donderdag 12 oktober 2017

Auteurs bloggen.....Karin Hazendonk


Waar komt het toch vandaan?



Een gastblog schrijven voor de leukste boekengroep / bloggers op Facebook, daar heb ik natuurlijk geen nee tegen gezegd. De vraag die ik mijzelf onmiddellijk stelde was: waar ga ik het dan over hebben? Wat is er interessant genoeg, want er wordt al zo ontzettend veel geschreven over boeken en over het schrijfproces, wat over het algemeen ook voor iedere auteur weer anders zal zijn.


Inspiratie … ik vind het een mooi woord, maar waar komt het vandaan? Wat is voor mij de trigger om het verhaal te schrijven? In de Griekse oudheid werd inspiratie toegeschreven aan een god of aan de muzen.
Ik zie het weleens voorbijkomen … Zij is mijn muze. Of hij, dat zal ook ongetwijfeld tot de mogelijkheden behoren. Een muze was in mijn gedachten altijd een prachtige dame met weelderig lang haar in een wit gewaad dat elegant om haar lichaam was gedrapeerd. En op blote voeten, vraag me niet waarom die beste dame geen schoenen van me kreeg. Of op zijn minst een paar pantoffels.



De hedendaagse muze zal zich hopelijk gewoon in spijkerbroek hullen met een paar prettig dragende gympen aan haar voeten.
De verhalen liggen op straat hoor ik regelmatig. Dat is ook zo. Dus heel zwart-wit zijn we gewoon allemaal muzen.


Ik kijk graag naar mensen. Voor mezelf creëer ik dan de meest optimale situatie, namelijk op een terras, het liefst in de zon en een glas witte wijn op tafel. Het gezelschap van mijn man sluit ik niet uit. Het valt me altijd op dat we mensen anders bekijken. Waar mijn man een winkelend stel ziet, zie ik een verveelde man die door zijn vrouw wordt meegesleept, winkel in, winkel uit. Ik zie zijn verlangende blik op het terras rusten, met name daar waar een ober net een koud biertje serveert.

Ik kan me dan ook zomaar voorstellen dat de eerstvolgende keer dat vrouwlief oppert om een “boulevaardje” te pakken, haar man het grootste keukenmes pakt wat hij kan vinden en haar op dusdanige wijze verwond dat ze nooit meer aan winkelen zal denken. Aangezien hij dan veilig opgeborgen zit, al dan niet in een tbs kliniek, heeft hij het gevaar van een oneindige winkelsessie ook weten af te wenden.
Onzin natuurlijk, wij weten allemaal dat onze mannen over het algemeen, al dan niet met tegenzin, gewoon mee gaan winkelen.

Toch kan op deze manier een verhaal worden geboren.
Alledaagse gebeurtenissen die opeens een muze blijken te zijn. Dus geen weelderige dame in een wit gewaad of een van de perfect gebouwde Griekse goden die met inspiratie strooien.
Jammer?
Ach nee. Liever mijn man die graag mee gaat winkelen, dan een Griekse kerel die ik toch niet kan verstaan.

Geen opmerkingen: