‘De buurjongen’ – Jan Siebelink


Genre: roman
Uitgever: De Bezige Bij
ISBN: 9789023468301
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 293
Uitgave: 7 september 2017


Met dank aan Uitgeverij De Bezige Bij voor het recensie-exemplaar


De monumentale roman “Knielen op een bed violen” (2005) van Jan Siebelink handelt over het wel en vooral wee op de kwekerij van Hans en Margje Sievez. Het is een indrukwekkend maar ook vanwege de loodzware religieuze lading welhaast deprimerend verhaal. Het boek werd in 2016 magistraal verfilmd door regisseur Ben Sombogaart met Barry Atsma in de hoofdrol. De film werd op 2 september 2017 op de tv uitgezonden. In hoeverre dat toeval is, zal naar verwachting niet duidelijk worden, maar vijf dagen later verscheen het nieuwe boek “De buurjongen” van Jan Siebelink dat gaat over de buurjongen van diezelfde familie Sievez.

De buurjongen heet Henk Wielheesen. Hij verliest op elfjarige leeftijd zijn moeder. Zijn vader gaat een relatie aan met de onsympathieke Toos Radstake die het leven van Henk met tenenkrommende pesterijtjes tot een ware hel maakt. Henk ontsnapt daaraan regelmatig door zijn intense vriendschap met Ruben Sievez, de jongste zoon van Hans Sievez uit het eerdergenoemde boek.

Henk ontmoet zijn latere echtgenote Anna met wie hij een tamelijk kommervol leven heeft. Henk raakt in psychische én fysieke problemen en moet therapeutisch eenvoudig werk gaan doen. Hij ontwikkelt enkele eigenaardige gewoonten die zijn leven niet bepaald gemakkelijk maken.

“Henk Wielheesen had dromen gekoesterd. Zijn dromen waren uitgekomen, maar ze waren hem op een of andere manier afgepakt.” (blz. 203)

Jan Siebelink, die volgend jaar tachtig wordt, is een gelouterd schrijver met een omvangrijk oeuvre. Zijn eerste boek was “Nachtschade”, een verhalenbundel in 1975. Het zojuist verschenen “De buurjongen” is een indringend verhaal vooral over de bijzondere vriendschap van Henk en Ruben. Die loopt als een rode draad door het verhaal en maakt indruk op de lezer. Het taalgebruik van Siebelink is vóór alles sober. Met eenvoudige pennenstreken schetst hij het beklagenswaardige leven van Henk op een soms enigszins fragmentarische maar toch beeldende wijze. De lezer waant zich in de wereld van de hoofdpersoon en leeft diens leven mee. Dat leidt ook tot medeleven. Want Henk Wielheesen is een tragische figuur.

Het verhaal maakt af en toe fikse sprongen in de tijd doch het kost de aandachtige lezer nauwelijks moeite bij de les te blijven.
Siebelink hanteert door het boek heen een opvallende stijlfiguur doordat hij de hoofdpersoon bijna steeds met voor- én achternaam noemt. Henks echtgenote noemt hem daarnaast veelal Wielheesen, wat toch ook wel enigszins opmerkelijk is. Naar de achtergrond hiervan zal nog worden geïnformeerd bij de schrijver.

Opvallend is dat het boek “De buurjongen” sterk verschilt van “Knielen op een bed violen” op het punt van de invloed van zware geloofsovertuiging op het dagelijkse leven. Laatstgenoemd boek was daarvan zó doortrokken dat dit aspect zich vastzette op het netvlies van vrijwel elke lezer. Dat is bij “De buurjongen” veel minder het geval.

Het boek is zeer lezenswaardig voor het lezerspubliek dat houdt van sfeervolle beschrijvingen van het soms bekrompen leven van eenvoudige plattelanders. Voor hen is het zonder meer genieten. “De buurjongen” krijgt drie sterren die gewoonweg staan voor een goed boek.  

Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren

1 opmerking:

Charles Kuijpers zei

Gisteravond gaf Jan Siebelink desgevraagd een breedvoerig antwoord dat er in de kern op neer kwam dat zulks in de kringen waar het verhaal speelt, gebruikelijk is. Enerzijds is het een teken van genegenheid, anderzijds schept het enige afstand hetgeen “erbij hoort”.